Ruhları Dirilten Zaman Dilimi HAC MEVSİMİ -1- | ihvan forum – Özgür Düşünce ve Paylaşım Platformu!

Ruhları Dirilten Zaman Dilimi HAC MEVSİMİ -1-

Gülzar-ı İrfan

..............
İhvan Üyesi
Katılım
24 Eki 2006
Mesajlar
6,736
Puanları
0
İslâm âlemi bir mukaddes hac mevsimini daha idrak ediyor. Milyonlarca müslüman istîdatları ve nasipleri kararınca bu hikmetler meşherinden güzellikler devşirerek dönecekler memleketlerine. Vatanlarındaki dilhûn eden ıstıraplardan bir süre de olsa uzaklaşıp, âsûde bir melce’de cevelân eden ruhlar; mânevî lezzetlerle doyacaklar.
Nûra dalan yolun başında bürünülen ihram; dünyadan soyunulup, «ölmeden önce ölme» niyetinin beyanıdır. Getirilen telbiyelerle de mâverânın esrarını tefekkür ve anlamaya teşebbüs edilip, derûnî âlemde yoğunlaşma başlıyor:

“Allâhım! Davetine icâbet ediyorum. Emrine boyun eğiyorum. Bütün varlığımla Sana teslim oldum. Sen’in hiçbir ortağın yoktur. Tekrar tekrar davetine icâbet ediyorum. Şüphesiz hamd Sana mahsustur. Nimet Sen’indir, mülk de Sen’in. Sen’in hiçbir ortağın yoktur.”

Tekbir ve tehlillerle, dünya dağdağasında nasırlaşan kalpler, âdeta korla tavlanan demirin âhenkle vuran çekiçlere teslim olması misâlini yaşar:

“Allah büyüktür, Allah büyüktür, Allah’tan başka hiçbir ilâh yoktur. Allah büyüktür, Allah büyüktür, hamd Allâh’a mahsustur”

“Allah’tan başka ilâh yoktur. O, tektir. Ortağı yoktur. Mülk O’nundur. Hamd O’na mahsustur. O, her şeye gücü yetendir.”

Getirilen salevât-ı şerîfelerle, hamd ü senâlar tekrarlanıp, Fahr-i Kâinat -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’e duâlarla, O’nun rehberliği tasdiklenir.


MEKKE-İ MÜKERREME

Feyezân eden hislerle mukaddes beldenin eşiğine yaklaşma... Tazarrû ve niyazlarla, tabiî bitki ve hayvan varlığına zarar verilmesi haram kılınan Mekke-i Mükerreme’ye giriş:
“... Rahmetine muhtaç ve azabından korkan biri olarak Sana yalvarıyorum. Kapına geleni Sen boş çevirmezsin...”
İlk iş; telbiye ve tekbirlerle Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in ibâdet maksadıyla ziyaret edilecek üç yerin ilki olarak haber verdiği, Allah Teâlâ’nın geçirilecek her âna hesapsız mükâfatlar va‘dettiği Mescid-i Harâm’a vâsıl olmak... Dikkatler; görüldüğünde, yapılan duâların kabul olunacağı bildirilen Kâbe-i şerifle buluşma ânına teksif edilir... Ve birden yeryüzünün merkezi; Allah Teâlâ’ya ibâdet için inşa edilen ilk mâbedi Beytullah, nur hâleler içinde şimşek gibi çakar...
“Allâh’ım! Hac ve umre yaparak O’na saygı gösteren ve O’nu yüceltenleri şerefli kıl ve onları iyilikten ayırma...” İstiğrak hâlinin rûhu ihâta ettiği bu an da durmayıp, zamanın tanzim buyurulan akışına takılıp gider.
Âdeta mahşeri andıran her dilden ve renkten insan denizi, Beytullâh’ın etrafında pervâne olmuş; dönüyor, dönüyor... Yıldızlar, sistemler ve galaksilerin; tâbî oldukları bir merkez etrafında durmaksızın seyrettikleri kâinâtı çağrıştıran bir model... Öyle bir câzibe merkezi ki; -farz-ı muhal- olmasa, kupkuru dağ-taştan ibaret olacak bu belde, ümmetin gönlünü çeken bir girdap oluyor. Sağlamı-sakatı, yaşlısı-genci; dudaklarında mağfiret terennüm eden yakarışlarla, Beytullâh’ı sarmalayan akıntıya bırakıveriyorlar kendilerini.
Mevlânâ Hazretleri, tavaftaki esrar perdesini şöyle aralar:
“Eğer senin gönlün varsa, gönül Kâbe’sini tavaf et. Topraktan yapılmış sandığın Kâbe’nin mânâsı, gönüldür. Cenâb-ı Hak görünen, bilinen sûret Kâbe’sini tavaf etmeyi, kirliliklerden temizlenmiş, arınmış bir gönül Kâbe’si elde edesin diye sana farz kılmıştır.”
Hazret-i Âdem -aleyhisselâm-’ın, Hazret-i İbrahim -aleyhisselâm-’ın, Hazret-i Hâcer Vâlidemiz’in, Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in ve ashâb-ı güzîn efendilerimizin mübârek ayak izlerini takip etmek, idrâki buğulu olmasa, beşerin tahammül edebileceği bir hâl olmasa gerektir. İnsan;
Arayı arayı bulsam izini
İzinin tozuna sürsem yüzünü
...

