Üstadimizin Kerametİ | ihvan forum – Özgür Düşünce ve Paylaşım Platformu!

Üstadimizin Kerametİ

güldeste

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
26 Eki 2006
Mesajlar
160
Puanları
0
Said Nursi Hz.’den Keramet Cevabı

"Ben Baloncu Değilim


Stajyer bir avukat, Eskişehir hapsindeki çalışması sırasında Bedîüzzaman'la görüşür ve "Takip ettiğim kadarıyla sizde herhangi harika bir hal görmedim. Eğer gerçekten varsa, bana da gösterir misiniz? Meselâ elinizdeki tesbihi yürütebilir misiniz?" der.

Bunun üzerine Bedîüzzaman Hazretleri tebessüm eder ve şu hikâyeyi anlatır:

"Bir adamın çok sevdiği bir çocuğu varmış. Ona çok değerli bir hediye almak için kuyumcu dükkânına götürmüş. "Elmas ve mücevherlerden hangisini istersen sana alayım.' demiş. Kuyumcu, dükkânının daha cazip olmasını temin için dükkânın tavanına çeşitli renkte balonlar asmış. Çocuk dükkâna girince gözü balonlara takılmış ve "Baba ben bu balonlardan istiyorum' deyince, babası "Oğlum ben sana daha kıymetli mücevherlerden almak istiyorum' dediyse de çocuk "Hayır ben balon istiyorum' diyerek ağlamaya başlamış."

Bedîüzzaman bu hikâyeyi anlattıktan sonra avukata dönüp; "Ben Kur'â'nın mücevherat dükkânının dellâlıyım, bekçisiyim. Ben baloncu değilim. Benim dükkânımda, benim pazarımda Kur-ân'ın ölümsüz elmasları var. Ben onları satıyorum, balon satmıyorum" diyerek Kur-ânî davasının hakikatini bir hikâyecikle anlatmış olur..."
 

AlAcA

Paylaşımcı
İhvan Üyesi
Katılım
24 Ara 2006
Mesajlar
117
Puanları
0
Yaş
33
Sağolasın Allah razı olsun
 
M

Murat Sâki

Misafir
Allah razı olsun güldeste kardeşim bu hikayeyi ilk defa duydum genelde bune benzer hikayeleri çoğu zaman Said Özdemi abiden dinlemişimdir.Bu hikayecikte çok güzel.Üstad yine en akl-i cevabı vermiş.

Allah nur'a hizmet eden Haz Talabelerden eylesin hepimizi.
 

: E n E S :

Asistan
İhvan Üyesi
Katılım
15 Eki 2006
Mesajlar
646
Puanları
0
Yaş
29
Allah razı olsun güldeste kardeşim bu hikayeyi ilk defa duydum genelde bune benzer hikayeleri çoğu zaman Said Özdemi abiden dinlemişimdir.Bu hikayecikte çok güzel.Üstad yine en akl-i cevabı vermiş.

Allah nur'a hizmet eden Haz Talabelerden eylesin hepimizi.
AMİN İNŞALLAH
 

ORHANCAN

Ordinaryus
İhvan Üyesi
Katılım
15 Ara 2006
Mesajlar
2,536
Puanları
0
Allah razı olsun güldeste kardeşim bu hikayeyi ilk defa duydum genelde bune benzer hikayeleri çoğu zaman Said Özdemi abiden dinlemişimdir.Bu hikayecikte çok güzel.Üstad yine en akl-i cevabı vermiş.

Allah nur'a hizmet eden Haz Talabelerden eylesin hepimizi.


Said Abimiz ve oğlu Kemalettin Abimiz derya gibi insanlar..


Ankara da görev yaptığım yurtta her ikisini de davet ederek istifade

ederdik, müsait olurlarsa gelir hatıralarını dinlerdik..


Rabbim (CC) onlardan razı olsun....amin...

.
 

ANTI_TAGUT

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
19 Ara 2006
Mesajlar
66
Puanları
0
Ne oldu tavukları çift çift yumurtlatmaktan vaz mı geçtiniz ?
 

&Ta-Ha&

Doçent
İhvan Üyesi
Katılım
18 Ağu 2006
Mesajlar
1,044
Puanları
0
Yaş
36
Web sitesi
hayattanizler.spaces.live.com
anti_tagut derdin ne senin ya başka işin mi yok üstad hakkında ne yazılsa karşı çıkıp karalıoyursun zevk mi alıyosun anlamadım ki!...
 

ANTI_TAGUT

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
19 Ara 2006
Mesajlar
66
Puanları
0
Ne güzel kuzu kuzu paslaşıp gidiyordunuz demi . Uyandırmayayım demi , bulanmasın deniziniz
 

İmandanihsana

Doçent
İhvan Üyesi
Katılım
9 Haz 2006
Mesajlar
1,048
Puanları
0
Yaş
33
Said Nursi Hz.’den Keramet Cevabı

"Ben Baloncu Değilim


Stajyer bir avukat, Eskişehir hapsindeki çalışması sırasında Bedîüzzaman'la görüşür ve "Takip ettiğim kadarıyla sizde herhangi harika bir hal görmedim. Eğer gerçekten varsa, bana da gösterir misiniz? Meselâ elinizdeki tesbihi yürütebilir misiniz?" der.

Bunun üzerine Bedîüzzaman Hazretleri tebessüm eder ve şu hikâyeyi anlatır:

"Bir adamın çok sevdiği bir çocuğu varmış. Ona çok değerli bir hediye almak için kuyumcu dükkânına götürmüş. "Elmas ve mücevherlerden hangisini istersen sana alayım.' demiş. Kuyumcu, dükkânının daha cazip olmasını temin için dükkânın tavanına çeşitli renkte balonlar asmış. Çocuk dükkâna girince gözü balonlara takılmış ve "Baba ben bu balonlardan istiyorum' deyince, babası "Oğlum ben sana daha kıymetli mücevherlerden almak istiyorum' dediyse de çocuk "Hayır ben balon istiyorum' diyerek ağlamaya başlamış."

Bedîüzzaman bu hikâyeyi anlattıktan sonra avukata dönüp; "Ben Kur'â'nın mücevherat dükkânının dellâlıyım, bekçisiyim. Ben baloncu değilim. Benim dükkânımda, benim pazarımda Kur-ân'ın ölümsüz elmasları var. Ben onları satıyorum, balon satmıyorum" diyerek Kur-ânî davasının hakikatini bir hikâyecikle anlatmış olur..."
Allah razi olsun...Kerametin 2 türlüsü vardır..
TASARRUF VE KERÂMET

..:: 1 ::..

Kâdir-i Mutlak olan Cenâb-ı Hak, bir şeyi murâd ettiği zaman ona "Kün" yâni "ol" der ve o iş gerçekleşir. Buna rağmen Allâh Teâlâ ilâhî murâdı muktezâsınca bâzı hâdiselerin tasarrufunu birtakım kullarına tevdî eylemiştir. Hakîkatte o tasarruflar, yine Rabbimizin yaratıcı sıfatıyla o işe dâhil olmadığı müddetçe gerçekleşemezse de Cenâb-ı Hak böylesi tasarruflarda bu kullarını birer vâsıta kılmıştır. Tıpkı dört büyük melekte olduğu gibi.
Meselâ bu meleklerden Cebrâil -aleyhisselâm-, vahyi peygamberlere bildirmekle; Mikâil -aleyhisselâm-, tabiat hâdiselerini sevk ve idâre etmekle; Azrâil -aleyhisselâm-, can almakla; İsrâfil -aleyhisselâm- ise, Sûr'a üflemekle vazîfelendirilmişlerdir.
Elbette ki Cenâb-ı Hak bu vazîfeleri o meleklere gerek olmaksızın doğrudan doğruya da gerçekleştirebilirdi. Fakat Allâh Teâlâ, ilâhî irâdesiyle onlara böyle bir vazîfe ve salâhiyet vermiştir. Meleklerin güç ve kudreti de esâsen Cenâb-ı Hakk'ın kudretindendir. O gücü onlara veren Allâh Teâlâ'dır. Bütün mahlûkâtın güç ve salâhiyeti de bunun gibidir.
Allâh Teâlâ peygamberlerine de bâzı tasarruf salâhiyetleri vermiştir. Bunlar arasında Süleyman -aleyhisselâm-'ın hayvanâtın dillerini bilmesi, rüzgarlara ve cinlere hükmetmesi meşhurdur.
Peygamberlerin imâmı Fahr-i Cihân Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'e de pek çok müstesnâ salâhiyetler lutfedilmiştir. O'nun ümmetinin seçkinlerinden bâzıları da bu lutuflardan Cenâb-ı Hakk'ın verdiği kadar hissedâr olmuştur. Meselâ Abdülkâdir Geylânî, Ahmed er-Rifâî gibi bâzı büyük velîlerin gerek hayatlarında ve gerekse vefatlarından sonra bâzı tasarruflarda bulunduğu sık sık nakledilir.
Tasarruf, herhangi bir fertte onun münhasıran kendi irâdesiyle vâkî olmayıp aynen, bütün vukuatta olduğu gibi Allâh Teâlâ'nın "Hâlık" sıfatını tecellî ettirerek o fiile dâhil olmasıyladır. Yâni, tasarrufun başka herhangi bir oluştan farkı yoktur. Fark, bunun istisnâî oluşundadır. Yâni her kula, müyesser bulunmayışındadır.



Tasarrufun bir çeşidi olan kerâmet; Cenâb-ı Hakk'ın bir ikrâmı olarak, kâmil bir îmân, mârifet ve takvâ netîcesinde velî kullarda zuhûr eden ve tabiat kânunlarıyla îzâh edilemeyen, fizik ötesi hârikulâde hâdiselerdir. Bu, kerâmetin sûrî olan kısmını teşkil eder. Ehlullâh nazarında esas kerâmet ise istikâmet üzere yaşamaktır. Hak dostları, nâil oldukları bu mânevî salâhiyetle görüş, düşünüş ve hattâ davranış itibâriyle sâir insanlardan farklıdırlar.
Târiften de anlaşılacağı üzere, evliyâdan zuhûr eden kerâmetler iki kısımdır:
1. Mânevî kerâmet: İlim, ahlâk, ibâdet, mârifet ve takvâda mesâfe kat edip mânen seviye alarak, " فَاسْتَقِمْ كَمَا اُمِرْتَ " "Emrolunduğun gibi tam bir istikâmet üzere ol!" (Hûd, 112) âyet-i kerîmesinin muhtevâsından bir hisse alabilmektir. Yâni istikâmettir. Meselâ, istikâmet üzere olan bir velînin ağzından çıkan sözler hikmet ve irşad olduğu hâlde, o sözler öyle bir üslûb ile vâkî olur ki muhâtablarından hiç kimsenin gönlü incinmez. Velev o sözler, karşısındakinin hatâsına işâretle îkâz mâhiyetinde olsa bile.
Bunları, akıl ve tefekkürle elde etmek mümkün değildir. Allâh Teâlâ, bunu ancak seçtiği kullarına ihsân eder.
2. Kevnî ve sûrî kerâmet: Tayy-i mekân, ortada bulunmayan eşyâyı göz önüne getirme, vahşî hayvanlara iş gördürme vs. gibi madde âleminde meydana gelen hârikulâdeliklerdir.
Gerçek tasavvuf erbâbı, bu tip kerâmetlere fazla îtibâr etmezler. Zâten böyle bir kerâmetin izhârı, velîliğin şartlarından da değildir. Allâh Teâlâ, bu tip tasarrufları da seçtiği bâzı kullarına lutfeder. Ancak bu tür kerâmeti zarûret olmaksızın izhâr etmenin hoş bir şey olmadığı ifâde edilmiştir. Bir velî de mümkün mertebe bu tip bir kerâmet izhâr etmek istemez. Çünkü halkın hayranlığı, alkışları gelir. Câhil kimseler artık her şeyi o velîden beklemeye başlarlar.
Her ne kadar halk, bu kerâmet türlerinden ikincisine rağbet ederse de aslında makbûl olan ilkidir. Zîrâ tasavvuf ehli ittifâk etmişlerdir ki, "En büyük kerâmet, istikâmettir." İstikâmet üzere olmayan bir sâlikin çırpınışı ise beyhûdedir.
Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri:
"İstikâmet ve gayret, sayısız keşf ve kerâmetten efdâldir. Ayrıca bilinmelidir ki keşf ve kerâmet, dînin emirlerine riâyeti artırmaya vesîle olmuyorsa, belâ ve fitneden başka bir şey değildir." der.
Kerâmetlerin ulvî bir gâyesi vardır. Bu da, muhâtablarını, tâbir câizse "şok tesiriyle" istikâmete yönlendirmektir. Ancak dîn, ilâhî tekliften (mükellefiyetlerden) ibârettir. Kıyâmete kadar bu vasfıyla devâm edecektir. Fevkalâdelikler ise, dînin teklif vasfına zarar verir. Bu sebepledir ki çok mecbur kalmadıkça ne peygamberler mûcizeye başvurmuş, ne de velîler, kerâmet izhâr etmişlerdir.

Gerçek bir kerâmetin umûmiyetle şu netîceleri olur:
1) Nefsi edeblendirmesi,
2) Kalbin çirkin huy ve temâyüllerden temizlenip feyz-i ilâhî ile tezyîn edilmesi,
3) Sırların ve hikmetlerin kalbe ayân olması.
Diğer taraftan, kerâmetlerin zuhûra gelmesinde en mühim vâsıtalardan biri de Cenâb-ı Hakk'ın kuluna sırrî olarak bildirdiği ism-i âzam'dır. İlâhî mevhibeler bahsinde mühim bir mevkii bulunan ism-i âzam mevzuuna da kısaca temas etmek isteriz.
İsm-i âzam, kendisiyle yapılan duâyı müstecâb kılan ilâhî isimlerden biridir. Ancak bunun, Cenâb-ı Hakk'ın isimlerinden hangisi olduğu noktası bir sırdır ve bu hususta pek çok rivâyetler vardır. Bunlar arasında Hak Teâlâ'nın yüce zâtının ismi olan ve bütün isimleri kendinde toplayan "Allâh" lafzının ism-i âzam olduğu görüşü kuvvetlidir.
Bu husustaki telâkkîlerden biri de şöyledir: Cenâb-ı Hak, insanoğluna nefha-i ilâhî olarak kudretinden bir nasîb lutfettiği için ilâhî esmâsının en şümûllü tecellîsini "insan"da gerçekleştirmiştir. Kâmil insan, fıtratında bilkuvve mevcûd olan bu ilâhî esmâyı, kuvveden fiile çıkararak Allâh'ın ahlâkıyla ahlâklanma bahtiyarlığına erebilen kimsedir. Dolayısıyla bir kulda hangi ilâhî ismin tecellîsi galebe hâlindeyse o kişi için, onun ism-i âzam olduğu söylenir. Yâni merhamet ve şefkat duyguları inkişâf etmiş olan bir kulda yüce Rabbimizin "Rahmân" ve "Rahîm" isimlerinin tecellîsi hâkimdir. Dolayısıyla böyle bir kimse için bu isimler ism-i âzam sayılmıştır. Ancak asıl mârifet, Cenâb-ı Hakk'ın güzel isimlerinin muktezâsını, yaşanan bir ahlâk hâline getirebilmektir. Yoksa birçok kimse ism-i âzamı kitaplardan veya ezberden okur geçer. O hâlde dil, "Yâ Rahmân, Yâ Rahîm!.." derken, kalbin merhametten nasîbi yoksa, arzu edilen şeyin hâsıl olmasını beklemek beyhûdedir.
Bu hususta Hazret-i Ali -radıyallâhu anh- ile bir bedevî arasında vâkî olan şu hâdise pek ibretlidir:
Birgün fakir bir bedevî Hazret-i Alî'den sadaka ister. Hazret-i Ali -radıyallâhu anh-, o an için başka bir imkânı bulunmadığından, yerden bir avuç kum alır ve bir şeyler okuyarak kuma üfler. Ardından da bunları bedevînin avucuna altın olarak döker. Bedevî hayretler içinde kalır. Bunun nasıl olduğunu, avucundaki kuma ne okuduğunu kendisine de söylemesi için Hazret-i Ali'ye yalvarır. Hazret-i Ali -radıyallâhu anh- ise gâyet sâkin bir şekilde, okuduğunun "Fâtiha Sûresi" olduğunu söyler. Bunun üzerine sevinçle yerden bir avuç kum alan bedevî, Fâtiha Sûresi'ni okuyup kuma üfler. Fakat kum, aynı kumdur. Bedevî, Hazret-i Ali'ye bunun hikmetini sorar. Hazret-i Ali ise, işin özünü şöylece hülâsa eder:
"Bu, bir kalb farkıdır."
Mevlânâ Hazretleri de Mesnevî'sinde şöyle bir kıssa zikreder:
Birgün Hazret-i Îsâ -aleyhisselâm-'a bir kimse yol arkadaşı olmuş. Berâber giderlerken bu kimse, bir köşede bazı kemikler görmüş ve Hazret-i Îsâ'ya yalvarmış:
"- Ne olur yâ Îsâ! Bildiğin ism-i âzam'ı bana da öğret de bu kemikleri diriltip kaldırayım."
Hazret-i Îsâ ise cevâben:
"- O iş senin kârın değildir. İsm-i âzam'ı okuyup ölüyü diriltmek için yağmurlardan daha temiz bir nefes sâhibi, kullukta meleklerden daha anlayışlı bir kişi olmak gerek. İsm-i âzam, pâk bir lisân ve temiz bir kalb ister. Yâni öyle bir kimse ki, nefsi haram ile mülevves olmasın ve melekler gibi isyân ve günahtan pâk olsun. Çünkü bir kimsenin nefsi pâk olursa; o kimsenin duâsı makbûl olur. Hak Teâlâ o kimseyi hazînelerinin emîni eyler. Meselâ farzedelim ki sen Hazret-i Mûsâ'nın asâsını elinde tutabilirsin. Fakat Mûsâ'daki kuvvet sende var mı ki, onu ejderha yapabilesin ve onu zapta kâdir olabilesin. Hattâ Musâ'nın asâsı ejderha olunca kendisi bile korkmuştu da Cenâb-ı Hak ona: "Korkma yâ Mûsâ!" (en-Neml, 10) buyurmuştu.
İşte bunun gibi, sende Îsâ'nın nefesi yokken ism-i âzamı okuyup ezberlemenin sana ne faydası olur ki." dedi.
Fakat gâfil gene durmadı ve:
"- Yâ Îsâ! Bu istîdâd bende yoksa, sen bâri o kemiklerin üzerine oku!" dedi.
Îsâ -aleyhisselâm-, bu ahmağın sözlerine ziyâdesiyle taaccüb etti ve:
"Yâ Rabbî! Bu esrârın hikmeti nedir? Bu ahmağın bu derece cidâle meyli nedendir? Kendisinin kalbi ölü, başkasının cesedini diriltmeye çalışıyor. Hâlbuki ona düşen, asıl ölü olan kendisini ihyâ etmek. Kendisini diriltmek için duâ edeceğine, başkalarını ihyâya çalışıyor. Bu ne gaflettir!" dedi.