Bir mübârek sefer olsa da gitsem
Kâbe yollarında kumlara batsam
diye yanan derviş Yûnus’un gönlünden taşan, buram buram hasret ve muhabbet kokulu terennümlerle yerlerde sürünse sezâdır.
Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in usûlünce, Haceru’l-Esved’i istilâm ederek başlanan şavtlarda, metaf; kâinat ölçeğinde genişler; yörüngelerinde süzülen gezegenler misâli, tazarrû ve niyazlarla, mübârek hâtıraların yaşandığı Mültezem, Makām-ı İbrahim, Hicr-i İsmail geçilip, istilâm ile Rukn-i Yemânî’den devam edilir. Zaman zaman tiz çığlıklarla bu müstağrak akışa havadan refâkat eden kuş sürüleri, hissiyâtı galeyâna getirir:
“... Allâh’ım! Burası ateşten Sana sığınma yeridir. Beni ateşte yakma yâ Rabbî. İyilerle birlikte cennete koy... Yâ Azîz, ya Gaffâr ya Rabbe’l-Âlemîn...”
Tavaf sonunda, gönüller; «mü’minin mîrâcı» ile, zirvelerden çağlayan füyüzât-ı ilâhiyye’ye teşne olurlar. Milyarlık ümmetin yöneldiği, mücerred olarak alâka kurduğu Kâbe-i şerif ile müşahhas irtibat hâlindeki hissiyâtı tasvir için lisan yetersiz kalır.
Mahzun kalpler sürurla vurur,
Rabbim lutfetti kavuştuk şükür.
Dur ey zaman ne olur akma dur!
Bu vuslat ânını rûhuma vur.
Hazret-i Hâcer Vâlidemiz’in sevinciyle, Hazret-i İsmail -aleyhisselâm- hürmetine kaynayan zemzeme kanmak, Beytullâh’ı ziyaretin mükâfatı mesâbesindedir. Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in; «ne niyetle içilirse, onun için» olduğunu buyurduğu, bin bir hâtıra ile yüklü bu mübârek su; tarife gelmez bereketi ile de, mûcize olduğunu ihsas etmektedir.
Hazret-i Hâcer Vâlidemiz’in mahzunluğu ve telâşı ile Safâ ve Merve arasında sa‘y yaparken, kadîm hâtıralar ve mübârek izlerle kalpler ziyâdesiyle rakikleşir. Tekbir, tehlil, salevât-ı şerîfe ve hamd ü senâlarla kulluk ve ümmet olma şuuru coşar. Tazarrû ve niyazlarla iç âlemin imarına ve nur sağanağından nasiplenmeye gayret edilir:
“Rabbim, günahlarımı bağışla! Bize merhamet eyle; bize ikram et...”
Mekke-i Mükerreme ve onun kalbi mesâbesindeki Beytullah; gecenin sükûnete gömen kanatlarına teslim olmayan, istirahata dalmayan mübârek bir mekân. Ancak; günde beş vakitte bulundukları yere çakılıp, tek vücut-tek ruh olarak bütünleşen milyonlar, tâdîl-i erkân ile kılınan namazlarla, kalplerin sekînete gark olduğu saâdet anlarını yaşıyor. Bu mübârek mekânın hürmetine saatlerce Kur’ân-ı Kerîm’in üzerine kapanıp kalan, tavaf eden, Kâbe-i şerîfi seyreden, «dağlar ile, taşlar ile» Rab -celle celâlühû-’yu zikreden, namazlarla kanatlananlar, Allah Teâlâ ile beraber olmanın «metafizik lezzeti»ni tadıyorlar. Mescid-i Haram’da, milyonlarca insanın devr-i dâim edebilmesi; mekân olarak sınırlı olmasına mukabil, âdeta genişleyen bir istîab haddini çağrıştırıyor.