İşte gerçek Hak dostları, gönüllerinde bu olgunluğa kavuşmuş kimselerdir. Bu itibarla Allâh'ın velî kullarından bir kerâmet zuhûr ettiği zaman, onların Allâh'ın lutuf ve ikramlarına şükür duyguları daha da artar. Bu hâlleri, yaptıkları mücâhedelerde kendileri için güç kaynağı olur. Hakîkî velîler kerâmetleri sebebiyle âhiretlerinin teminat altında olduğu hissine aslâ kapılmazlar. Bilakis, Allâh'a karşı acziyet, tevâzû ve nefislerini hakir görme duygularıyla dolarlar. Gurur, kibir ve fitneye düşme endişesinden hâlî kalamadıkları için, korku içindedirler.
Nitekim Allâh -celle celâlühû-'nun kendisine ism-i âzamı bildirdiği Bel'** bin Baûra'nın, düştüğü hazîn âkıbet pek ibretlidir. Bu zât, İsrâiloğulları içinde âlim ve velî biri olarak biliniyordu. Fakat sonradan kibir ve dünyâya aldanma netîcesinde o yüksek hâlini kaybetti, hattâ îmânsız olarak öldü. Bu hâdise Kur'ân-ı Kerîm'de şöyle bildirilmiştir:
"Onlara (yahudilere), kendisine âyetlerimizden verdiğimiz ve fakat onlardan sıyrılıp çıkan, o yüzden de şeytanın peşine takılıp, sonunda azgınlardan olan kimsenin haberini oku. Dileseydik elbette onu bu âyetler sâyesinde yükseltirdik. Fakat o, dünyaya saplandı ve hevesinin peşine düştü. Onun durumu tıpkı köpeğin durumuna benzer: Üstüne varsan da dilini çıkarıp solur, bıraksan da dilini sarkıtıp solur. İşte âyetlerimizi yalanlayan kavmin durumu böyledir. Kıssayı anlat; belki düşünürler." (el-A'raf, 175-176)
Kerâmet sâhibi bir velîye aşırı iltifat, bu sebeple son derece mahzurlu ve tehlikeli görülmüştür. Hak dostlarının, kerâmet teşhîr etmekten ictinâb etmelerinin sebeplerinden biri de bu tehlikedir. Kerâmet, nihâî bir mertebe değildir ve velînin mânevî derecesini göstermez. O Hak dostları gâyet iyi bilirler ki, peygamberlerden başka hiç kimse teminat altında değildir. Kimi insan vardır; Cehenneme bir karış kalmışken Cennet'e giriverir. Kimisi de Cennet'e bir karış kala Cehennem'e yuvarlanıverir. O hâlde her mümin:
"... Yakîn (ölüm) gelinceye kadar Rabbine kulluk et!" (el-Hicr, 99) âyet-i kerîmesini hayat düstûru edinmelidir.
Her hususta olduğu gibi kerâmet şeklinde zuhûr eden böyle ilâhî lutuflar karşısında da yegâne ölçümüz Kur'ân ve sünnettir. Bununla birlikte, kerâmetin, inkâr edilemez bir şekilde hak ve hakîkat olduğu da bir vâkıadır.
Nitekim kerâmetin Kur'ân'daki delillerinden birkaçı şöyledir:
Süleyman -aleyhisselâm-'a, veziri Âsaf, Sebe melîkesi Belkıs'ın tahtı hakkında "... Göz açıp kapayıncaya kadar onu sana getiririm..." (Neml, 40) demiş ve bu da gerçekleşmiştir.
Zekeriyâ -aleyhisselâm-, mâbede kapanıp ibâdetle meşgûl olan Hazret-i Meryem'e bakmakla mükellef kılınmıştı. Fakat mâbede her girdiğinde Hazret-i Meryem'in yanında çeşitli rızıklar görüyordu. Bunun hikmetini öğrenmek için Hazret-i Meryem'e:
"- Bu rızıklar sana nereden geliyor?" diye sormuş, Hazret-i Meryem:
"Allâh katından…" (Âl-i İmrân, 37) diye cevap vermiştir. Ve yine Âl-i İmrân Sûresi'nin 24 ve 25. âyetlerindeki Hazret-i Meryem'in doğrudan Allâh tarafından rızıklandırılmasına dâir haberler, kerâmetin Kur'ân'daki delillerindendir.
Sünnetteki delilleri ise pek çoktur:
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:
"Üç kişi, daha beşikteyken konuşmuştur. Bunlar:
Meryem oğlu Îsâ, Cüreyc'e isnâd edilen çocuk ve diğer bir çocuktur." buyurmuş ve bunları îzâh etmiştir. 1
Diğer bir sahih hadîste de, yolculuğa çıkmış olan üç kişinin geceleyin sığındıkları bir mağarada mahsur kalmaları anlatılmıştır. Mağaranın girişi, devrilen bir kaya ile kapanmış, yolculardan her biri, Allâh rızâsı için yaptığı bir amele tevessül ederek duâ etmiş ve netîcede zuhûra gelen ilâhî ikrâm ile mağaranın girişi açılmıştır. 2
Rivâyete göre, Ömer -radıyallâhu anh- minberde halka hutbe verirken "Yâ Sâriye dağa, dağa!" diye seslenmiştir. Hutbedeki mevzu ile hiç alâkası olmayan bu sözü söylediği sırada Sâriye, Medîne'ye bir aylık mesâfede Allâh düşmanlarıyla harb etmekteydi. Fakat Allâh -celle celâlühû-, Ömer -radıyallâhu anh-'ın sesini Sâriye'ye duyurmuştur. (İbn-i Hacer, el-İsâbe, II, 3)
Buna benzer misâller sahabî devrinde pek çoktur.
Diğer taraftan kerâmetin zıddı olarak, kâfir, fâsık ve müteşeyyıh, yâni velî olmadığı hâlde velîlik taslayan bâzı şahıslardan, evliyânın kerâmetine benzer birtakım fevkalâdelikler sâdır olabilir. Bunların iddiâlarına uygun olarak meydana gelen hârikulâdeliklere de istidraç denilmiştir.

___________________
1.Bkz. Müslim, Birr, 8.
2.Bkz. Buhârî, Edeb, 5; Enbiyâ, 53; Zikir, 100.


Böyle hâller birtakım rûhî temrinler sâyesinde gerçekleşir. Yâni, ruhtaki bâzı kâbiliyetleri din dışı birtakım tesirlerle de kuvveden fiile çıkarmak mümkündür. Meselâ Hind fakirleri de ekseriyâ riyâzat yoluyla rûhî bir kuvvete ulaşırlar. Bâzan da bu, sihir veya cinnîlerden "huddam" 1 kullanmak sûretiyle vâkî olur. Bu gibi fevkalâdeliklerin kerâmetten farkını anlayabilmek ilim işidir. Fakat şu kadarını söyleyelim ki böylelerinin hayâtı takvâ ölçüleri içinde cereyân etmez. Bunlar sünnet-i Rasûlullâh'a ittibâda nâkıstırlar. İlk dikkat edilecek nokta da budur.
Nitekim Cüneyd-i Bağdâdî -kuddise sirruh-:
"Bir kişiyi havada uçarken görseniz, hâli kitap ve sünnete uymuyorsa bu bir istidraçtır." buyurur.
İlâhî bir ikrâma mazhar olarak herhangi bir fevkalâdeliğin kendisinde vücud bulduğu kimse zaten bunu bir nevî gösteri edâsıyla yapamaz. Çünkü gerçek Hak dostları, gösterişten berî bulundukları için çok mecbûr kalmadıkça bunu izhâr etmezler. İnsanlara, örnek alınabilecek beşerî ahlâk mükemmellikleriyle görünürler. Tıpkı Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in ümmetine mükemmel bir nümûne olabilmek için umûmiyetle beşerî temâyüller iktizâsınca hareket edip, ihtiyaç hâlinde -Allâh'ın izniyle- nâdiren mûcize göstermesi gibi. Allâh dostları da Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in yolundan kıl kadar ayrılmazlar. Kerâmet ile istidrâcın farkını kavrayabilmek için sâdece bu husûsa dikkat etmek bile kâfîdir.
Firavun da, istidraç sâhibi olanlardandı. Dörtyüz senelik ömrü boyunca bir baş ağrısı bile duymadı. Dişleri de yekpâre idi. Yokuş aşağı inerken atının ön ayakları uzardı.
İstidraç, kâfir ve fâsıka gurur ve kibir verir. Âkıbetini daha beter hâle getirir. Mûsâ -aleyhisselâm-, Kızıldeniz'e asâsını vurup Allâh'ın izniyle yol hâline getirince, arkasından kovalayan Firavun, askerlerine dönüp:
"- Bakın! Celâdetimden, deniz yol hâline geldi." dedi. Hâlbuki o yola girince, yol yine denize inkılâb etti. Firavun, askerleriyle berâber helâk oldu.
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, hadîs-i şerîflerinde Deccâl'in de birçok istidraç göstererek insanları kandırmaya çalışacağını bildirmiştir.
Bir de istidraç sâhibinin iddiâsının aksine zuhûr eden hâller vardır ki buna da "ihâne" (zelil kılma) adı verilir. Meselâ peygamberlik iddiâsında bulunan bir yalancı olan Müseylemetü'l-Kezzâb, kuyudaki suyun bollaşması için kuyuya tükürmüş, fakat kuyunun suyu tamamen kurumuştur.
Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ve ashâb-ı kirâm devrinde tasarruf ve kerâmetlerin gerçekleşmesi nasıl mümkün olmuşsa, daha sonraki dönemlerde meydana gelmesi de öylece imkân dâhilindedir. Velîlerin, bir kısım insanların irâdelerine yön vermek maksadıyla izhâr ettikleri tasarruf ve kerâmetler, tâbî oldukları peygamberin bereketiyledir ve aynı zamanda onun mûcizelerinin bir nevî devâmı mâhiyetindedir.
Gerek asr-ı saâdette, gerekse daha sonraki zamanlarda vukû bulan tasarruf ve kerâmetlerin birçok hidâyetlere vesîle olduğu târihî bir gerçektir. Nitekim böyle hâdiselere şâhid olan pek çok kimse, "Velîsi böyle olan bir dînin, nebîsi kimbilir nasıl olur!.." diyerek kerâmetin asıl merkezini te'yîd etmişlerdir.

Tasarruf ve Kerâmete Dâir Bâzı Husûsî Örnekler:
Kâinâtın Hâlık'ı ve Mâlik'i olan Allâh Teâlâ, kendi varlığını bilmesi, ibâdet ve tâatte bulunması ve yeryüzünü îmar etmesi için mahlûkâtın en şereflisi olarak insanı kendine halîfe tâyin etti. Âyet-i kerîmede bu gerçek:

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً

"Hatırla ki Rabbin meleklere: "- Ben yeryüzünde bir halîfe yaratacağım." buyurmuştu…" (el-Bakara, 30) şeklinde beyân edilmiştir.
Burada insanın "halîfe" kılınması şu mânâlara gelmektedir:
"Kendi irâdemden, kudret ve sıfatımdan ona bâzı salâhiyetler vereceğim; o bana izâfeten, bana vekâleten mahlûkâtım üzerinde birtakım tasarruflara sâhip olacak; benim nâmıma ahkâmımı icrâ edecek; o bu hususta asil olmayacak; kendi zâtı ve şahsı adına asâleten ahkâmı icrâ edecek değil, ancak benim bir nâibim ve vekîlim olacak. İrâdesiyle benim irâdelerimi, benim emirlerimi, benim kanunlarımı tatbike memur bulunacak. Sonra onun arkasından gelenler ve ona halef olarak aynı vazîfeyi icrâ edecek olanlar bulunacak, "O (yüce Allâh) sizi yeryüzünde halîfeler kıldı." (el-En'**, 165) sırrı zâhir olacak." (Elmalılı, Hak Dini, I, 299-300)

___________________
1.Belli okumalarla bir cinnînin itaat altına alınması ve bir hizmetçi gibi kullanılması mümkündür. Böyle cinnîlere "Huddâm" denilir. Huddâm, onu kendisine bend etmiş olan insanın her emrini istîdâdı nisbetinde yerine getirir

Gerek Peygamberlerde zuhûr eden tasarruf ve mûcizeler, gerekse Hak dostlarında görülen tasarruf ve kerâmetler, insanın bu halîfe olma sırrının bir tecellîsidir. Bu tecellîlerin sayısız misâllerinden birkaçı şöyledir:
Mansûr bin Abdullâh, Ebû Abdullâh ibn-i Cellâ'nın hâlini şu şekilde rivâyet etmiştir:
İbn-i Cellâ der ki:
"Medîne-i Münevvere'ye gelmiştim. Yoksulluk içindeydim. Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in kabr-i şerifine vardım. Selâm verdim ve:
"- Ey Allâh'ın Rasûlü! Fakr u zarûret içindeyim!.. Sana misâfir oldum..." dedim.
Bir müddet sonra üzerime uyku hâli geldi. Uykuda Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz bana bir çörek ikrâm ettiler. Yarımını yedim, sonra uyandım; diğer yarımını da yanımda buldum." 1
Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in vefâtlarından sonra yaşanan bir başka hikmetli hâdiseyi el-Utbî şöyle anlatıyor:
"Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in kabr-i şerîfleri yanında oturuyordum. Derken bir bedevî gelerek:
"- Selâm sana ey Allâh'ın Rasûlü! Ben Allâh Teâlâ'nın; "Eğer onlar, kendilerine zulmettikleri zaman sana gelip de Allâh'tan mağfiret dileseler ve Rasûl de onlar için mağfiret talebinde bulunsaydı, Allâh'ı çok affedici ve esirgeyici bulurlardı." (en-Nisâ, 64) buyurduğunu işittim. İşte günahlarımdan tevbe edip mağfiret dileyerek ve benim için Rabbime şefaatte bulunmanı isteyerek sana geldim." dedi.
Sonra içli bir şiir okudu ve oradan ayrıldı. O esnâda bana bir uyku bastı. Rüyamda Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i gördüm. Bana:
"- Ey Utbî! Bedevîye yetiş ve Allâh'ın onu bağışladığını kendisine müjdele!" buyurdu." (İbn-i Kesîr, Tefsîr, I, 532)



Çanakkale muhârebelerinin pek şiddetlendiği bir hengâmede Binbaşı Lütfi Bey:
"- Yetiş yâ Muhammed! Kitabın elden gidiyor!.." 2 diyerek feryâd ediyor, Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'den istimdâd ediyordu. Allâh Rasûlü'nden ihlâs ve samîmiyetle taleb edilen bu yardımın ne şekilde tezâhür ettiğini aşağıdaki vâkıa net bir sûrette te'yîd eder:
Yıl, 1928... Çanakkale zaferinin üzerinden tam 13 yıl geçmiştir.
Âlim, ârif ve zarif insan Alasonyalı Cemâl Öğüt Hocaefendi hacca gider. Hocaefendi, Medîne'de, birçok değerli zevat ile tanışma fırsatı bulur. İşte bu mübârek zâtlardan biri de, Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in türbedârıdır. Bu hak dostu, aynı zamanda sâdık bir Osmanlı dostudur. "Osmanlı" der, başka bir şey demez. Cemâl Öğüt Hocaefendi, sormaktan kendini alamaz:
"- Niçin bu derece muhabbet?"
Bu pîr-i fânî olmuş nûrânî türbedar, hiç duraksamadan şu cevâbı verir:
"- Osmanlı'yı, İslâm nâmına sevmek için, bir hâtıram bile bana yeter."
Hocaefendinin ısrârı üzerine, eşsiz hâtırayı şöyle anlatır:
"- 1915 haccına, Hindistan ulemâsından bir zât da gelmişti. Bu zât, derûnî dünyâsı zengin bir Allâh dostu idi. Hacdan sonra, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i ziyâret için, Medîne'ye gelmişti. Çok mahzun görünüyordu. Bir türlü gözünün yaşı dinmeyen o mübârek zât, hüznünün sebebini sorduğumda, gözyaşları daha da çoğalarak şu cevâbı verdi:
"- Bunca yıl sonra nasîb oldu, Âlemlerin Efendisi'ni ziyârete geldim. Fakat müşâhede ettim ki, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- makâmında değil. Yoksa benim kalb gözüm mü körelmiş?.. Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in varlığını neden hissedemiyorum? İşte Medîne'ye geldim geleli bu düşüncelerle perişânım!"
Yaşlı türbedâr, o gece rüyâsında, Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i görür. Hindistanlı âlimin anlattıklarını hatırlar. Allâh'ın Rasûlü, onu merakta bırakmaz ve şöyle buyurur:
"- Evet, hissedilen doğrudur. Ben şimdi Medîne'mde değilim. Çanakkale'deyim... Zor durumda olan asker evlatlarımı yalnız bırakmaya gönlüm râzı olmadı. Şimdi onlara yardım ediyorum." (18 Mart 2001 Pazar tarihli Zaman Gazetesi'nden)
Nitekim İngiliz generali Hamilton'un Çanakkale yenilgisi üzerine söylediği:
"Bizi Türklerin maddî gücü değil, mânevî gücü mağlûb etmiştir. Çünkü onların atacak barutu bile kalmamıştı. Fakat biz, gökten inen güçleri müşâhede ettik." îtirâfı da yukarıdaki ifâdelerin âdetâ bir şâhidi gibidir.
Bu nevî hâdiseler, Cenâb-ı Hakk'ın peygamberlerine vefâtlarından sonra da verdiği bir tasarruftur. Onlar, kabirlerinde bizim dünyevî intibâlarla mâhiyetini idrâk edemediğimiz bir şekilde diridirler. Nitekim aşağıdaki hadîs-i şerîf de bunu açıkça ortaya koymaktadır.

__________________________
1.Bkz. Kelabâzî, Taarruf, Çev. S. Uludağ, s. 214.
2.Bkz. Mehmed Niyâzî, Çanakkale Mahşeri,

(osman nuri topbaş hocaefendinin imandanihsanatasavvuf adlı kitanbındandır)
 

İmandanihsana

Doçent
İhvan Üyesi
Katılım
9 Haz 2006
Mesajlar
1,048
Puanları
0
Yaş
33
Said Nursi Hz.’den Keramet Cevabı

"Ben Baloncu Değilim


Stajyer bir avukat, Eskişehir hapsindeki çalışması sırasında Bedîüzzaman'la görüşür ve "Takip ettiğim kadarıyla sizde herhangi harika bir hal görmedim. Eğer gerçekten varsa, bana da gösterir misiniz? Meselâ elinizdeki tesbihi yürütebilir misiniz?" der.

Bunun üzerine Bedîüzzaman Hazretleri tebessüm eder ve şu hikâyeyi anlatır:

"Bir adamın çok sevdiği bir çocuğu varmış. Ona çok değerli bir hediye almak için kuyumcu dükkânına götürmüş. "Elmas ve mücevherlerden hangisini istersen sana alayım.' demiş. Kuyumcu, dükkânının daha cazip olmasını temin için dükkânın tavanına çeşitli renkte balonlar asmış. Çocuk dükkâna girince gözü balonlara takılmış ve "Baba ben bu balonlardan istiyorum' deyince, babası "Oğlum ben sana daha kıymetli mücevherlerden almak istiyorum' dediyse de çocuk "Hayır ben balon istiyorum' diyerek ağlamaya başlamış."

Bedîüzzaman bu hikâyeyi anlattıktan sonra avukata dönüp; "Ben Kur'â'nın mücevherat dükkânının dellâlıyım, bekçisiyim. Ben baloncu değilim. Benim dükkânımda, benim pazarımda Kur-ân'ın ölümsüz elmasları var. Ben onları satıyorum, balon satmıyorum" diyerek Kur-ânî davasının hakikatini bir hikâyecikle anlatmış olur..."
Allah razi olsun...Kerametin 2 türlüsü vardır..
TASARRUF VE KERÂMET

..:: 1 ::..

Kâdir-i Mutlak olan Cenâb-ı Hak, bir şeyi murâd ettiği zaman ona "Kün" yâni "ol" der ve o iş gerçekleşir. Buna rağmen Allâh Teâlâ ilâhî murâdı muktezâsınca bâzı hâdiselerin tasarrufunu birtakım kullarına tevdî eylemiştir. Hakîkatte o tasarruflar, yine Rabbimizin yaratıcı sıfatıyla o işe dâhil olmadığı müddetçe gerçekleşemezse de Cenâb-ı Hak böylesi tasarruflarda bu kullarını birer vâsıta kılmıştır. Tıpkı dört büyük melekte olduğu gibi.
Meselâ bu meleklerden Cebrâil -aleyhisselâm-, vahyi peygamberlere bildirmekle; Mikâil -aleyhisselâm-, tabiat hâdiselerini sevk ve idâre etmekle; Azrâil -aleyhisselâm-, can almakla; İsrâfil -aleyhisselâm- ise, Sûr'a üflemekle vazîfelendirilmişlerdir.
Elbette ki Cenâb-ı Hak bu vazîfeleri o meleklere gerek olmaksızın doğrudan doğruya da gerçekleştirebilirdi. Fakat Allâh Teâlâ, ilâhî irâdesiyle onlara böyle bir vazîfe ve salâhiyet vermiştir. Meleklerin güç ve kudreti de esâsen Cenâb-ı Hakk'ın kudretindendir. O gücü onlara veren Allâh Teâlâ'dır. Bütün mahlûkâtın güç ve salâhiyeti de bunun gibidir.
Allâh Teâlâ peygamberlerine de bâzı tasarruf salâhiyetleri vermiştir. Bunlar arasında Süleyman -aleyhisselâm-'ın hayvanâtın dillerini bilmesi, rüzgarlara ve cinlere hükmetmesi meşhurdur.
Peygamberlerin imâmı Fahr-i Cihân Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'e de pek çok müstesnâ salâhiyetler lutfedilmiştir. O'nun ümmetinin seçkinlerinden bâzıları da bu lutuflardan Cenâb-ı Hakk'ın verdiği kadar hissedâr olmuştur. Meselâ Abdülkâdir Geylânî, Ahmed er-Rifâî gibi bâzı büyük velîlerin gerek hayatlarında ve gerekse vefatlarından sonra bâzı tasarruflarda bulunduğu sık sık nakledilir.
Tasarruf, herhangi bir fertte onun münhasıran kendi irâdesiyle vâkî olmayıp aynen, bütün vukuatta olduğu gibi Allâh Teâlâ'nın "Hâlık" sıfatını tecellî ettirerek o fiile dâhil olmasıyladır. Yâni, tasarrufun başka herhangi bir oluştan farkı yoktur. Fark, bunun istisnâî oluşundadır. Yâni her kula, müyesser bulunmayışındadır.