Harem bölgesi göz alabildiğine bir insan denizi; papatyalar, gelincikler, menekşeler... mahşeri. Üç-beş kişiyi kavgasız-nizâsız bir arada tutmak neredeyse mümkün değilken; dünyanın dört bir tarafından gelmiş, farklı yapılarda, farklı kültürlerin mensubu milyonlarca insanın muhabbetle birbirlerine bağlanabilmesi, ancak böyle ulvî bir iklimde gerçekleşebiliyor. Sri Lanka’dan Nijerya’ya, Doğu Türkistan’dan Bosna’ya bir mahşer manzarası arz eden, ümmet mefhumunun tecessüm ettiği topluluk içinde bulunmak; zihni tefekkür ufuklarına kanatlandırıyor. Serçe kuşları gibi sevimli Uzak Doğulular, mütebessim çehrelerinden muhabbet hâleleri yayılan Afrikalılar, sîmâlarına çektikleri çilelerin izleri sinmiş mazlum Türkmenler, Bosnalılar, Filistinliler... Gözlerden, ümmetin kendilerine uzanacak bir «el» beklediğini okumak mümkün. Hâllerinden, fevkalâde fakir oldukları belli olan birçoğunu, Mecnun misâli çölleri aşıp bu büyük buluşmaya sürükleyen ne yüce bir aşktır...
Ancak; müslümanların anlaşabilecekleri ortak bir dilden mahrum olmaları, insanı dilhûn ediyor. Dünyanın çok farklı bölgelerinden bir araya gelip de; sağır ve dilsizler misâli bu fırsatı değerlendirememek, dünya siyasetinde dûçâr kalınan zilleti de çağrıştırıyor. Şu mübârek beldede, müşterek ibâdet dilinin umûma hitap eden rolü; bu unsuru “ulusallaştırma” fikriyatının mahzurlarını da açıkça gösteriyor. Ümmetin birbirlerini anlama noktasında «lisân-ı kāl»in sustuğu durumda, «lisân-ı hâl» devreye girerek, kardeşlik hislerini tutuşturuyor.
Gözlerden taşan Türkiye sevgisi, muhteşem Osmanlı asırlarını hatırlatıyor. Türkiye kelimesini duyunca «Sultan Selim» diyerek gözleri gülen Sudanlının; «İstanbul» diyerek dünyayı kucaklayan bir büyük medeniyete atıfta bulunan Malezyalının... şahıslarında, her şeye rağmen İslâm âleminin, şanlı mâzînin pırıltılarını hâlâ hâfızasında sakladığı müşâhede edilebiliyor.
Bu bölgedeki Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz ve ashâb-ı kiram -radıyallâhu anhüm- hazerâtının mübârek hâtıralarını taşıyan ziyaret yerleri; zihni, zamanı aşıp mâzînin derinliklerine götürüyor. Mescid-i Harâm’ın yanı başında bulunan Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in doğduğu ev, aslî şeklini muhafaza etmese de, O Varlık Nûru’nu hatırlatıyor; gönül âleminde gül kokulu meltemler estiriyor. Vahyin ilk şahidi Hazret-i Hatice Vâlidemiz’in bulunduğu Cennetü’l-Muallâ, zihni âhiret âlemine yönlendiren bir mekân.
Vahyin ilk indiği yer olan Hira Mağarası, esrarını mukaddes bir emânet olarak saklıyor. Bir inkılâba başlangıç olan hicret esnasında, mübârek yolcuların muhafazasına memur edilen Sevr Mağarası... Vefâ ve dostluğun destanlaştığı; «Altın Silsile»nin ilk halkalarının örüldüğü; nice mûcizelerin tecellî ettiği yer. Cinlerin Kur’ân-ı Kerim dinlediği Cin Mescidi, insanı bir defa daha mâverânın eşiğine çıkarıyor. Ve maalesef şimdi yerinde gökdelenler yükselen muhteşem Osmanlı Kışlası (Ecyad Kalesi)... Sâkinleri göçmüş bir kartal yuvası gibi heybetli ve mahzundu. Yüksekten temâşâ ettiği garip kalmış ümmete, asırlarca kol-kanat geren ecdâdı yâd ediyordu.
Terviye günü «dünyadan vazgeçme», «melekiyete yükselme» gayretinin nişânesi olarak ihramlara bürünülüp, Arafat yollarına düşülüyor. Telbiye, tekbir, tehlil, ve salevât-ı şerîfe çağlayanlarında, bir kuyumcu hassâsiyetiyle ruh tezyinâtına yoğunlaşılıyor.

(devam edecek)

ALLAHA EMANET OLUN
 
Üst