Tasarrufun bir çeşidi olan kerâmet; Cenâb-ı Hakk'ın bir ikrâmı olarak, kâmil bir îmân, mârifet ve takvâ netîcesinde velî kullarda zuhûr eden ve tabiat kânunlarıyla îzâh edilemeyen, fizik ötesi hârikulâde hâdiselerdir. Bu, kerâmetin sûrî olan kısmını teşkil eder. Ehlullâh nazarında esas kerâmet ise istikâmet üzere yaşamaktır. Hak dostları, nâil oldukları bu mânevî salâhiyetle görüş, düşünüş ve hattâ davranış itibâriyle sâir insanlardan farklıdırlar.
Târiften de anlaşılacağı üzere, evliyâdan zuhûr eden kerâmetler iki kısımdır:
1. Mânevî kerâmet: İlim, ahlâk, ibâdet, mârifet ve takvâda mesâfe kat edip mânen seviye alarak, " فَاسْتَقِمْ كَمَا اُمِرْتَ " "Emrolunduğun gibi tam bir istikâmet üzere ol!" (Hûd, 112) âyet-i kerîmesinin muhtevâsından bir hisse alabilmektir. Yâni istikâmettir. Meselâ, istikâmet üzere olan bir velînin ağzından çıkan sözler hikmet ve irşad olduğu hâlde, o sözler öyle bir üslûb ile vâkî olur ki muhâtablarından hiç kimsenin gönlü incinmez. Velev o sözler, karşısındakinin hatâsına işâretle îkâz mâhiyetinde olsa bile.
Bunları, akıl ve tefekkürle elde etmek mümkün değildir. Allâh Teâlâ, bunu ancak seçtiği kullarına ihsân eder.
2. Kevnî ve sûrî kerâmet: Tayy-i mekân, ortada bulunmayan eşyâyı göz önüne getirme, vahşî hayvanlara iş gördürme vs. gibi madde âleminde meydana gelen hârikulâdeliklerdir.
Gerçek tasavvuf erbâbı, bu tip kerâmetlere fazla îtibâr etmezler. Zâten böyle bir kerâmetin izhârı, velîliğin şartlarından da değildir. Allâh Teâlâ, bu tip tasarrufları da seçtiği bâzı kullarına lutfeder. Ancak bu tür kerâmeti zarûret olmaksızın izhâr etmenin hoş bir şey olmadığı ifâde edilmiştir. Bir velî de mümkün mertebe bu tip bir kerâmet izhâr etmek istemez. Çünkü halkın hayranlığı, alkışları gelir. Câhil kimseler artık her şeyi o velîden beklemeye başlarlar.
Her ne kadar halk, bu kerâmet türlerinden ikincisine rağbet ederse de aslında makbûl olan ilkidir. Zîrâ tasavvuf ehli ittifâk etmişlerdir ki, "En büyük kerâmet, istikâmettir." İstikâmet üzere olmayan bir sâlikin çırpınışı ise beyhûdedir.
Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri:
"İstikâmet ve gayret, sayısız keşf ve kerâmetten efdâldir. Ayrıca bilinmelidir ki keşf ve kerâmet, dînin emirlerine riâyeti artırmaya vesîle olmuyorsa, belâ ve fitneden başka bir şey değildir." der.
Kerâmetlerin ulvî bir gâyesi vardır. Bu da, muhâtablarını, tâbir câizse "şok tesiriyle" istikâmete yönlendirmektir. Ancak dîn, ilâhî tekliften (mükellefiyetlerden) ibârettir. Kıyâmete kadar bu vasfıyla devâm edecektir. Fevkalâdelikler ise, dînin teklif vasfına zarar verir. Bu sebepledir ki çok mecbur kalmadıkça ne peygamberler mûcizeye başvurmuş, ne de velîler, kerâmet izhâr etmişlerdir.

Gerçek bir kerâmetin umûmiyetle şu netîceleri olur:
1) Nefsi edeblendirmesi,
2) Kalbin çirkin huy ve temâyüllerden temizlenip feyz-i ilâhî ile tezyîn edilmesi,
3) Sırların ve hikmetlerin kalbe ayân olması.
Diğer taraftan, kerâmetlerin zuhûra gelmesinde en mühim vâsıtalardan biri de Cenâb-ı Hakk'ın kuluna sırrî olarak bildirdiği ism-i âzam'dır. İlâhî mevhibeler bahsinde mühim bir mevkii bulunan ism-i âzam mevzuuna da kısaca temas etmek isteriz.
İsm-i âzam, kendisiyle yapılan duâyı müstecâb kılan ilâhî isimlerden biridir. Ancak bunun, Cenâb-ı Hakk'ın isimlerinden hangisi olduğu noktası bir sırdır ve bu hususta pek çok rivâyetler vardır. Bunlar arasında Hak Teâlâ'nın yüce zâtının ismi olan ve bütün isimleri kendinde toplayan "Allâh" lafzının ism-i âzam olduğu görüşü kuvvetlidir.
Bu husustaki telâkkîlerden biri de şöyledir: Cenâb-ı Hak, insanoğluna nefha-i ilâhî olarak kudretinden bir nasîb lutfettiği için ilâhî esmâsının en şümûllü tecellîsini "insan"da gerçekleştirmiştir. Kâmil insan, fıtratında bilkuvve mevcûd olan bu ilâhî esmâyı, kuvveden fiile çıkararak Allâh'ın ahlâkıyla ahlâklanma bahtiyarlığına erebilen kimsedir. Dolayısıyla bir kulda hangi ilâhî ismin tecellîsi galebe hâlindeyse o kişi için, onun ism-i âzam olduğu söylenir. Yâni merhamet ve şefkat duyguları inkişâf etmiş olan bir kulda yüce Rabbimizin "Rahmân" ve "Rahîm" isimlerinin tecellîsi hâkimdir. Dolayısıyla böyle bir kimse için bu isimler ism-i âzam sayılmıştır. Ancak asıl mârifet, Cenâb-ı Hakk'ın güzel isimlerinin muktezâsını, yaşanan bir ahlâk hâline getirebilmektir. Yoksa birçok kimse ism-i âzamı kitaplardan veya ezberden okur geçer. O hâlde dil, "Yâ Rahmân, Yâ Rahîm!.." derken, kalbin merhametten nasîbi yoksa, arzu edilen şeyin hâsıl olmasını beklemek beyhûdedir.
Bu hususta Hazret-i Ali -radıyallâhu anh- ile bir bedevî arasında vâkî olan şu hâdise pek ibretlidir:
Birgün fakir bir bedevî Hazret-i Alî'den sadaka ister. Hazret-i Ali -radıyallâhu anh-, o an için başka bir imkânı bulunmadığından, yerden bir avuç kum alır ve bir şeyler okuyarak kuma üfler. Ardından da bunları bedevînin avucuna altın olarak döker. Bedevî hayretler içinde kalır. Bunun nasıl olduğunu, avucundaki kuma ne okuduğunu kendisine de söylemesi için Hazret-i Ali'ye yalvarır. Hazret-i Ali -radıyallâhu anh- ise gâyet sâkin bir şekilde, okuduğunun "Fâtiha Sûresi" olduğunu söyler. Bunun üzerine sevinçle yerden bir avuç kum alan bedevî, Fâtiha Sûresi'ni okuyup kuma üfler. Fakat kum, aynı kumdur. Bedevî, Hazret-i Ali'ye bunun hikmetini sorar. Hazret-i Ali ise, işin özünü şöylece hülâsa eder:
"Bu, bir kalb farkıdır."
Mevlânâ Hazretleri de Mesnevî'sinde şöyle bir kıssa zikreder:
Birgün Hazret-i Îsâ -aleyhisselâm-'a bir kimse yol arkadaşı olmuş. Berâber giderlerken bu kimse, bir köşede bazı kemikler görmüş ve Hazret-i Îsâ'ya yalvarmış:
"- Ne olur yâ Îsâ! Bildiğin ism-i âzam'ı bana da öğret de bu kemikleri diriltip kaldırayım."
Hazret-i Îsâ ise cevâben:
"- O iş senin kârın değildir. İsm-i âzam'ı okuyup ölüyü diriltmek için yağmurlardan daha temiz bir nefes sâhibi, kullukta meleklerden daha anlayışlı bir kişi olmak gerek. İsm-i âzam, pâk bir lisân ve temiz bir kalb ister. Yâni öyle bir kimse ki, nefsi haram ile mülevves olmasın ve melekler gibi isyân ve günahtan pâk olsun. Çünkü bir kimsenin nefsi pâk olursa; o kimsenin duâsı makbûl olur. Hak Teâlâ o kimseyi hazînelerinin emîni eyler. Meselâ farzedelim ki sen Hazret-i Mûsâ'nın asâsını elinde tutabilirsin. Fakat Mûsâ'daki kuvvet sende var mı ki, onu ejderha yapabilesin ve onu zapta kâdir olabilesin. Hattâ Musâ'nın asâsı ejderha olunca kendisi bile korkmuştu da Cenâb-ı Hak ona: "Korkma yâ Mûsâ!" (en-Neml, 10) buyurmuştu.
İşte bunun gibi, sende Îsâ'nın nefesi yokken ism-i âzamı okuyup ezberlemenin sana ne faydası olur ki." dedi.
Fakat gâfil gene durmadı ve:
"- Yâ Îsâ! Bu istîdâd bende yoksa, sen bâri o kemiklerin üzerine oku!" dedi.
Îsâ -aleyhisselâm-, bu ahmağın sözlerine ziyâdesiyle taaccüb etti ve:
"Yâ Rabbî! Bu esrârın hikmeti nedir? Bu ahmağın bu derece cidâle meyli nedendir? Kendisinin kalbi ölü, başkasının cesedini diriltmeye çalışıyor. Hâlbuki ona düşen, asıl ölü olan kendisini ihyâ etmek. Kendisini diriltmek için duâ edeceğine, başkalarını ihyâya çalışıyor. Bu ne gaflettir!" dedi.

İşte gerçek Hak dostları, gönüllerinde bu olgunluğa kavuşmuş kimselerdir. Bu itibarla Allâh'ın velî kullarından bir kerâmet zuhûr ettiği zaman, onların Allâh'ın lutuf ve ikramlarına şükür duyguları daha da artar. Bu hâlleri, yaptıkları mücâhedelerde kendileri için güç kaynağı olur. Hakîkî velîler kerâmetleri sebebiyle âhiretlerinin teminat altında olduğu hissine aslâ kapılmazlar. Bilakis, Allâh'a karşı acziyet, tevâzû ve nefislerini hakir görme duygularıyla dolarlar. Gurur, kibir ve fitneye düşme endişesinden hâlî kalamadıkları için, korku içindedirler.
Nitekim Allâh -celle celâlühû-'nun kendisine ism-i âzamı bildirdiği Bel'** bin Baûra'nın, düştüğü hazîn âkıbet pek ibretlidir. Bu zât, İsrâiloğulları içinde âlim ve velî biri olarak biliniyordu. Fakat sonradan kibir ve dünyâya aldanma netîcesinde o yüksek hâlini kaybetti, hattâ îmânsız olarak öldü. Bu hâdise Kur'ân-ı Kerîm'de şöyle bildirilmiştir:
"Onlara (yahudilere), kendisine âyetlerimizden verdiğimiz ve fakat onlardan sıyrılıp çıkan, o yüzden de şeytanın peşine takılıp, sonunda azgınlardan olan kimsenin haberini oku. Dileseydik elbette onu bu âyetler sâyesinde yükseltirdik. Fakat o, dünyaya saplandı ve hevesinin peşine düştü. Onun durumu tıpkı köpeğin durumuna benzer: Üstüne varsan da dilini çıkarıp solur, bıraksan da dilini sarkıtıp solur. İşte âyetlerimizi yalanlayan kavmin durumu böyledir. Kıssayı anlat; belki düşünürler." (el-A'raf, 175-176)
Kerâmet sâhibi bir velîye aşırı iltifat, bu sebeple son derece mahzurlu ve tehlikeli görülmüştür. Hak dostlarının, kerâmet teşhîr etmekten ictinâb etmelerinin sebeplerinden biri de bu tehlikedir. Kerâmet, nihâî bir mertebe değildir ve velînin mânevî derecesini göstermez. O Hak dostları gâyet iyi bilirler ki, peygamberlerden başka hiç kimse teminat altında değildir. Kimi insan vardır; Cehenneme bir karış kalmışken Cennet'e giriverir. Kimisi de Cennet'e bir karış kala Cehennem'e yuvarlanıverir. O hâlde her mümin:
"... Yakîn (ölüm) gelinceye kadar Rabbine kulluk et!" (el-Hicr, 99) âyet-i kerîmesini hayat düstûru edinmelidir.
Her hususta olduğu gibi kerâmet şeklinde zuhûr eden böyle ilâhî lutuflar karşısında da yegâne ölçümüz Kur'ân ve sünnettir. Bununla birlikte, kerâmetin, inkâr edilemez bir şekilde hak ve hakîkat olduğu da bir vâkıadır.
Nitekim kerâmetin Kur'ân'daki delillerinden birkaçı şöyledir:
Süleyman -aleyhisselâm-'a, veziri Âsaf, Sebe melîkesi Belkıs'ın tahtı hakkında "... Göz açıp kapayıncaya kadar onu sana getiririm..." (Neml, 40) demiş ve bu da gerçekleşmiştir.
Zekeriyâ -aleyhisselâm-, mâbede kapanıp ibâdetle meşgûl olan Hazret-i Meryem'e bakmakla mükellef kılınmıştı. Fakat mâbede her girdiğinde Hazret-i Meryem'in yanında çeşitli rızıklar görüyordu. Bunun hikmetini öğrenmek için Hazret-i Meryem'e:
"- Bu rızıklar sana nereden geliyor?" diye sormuş, Hazret-i Meryem:
"Allâh katından…" (Âl-i İmrân, 37) diye cevap vermiştir. Ve yine Âl-i İmrân Sûresi'nin 24 ve 25. âyetlerindeki Hazret-i Meryem'in doğrudan Allâh tarafından rızıklandırılmasına dâir haberler, kerâmetin Kur'ân'daki delillerindendir.
Sünnetteki delilleri ise pek çoktur:
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:
"Üç kişi, daha beşikteyken konuşmuştur. Bunlar:
Meryem oğlu Îsâ, Cüreyc'e isnâd edilen çocuk ve diğer bir çocuktur." buyurmuş ve bunları îzâh etmiştir. 1
Diğer bir sahih hadîste de, yolculuğa çıkmış olan üç kişinin geceleyin sığındıkları bir mağarada mahsur kalmaları anlatılmıştır. Mağaranın girişi, devrilen bir kaya ile kapanmış, yolculardan her biri, Allâh rızâsı için yaptığı bir amele tevessül ederek duâ etmiş ve netîcede zuhûra gelen ilâhî ikrâm ile mağaranın girişi açılmıştır. 2
Rivâyete göre, Ömer -radıyallâhu anh- minberde halka hutbe verirken "Yâ Sâriye dağa, dağa!" diye seslenmiştir. Hutbedeki mevzu ile hiç alâkası olmayan bu sözü söylediği sırada Sâriye, Medîne'ye bir aylık mesâfede Allâh düşmanlarıyla harb etmekteydi. Fakat Allâh -celle celâlühû-, Ömer -radıyallâhu anh-'ın sesini Sâriye'ye duyurmuştur. (İbn-i Hacer, el-İsâbe, II, 3)
Buna benzer misâller sahabî devrinde pek çoktur.
Diğer taraftan kerâmetin zıddı olarak, kâfir, fâsık ve müteşeyyıh, yâni velî olmadığı hâlde velîlik taslayan bâzı şahıslardan, evliyânın kerâmetine benzer birtakım fevkalâdelikler sâdır olabilir. Bunların iddiâlarına uygun olarak meydana gelen hârikulâdeliklere de istidraç denilmiştir.

___________________
1.Bkz. Müslim, Birr, 8.
2.Bkz. Buhârî, Edeb, 5; Enbiyâ, 53; Zikir, 100.


Böyle hâller birtakım rûhî temrinler sâyesinde gerçekleşir. Yâni, ruhtaki bâzı kâbiliyetleri din dışı birtakım tesirlerle de kuvveden fiile çıkarmak mümkündür. Meselâ Hind fakirleri de ekseriyâ riyâzat yoluyla rûhî bir kuvvete ulaşırlar. Bâzan da bu, sihir veya cinnîlerden "huddam" 1 kullanmak sûretiyle vâkî olur. Bu gibi fevkalâdeliklerin kerâmetten farkını anlayabilmek ilim işidir. Fakat şu kadarını söyleyelim ki böylelerinin hayâtı takvâ ölçüleri içinde cereyân etmez. Bunlar sünnet-i Rasûlullâh'a ittibâda nâkıstırlar. İlk dikkat edilecek nokta da budur.
Nitekim Cüneyd-i Bağdâdî -kuddise sirruh-:
"Bir kişiyi havada uçarken görseniz, hâli kitap ve sünnete uymuyorsa bu bir istidraçtır." buyurur.
İlâhî bir ikrâma mazhar olarak herhangi bir fevkalâdeliğin kendisinde vücud bulduğu kimse zaten bunu bir nevî gösteri edâsıyla yapamaz. Çünkü gerçek Hak dostları, gösterişten berî bulundukları için çok mecbûr kalmadıkça bunu izhâr etmezler. İnsanlara, örnek alınabilecek beşerî ahlâk mükemmellikleriyle görünürler. Tıpkı Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in ümmetine mükemmel bir nümûne olabilmek için umûmiyetle beşerî temâyüller iktizâsınca hareket edip, ihtiyaç hâlinde -Allâh'ın izniyle- nâdiren mûcize göstermesi gibi. Allâh dostları da Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in yolundan kıl kadar ayrılmazlar. Kerâmet ile istidrâcın farkını kavrayabilmek için sâdece bu husûsa dikkat etmek bile kâfîdir.
Firavun da, istidraç sâhibi olanlardandı. Dörtyüz senelik ömrü boyunca bir baş ağrısı bile duymadı. Dişleri de yekpâre idi. Yokuş aşağı inerken atının ön ayakları uzardı.
İstidraç, kâfir ve fâsıka gurur ve kibir verir. Âkıbetini daha beter hâle getirir. Mûsâ -aleyhisselâm-, Kızıldeniz'e asâsını vurup Allâh'ın izniyle yol hâline getirince, arkasından kovalayan Firavun, askerlerine dönüp:
"- Bakın! Celâdetimden, deniz yol hâline geldi." dedi. Hâlbuki o yola girince, yol yine denize inkılâb etti. Firavun, askerleriyle berâber helâk oldu.
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, hadîs-i şerîflerinde Deccâl'in de birçok istidraç göstererek insanları kandırmaya çalışacağını bildirmiştir.
Bir de istidraç sâhibinin iddiâsının aksine zuhûr eden hâller vardır ki buna da "ihâne" (zelil kılma) adı verilir. Meselâ peygamberlik iddiâsında bulunan bir yalancı olan Müseylemetü'l-Kezzâb, kuyudaki suyun bollaşması için kuyuya tükürmüş, fakat kuyunun suyu tamamen kurumuştur.
Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ve ashâb-ı kirâm devrinde tasarruf ve kerâmetlerin gerçekleşmesi nasıl mümkün olmuşsa, daha sonraki dönemlerde meydana gelmesi de öylece imkân dâhilindedir. Velîlerin, bir kısım insanların irâdelerine yön vermek maksadıyla izhâr ettikleri tasarruf ve kerâmetler, tâbî oldukları peygamberin bereketiyledir ve aynı zamanda onun mûcizelerinin bir nevî devâmı mâhiyetindedir.
Gerek asr-ı saâdette, gerekse daha sonraki zamanlarda vukû bulan tasarruf ve kerâmetlerin birçok hidâyetlere vesîle olduğu târihî bir gerçektir. Nitekim böyle hâdiselere şâhid olan pek çok kimse, "Velîsi böyle olan bir dînin, nebîsi kimbilir nasıl olur!.." diyerek kerâmetin asıl merkezini te'yîd etmişlerdir.

Tasarruf ve Kerâmete Dâir Bâzı Husûsî Örnekler:
Kâinâtın Hâlık'ı ve Mâlik'i olan Allâh Teâlâ, kendi varlığını bilmesi, ibâdet ve tâatte bulunması ve yeryüzünü îmar etmesi için mahlûkâtın en şereflisi olarak insanı kendine halîfe tâyin etti. Âyet-i kerîmede bu gerçek:

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً

"Hatırla ki Rabbin meleklere: "- Ben yeryüzünde bir halîfe yaratacağım." buyurmuştu…" (el-Bakara, 30) şeklinde beyân edilmiştir.
Burada insanın "halîfe" kılınması şu mânâlara gelmektedir:
"Kendi irâdemden, kudret ve sıfatımdan ona bâzı salâhiyetler vereceğim; o bana izâfeten, bana vekâleten mahlûkâtım üzerinde birtakım tasarruflara sâhip olacak; benim nâmıma ahkâmımı icrâ edecek; o bu hususta asil olmayacak; kendi zâtı ve şahsı adına asâleten ahkâmı icrâ edecek değil, ancak benim bir nâibim ve vekîlim olacak. İrâdesiyle benim irâdelerimi, benim emirlerimi, benim kanunlarımı tatbike memur bulunacak. Sonra onun arkasından gelenler ve ona halef olarak aynı vazîfeyi icrâ edecek olanlar bulunacak, "O (yüce Allâh) sizi yeryüzünde halîfeler kıldı." (el-En'**, 165) sırrı zâhir olacak." (Elmalılı, Hak Dini, I, 299-300)

___________________
1.Belli okumalarla bir cinnînin itaat altına alınması ve bir hizmetçi gibi kullanılması mümkündür. Böyle cinnîlere "Huddâm" denilir. Huddâm, onu kendisine bend etmiş olan insanın her emrini istîdâdı nisbetinde yerine getirir

Gerek Peygamberlerde zuhûr eden tasarruf ve mûcizeler, gerekse Hak dostlarında görülen tasarruf ve kerâmetler, insanın bu halîfe olma sırrının bir tecellîsidir. Bu tecellîlerin sayısız misâllerinden birkaçı şöyledir:
Mansûr bin Abdullâh, Ebû Abdullâh ibn-i Cellâ'nın hâlini şu şekilde rivâyet etmiştir:
İbn-i Cellâ der ki:
"Medîne-i Münevvere'ye gelmiştim. Yoksulluk içindeydim. Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in kabr-i şerifine vardım. Selâm verdim ve:
"- Ey Allâh'ın Rasûlü! Fakr u zarûret içindeyim!.. Sana misâfir oldum..." dedim.
Bir müddet sonra üzerime uyku hâli geldi. Uykuda Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz bana bir çörek ikrâm ettiler. Yarımını yedim, sonra uyandım; diğer yarımını da yanımda buldum." 1
Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in vefâtlarından sonra yaşanan bir başka hikmetli hâdiseyi el-Utbî şöyle anlatıyor:
"Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in kabr-i şerîfleri yanında oturuyordum. Derken bir bedevî gelerek:
"- Selâm sana ey Allâh'ın Rasûlü! Ben Allâh Teâlâ'nın; "Eğer onlar, kendilerine zulmettikleri zaman sana gelip de Allâh'tan mağfiret dileseler ve Rasûl de onlar için mağfiret talebinde bulunsaydı, Allâh'ı çok affedici ve esirgeyici bulurlardı." (en-Nisâ, 64) buyurduğunu işittim. İşte günahlarımdan tevbe edip mağfiret dileyerek ve benim için Rabbime şefaatte bulunmanı isteyerek sana geldim." dedi.
Sonra içli bir şiir okudu ve oradan ayrıldı. O esnâda bana bir uyku bastı. Rüyamda Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i gördüm. Bana:
"- Ey Utbî! Bedevîye yetiş ve Allâh'ın onu bağışladığını kendisine müjdele!" buyurdu." (İbn-i Kesîr, Tefsîr, I, 532)



Çanakkale muhârebelerinin pek şiddetlendiği bir hengâmede Binbaşı Lütfi Bey:
"- Yetiş yâ Muhammed! Kitabın elden gidiyor!.." 2 diyerek feryâd ediyor, Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'den istimdâd ediyordu. Allâh Rasûlü'nden ihlâs ve samîmiyetle taleb edilen bu yardımın ne şekilde tezâhür ettiğini aşağıdaki vâkıa net bir sûrette te'yîd eder:
Yıl, 1928... Çanakkale zaferinin üzerinden tam 13 yıl geçmiştir.
Âlim, ârif ve zarif insan Alasonyalı Cemâl Öğüt Hocaefendi hacca gider. Hocaefendi, Medîne'de, birçok değerli zevat ile tanışma fırsatı bulur. İşte bu mübârek zâtlardan biri de, Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in türbedârıdır. Bu hak dostu, aynı zamanda sâdık bir Osmanlı dostudur. "Osmanlı" der, başka bir şey demez. Cemâl Öğüt Hocaefendi, sormaktan kendini alamaz:
"- Niçin bu derece muhabbet?"
Bu pîr-i fânî olmuş nûrânî türbedar, hiç duraksamadan şu cevâbı verir:
"- Osmanlı'yı, İslâm nâmına sevmek için, bir hâtıram bile bana yeter."
Hocaefendinin ısrârı üzerine, eşsiz hâtırayı şöyle anlatır:
"- 1915 haccına, Hindistan ulemâsından bir zât da gelmişti. Bu zât, derûnî dünyâsı zengin bir Allâh dostu idi. Hacdan sonra, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i ziyâret için, Medîne'ye gelmişti. Çok mahzun görünüyordu. Bir türlü gözünün yaşı dinmeyen o mübârek zât, hüznünün sebebini sorduğumda, gözyaşları daha da çoğalarak şu cevâbı verdi:
"- Bunca yıl sonra nasîb oldu, Âlemlerin Efendisi'ni ziyârete geldim. Fakat müşâhede ettim ki, Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- makâmında değil. Yoksa benim kalb gözüm mü körelmiş?.. Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'in varlığını neden hissedemiyorum? İşte Medîne'ye geldim geleli bu düşüncelerle perişânım!"
Yaşlı türbedâr, o gece rüyâsında, Allâh Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i görür. Hindistanlı âlimin anlattıklarını hatırlar. Allâh'ın Rasûlü, onu merakta bırakmaz ve şöyle buyurur:
"- Evet, hissedilen doğrudur. Ben şimdi Medîne'mde değilim. Çanakkale'deyim... Zor durumda olan asker evlatlarımı yalnız bırakmaya gönlüm râzı olmadı. Şimdi onlara yardım ediyorum." (18 Mart 2001 Pazar tarihli Zaman Gazetesi'nden)
Nitekim İngiliz generali Hamilton'un Çanakkale yenilgisi üzerine söylediği:
"Bizi Türklerin maddî gücü değil, mânevî gücü mağlûb etmiştir. Çünkü onların atacak barutu bile kalmamıştı. Fakat biz, gökten inen güçleri müşâhede ettik." îtirâfı da yukarıdaki ifâdelerin âdetâ bir şâhidi gibidir.
Bu nevî hâdiseler, Cenâb-ı Hakk'ın peygamberlerine vefâtlarından sonra da verdiği bir tasarruftur. Onlar, kabirlerinde bizim dünyevî intibâlarla mâhiyetini idrâk edemediğimiz bir şekilde diridirler. Nitekim aşağıdaki hadîs-i şerîf de bunu açıkça ortaya koymaktadır.

__________________________
1.Bkz. Kelabâzî, Taarruf, Çev. S. Uludağ, s. 214.
2.Bkz. Mehmed Niyâzî, Çanakkale Mahşeri,

(osman nuri topbaş hocaefendinin imandanihsanatasavvuf adlı kitanbındandır)
 

ORHANCAN

Ordinaryus
İhvan Üyesi
Katılım
15 Ara 2006
Mesajlar
2,536
Puanları
0
Ne oldu tavukları çift çift yumurtlatmaktan vaz mı geçtiniz ?

BAKINIZ GÜZEL KARDEŞİM,

SİZ GÖZLERİNİZİ KAPASANIZ DA ÇAMUR ATSANIZ DA ÜSTAD (ra) HAZRETLERİ GÜNEŞ GİBİDİR ÜFLEMEKLE SÖNDÜREMEZSİNİZ, GÖZÜNÜZÜ KAPASANIZ KENDİNİZE GECE YAPARSINIZ O GÜNEŞ BAKİ KALIR..

Amacınız eğer kerametleri kabul etmemek ise en yakın tarihden itibaren..

Kıbrıs ve Çanakkale savaşlarındaki olayları da mı inan mıyorsunuz?..

Gavs-ı Azamın küm biiznillah deyip kemik halindeki tavuğu tekrar canlandırmadığına da mı inanmıyorsunuz?

Veya şakk-ı kamer olayını da mı inanmıyorsunuz?

BİZLER BEDİÜZZAMANI ASRIMIZIN ALİMİ VEYA MÜCEDDİDİ OLARAK BİLİYORUZ..

Siz sözlerinizle Onu yalnlamaya veya çamur atmaya çalışmanızla veya söylediklerini çarpıtmayla ne yapmak istiyorsunuz? anlatın da öğrenelim...

Bizce Üstad hazretleri asrımızın bir alimidir, bunu ise hadis-i şeriflerde Efendimiz SAV. :


(El-ulemâü veresetül-enbiyâ') [Alimler peygamberlerin varisleridir.]


(El-àlimü fî kavmihî ken-nebiyyi fî ümmetihî) [Alim kavmi içinde, ümmeti içindeki peygamber gibidir.]

(Ulemâü ümmetî ke-enbiyâi benî isrâil) [Ümmetimin alimleri Benî İsrâil'in peygamberleri gibidir.] buyurmuşlardır.


eğer müceddid ise ki asrımızda Peygamberimizin temsilcisidir- Onu karalamakla kime hedef aldığınızın farkında değilsiniz demektir...

VELHASIL KARDEŞİM..YANLIŞ YOLDASINIZ..BİR AN ÖNCE HATANIZIN FARKINA VARIP GERİ DÖNÜNÜZ..

ÇÜNKÜ

HATAYI RIZASIYLA GİDENE MERHAMET EDİLMEZ..

.
 

VAHID

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
7 Ocak 2007
Mesajlar
11
Puanları
0
ORHAN CİHANGİR demiş ki


Amacınız eğer kerametleri kabul etmemek ise en yakın tarihden itibaren..

Kıbrıs ve Çanakkale savaşlarındaki olayları da mı inan mıyorsunuz?..

Ne olmuş kıbrısta çanakkalede ? Yine hikayeleri mi itikat edeceksiniz ?
Yoksa Cennette yeşil renkli kuşların karınlarında kandilden kandile uçuşan şehidleri seferberlik emri verip laik türkiye adına savaşa mı çağırdınız ? Şu anda neden çağırmıyorsunuz islam alemi için ?



Gavs-ı Azamın küm biiznillah deyip kemik halindeki tavuğu tekrar canlandırmadığına da mı inanmıyorsunuz?

Gavs-ı Azamınız o kadar çok ki hangisinden bahsettiğinizi anlamadım . Önemli değil , siz Yaratma fiilini Allahtan başkalarına da vermeniz normaldir . Ehli sünnet itikadı ise bu tür mucizeleri peygamberlerinden seçtiklerine vermiştir Allah .(hz. İsa gibi)



Veya şakk-ı kamer olayını da mı inanmıyorsunuz?
Bu olay sizlerin öteki ehli hikaye vel menkıbelerinden değil sahih delillerle ispatlıdır . Rasulullahın mucizesizdir , inkar eden ehli sünnet değildir ! Sapkın hurafe hikayelerinizi böyle sahih ayet ve hadislerle beraber zikredince hurafeler sahihlenmiş olmuyor ..


BİZLER BEDİÜZZAMANI ASRIMIZIN ALİMİ VEYA MÜCEDDİDİ OLARAK BİLİYORUZ..
Alimlerin hata yapar deyip sonra hatasızmış gibi savunmak neyin nesidir ?
Neden kuran sünnete göre değerlendirmiyorsunuz .
Sizler Hakkı isimlere bakarak deger veriyorsunuz . Biz ise Kişileri HAKKA bakarak değerlendiriyoruz.



Siz sözlerinizle Onu yalnlamaya veya çamur atmaya çalışmanızla veya söylediklerini çarpıtmayla ne yapmak istiyorsunuz? anlatın da öğrenelim...
Çamur atmak müslümana yakışmaz. Müslüman itikadına ters gelen yerleri delilleriyle itiraz eder , doğrusunu söyleyendir. Doğruyu ketmetmek müslümana yakışmaz , haramdır .
Halbuki siz peygamberden başkası hata yapar dediğiniz halde peygamberi sollayan hatasız ve sorgulanamaz tabular oluşturmuşsunuz haberiniz yok . Söyleyince de donkişot gibi hayallerinizle savaşıyorsunuz ...



Bizce Üstad hazretleri asrımızın bir alimidir, bunu ise hadis-i şeriflerde Efendimiz SAV. :


(Ulemâü ümmetî ke-enbiyâi benî isrâil) [Ümmetimin alimleri Benî İsrâil'in peygamberleri gibidir.] buyurmuşlardır.

Bunu hadis diye yazmaktan ALLAHTAN KORK . Rasulullaha iftira atanlar elbette hem dünyada hem ahirette cezasını görecektir. Bile bile yalan ise en büyük fısktır zulumdur. Acluni'nin uydurma hadisler kitabındaki Rasulullaha uydurulan sözler kitabındaki (keşf'ul hafa) sözü buraya sahih diye koyarak itikatlarınızı nerelerden temin ettiğinizi belgelemiş oluyorsunuz . Bir insan alim olabilir bunu benimsetmek için Peygambere iftira atmanıza gerek yoktur .


eğer müceddid ise ki asrımızda Peygamberimizin temsilcisidir- Onu karalamakla kime hedef aldığınızın farkında değilsiniz demektir...
Müslüman müslümanı neden karalasın . Hatası var ise hatasını uygun bir lisanla söyler. İftira atan yoktur . Kendi kitabından sayfa noları verilerek açıklamalar yapmak karalamak mıdır ?
Siz insanı putlaştırmak nedir önce bunu bir araştırın ...
 

ORHANCAN

Ordinaryus
İhvan Üyesi
Katılım
15 Ara 2006
Mesajlar
2,536
Puanları
0
ORHAN CİHANGİR demiş ki


Amacınız eğer kerametleri kabul etmemek ise en yakın tarihden itibaren..

Kıbrıs ve Çanakkale savaşlarındaki olayları da mı inan mıyorsunuz?..

Ne olmuş kıbrısta çanakkalede ? Yine hikayeleri mi itikat edeceksiniz ?
Yoksa Cennette yeşil renkli kuşların karınlarında kandilden kandile uçuşan şehidleri seferberlik emri verip laik türkiye adına savaşa mı çağırdınız ? Şu anda neden çağırmıyorsunuz islam alemi için ?



Gavs-ı Azamın küm biiznillah deyip kemik halindeki tavuğu tekrar canlandırmadığına da mı inanmıyorsunuz?

Gavs-ı Azamınız o kadar çok ki hangisinden bahsettiğinizi anlamadım . Önemli değil , siz Yaratma fiilini Allahtan başkalarına da vermeniz normaldir . Ehli sünnet itikadı ise bu tür mucizeleri peygamberlerinden seçtiklerine vermiştir Allah .(hz. İsa gibi)



Veya şakk-ı kamer olayını da mı inanmıyorsunuz?
Bu olay sizlerin öteki ehli hikaye vel menkıbelerinden değil sahih delillerle ispatlıdır . Rasulullahın mucizesizdir , inkar eden ehli sünnet değildir ! Sapkın hurafe hikayelerinizi böyle sahih ayet ve hadislerle beraber zikredince hurafeler sahihlenmiş olmuyor ..


BİZLER BEDİÜZZAMANI ASRIMIZIN ALİMİ VEYA MÜCEDDİDİ OLARAK BİLİYORUZ..
Alimlerin hata yapar deyip sonra hatasızmış gibi savunmak neyin nesidir ?
Neden kuran sünnete göre değerlendirmiyorsunuz .
Sizler Hakkı isimlere bakarak deger veriyorsunuz . Biz ise Kişileri HAKKA bakarak değerlendiriyoruz.



Siz sözlerinizle Onu yalnlamaya veya çamur atmaya çalışmanızla veya söylediklerini çarpıtmayla ne yapmak istiyorsunuz? anlatın da öğrenelim...
Çamur atmak müslümana yakışmaz. Müslüman itikadına ters gelen yerleri delilleriyle itiraz eder , doğrusunu söyleyendir. Doğruyu ketmetmek müslümana yakışmaz , haramdır .
Halbuki siz peygamberden başkası hata yapar dediğiniz halde peygamberi sollayan hatasız ve sorgulanamaz tabular oluşturmuşsunuz haberiniz yok . Söyleyince de donkişot gibi hayallerinizle savaşıyorsunuz ...



Bizce Üstad hazretleri asrımızın bir alimidir, bunu ise hadis-i şeriflerde Efendimiz SAV. :


(Ulemâü ümmetî ke-enbiyâi benî isrâil) [Ümmetimin alimleri Benî İsrâil'in peygamberleri gibidir.] buyurmuşlardır.

Bunu hadis diye yazmaktan ALLAHTAN KORK . Rasulullaha iftira atanlar elbette hem dünyada hem ahirette cezasını görecektir. Bile bile yalan ise en büyük fısktır zulumdur. Acluni'nin uydurma hadisler kitabındaki Rasulullaha uydurulan sözler kitabındaki (keşf'ul hafa) sözü buraya sahih diye koyarak itikatlarınızı nerelerden temin ettiğinizi belgelemiş oluyorsunuz . Bir insan alim olabilir bunu benimsetmek için Peygambere iftira atmanıza gerek yoktur .


eğer müceddid ise ki asrımızda Peygamberimizin temsilcisidir- Onu karalamakla kime hedef aldığınızın farkında değilsiniz demektir...
Müslüman müslümanı neden karalasın . Hatası var ise hatasını uygun bir lisanla söyler. İftira atan yoktur . Kendi kitabından sayfa noları verilerek açıklamalar yapmak karalamak mıdır ?
Siz insanı putlaştırmak nedir önce bunu bir araştırın ...

Vahit kardeşim bu yazıyı size değil malum A.Tagut kardeşime

yazmıştım ama merak ediyorsanız size de açıklama yapabilirim....

niye üzerinize alındınız ki anlayamadım...


..
 

ORHANCAN

Ordinaryus
İhvan Üyesi
Katılım
15 Ara 2006
Mesajlar
2,536
Puanları
0
gitmeden sorunuzun bir kısmını cevaplayayım


**********

Gavs-ı Azamın küm biiznillah deyip kemik halindeki tavuğu tekrar canlandırmadığına da mı inanmıyorsunuz?

Gavs-ı Azamınız o kadar çok ki hangisinden bahsettiğinizi anlamadım . Önemli değil , siz Yaratma fiilini Allahtan başkalarına da vermeniz normaldir . Ehli sünnet itikadı ise bu tür mucizeleri peygamberlerinden seçtiklerine vermiştir Allah .(hz. İsa gibi)

***************

al cevabını kardeşim:


Bir kadın çocuğunu Pir Abdulkadir-i Geylani (KSA) Hz.leri’ getirip: “Oğlumun kalbini size tutulmuş gördüm. Bana hizmetinden onu azad edip, size getirdim.” dedi. Hz. Pir (KSA) bu genci yanına aldı, ona mücahede ile emretti.

Tarikatta ,Süluke başlattı. Bu şekilde devam ederken, bir gün annesi çıkageldi. Oğlunu az yemek ve az uyumak sebebiyle, zayıf ve sararmış, arpa ekmeği yer halde buldu.

Bu hal ona dokundu. Çocuğunu bırakıp Hz. Pir’in (KSA) yanına girdi. Hz. Pir (KSA) oturmuş tavuk yiyordu. Kadın Hz. Pir’e (KSA): “Efendim, siz burada tavuk yersiniz, benim oğlum ise arpa ekmeği yer.” diye hayıflandı. Hz. Pir (KSA) bunu duyunca elini tavuk kemiklerinin üzerine koyup:

“Kum bi iznillah (Allah-ü Teala Hz.leri’nin izni ile kalk, diril).”

buyurdu. Tavuk hemen dirildi. Hz. Pir (KSA) kadına hitaben: “Senin oğlun böyle olduğu zaman, dilediğini yesin.” buyurdu.

....Sâdık Dânâ, Münacâatlar, Altınoluk Dergisi, Mayıs 2006 .....



hem de bu siteden alıntı yapılmıştır...



http://www.ihvan-forum.com/showthread.php?t=506



oku da öğren bir zahmet başka yerlerde de sorma yoksa ......derler adama...




..
 

VAHID

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
7 Ocak 2007
Mesajlar
11
Puanları
0
Bu hikayeyi buraya koyarak bunun sahihliğini belgelemiş mi oldunuz yani ? Bu tür safsata menkıbeler sizin dininiz olmuş . Nedense hoşunuza çok gide bu hikayeler. Şeyh uçmaz mürid ucurur misaline güzel bir ensatantane .
Bunun olabileceğine Kuran ve sünnetten delil getirmen gerekmez miydi ?

Rasulullahın mescidine gelip ,Peygamberi hep ön sıralardan dinleyen küçük bir çocuk vardı.Rasulullah Bir gün onu göremeyince sahabelerine nerde olduğunu sordu. "Üzgün olduğu için gelmediğini" söylediler. Rasulullah Hemen kalkıp evine gitti.Ve "Üzgün olduğunu duydum. Kuşun ölmüş başın sağolsun." der. ...

Rasulullah üzgün çocuğun sahabesi olmasına rağmen ölen kuşunu diriltmemiştir . Ki peygamber olduğu halde bu yola başvurmamıştır . Sizin önder gördükleriniz nedense mutlaka ya gaybı bilir ya İlahlık sıfatı gereğince ölüleri diriltir , ya kolunu kaldırıp indirip cenneti cehennemi gösterip insanları müslüman yapar ! Fakat rasulullah müslüman yapamaz. ?
Sahi anlattığınız hikayelere bakınca hangisi peygamber karıştırmıyor musunuz ?

Gavs kelimesinin FARSÇA olduğunu , tasavvuftaki bu batıl anlayışlarında (vahdet-i vücut - rabıta vs gibi ) şiadan etkilenildiğini , Yine tasavvuf alimlerinin şii İrana mutlaka gittiklerini (hatta oradan hindistana) sonra bu batıl fikirleri piyasaya sürdüklerini biliyormusunuz ?
 

ORHANCAN

Ordinaryus
İhvan Üyesi
Katılım
15 Ara 2006
Mesajlar
2,536
Puanları
0
Bu hikayeyi buraya koyarak bunun sahihliğini belgelemiş mi oldunuz yani ? Bu tür safsata menkıbeler sizin dininiz olmuş . Nedense hoşunuza çok gide bu hikayeler. Şeyh uçmaz mürid ucurur misaline güzel bir ensatantane .
Bunun olabileceğine Kuran ve sünnetten delil getirmen gerekmez miydi ?

Rasulullahın mescidine gelip ,Peygamberi hep ön sıralardan dinleyen küçük bir çocuk vardı.Rasulullah Bir gün onu göremeyince sahabelerine nerde olduğunu sordu. "Üzgün olduğu için gelmediğini" söylediler. Rasulullah Hemen kalkıp evine gitti.Ve "Üzgün olduğunu duydum. Kuşun ölmüş başın sağolsun." der. ...

Rasulullah üzgün çocuğun sahabesi olmasına rağmen ölen kuşunu diriltmemiştir . Ki peygamber olduğu halde bu yola başvurmamıştır . Sizin önder gördükleriniz nedense mutlaka ya gaybı bilir ya İlahlık sıfatı gereğince ölüleri diriltir , ya kolunu kaldırıp indirip cenneti cehennemi gösterip insanları müslüman yapar ! Fakat rasulullah müslüman yapamaz. ?
Sahi anlattığınız hikayelere bakınca hangisi peygamber karıştırmıyor musunuz ?

Gavs kelimesinin FARSÇA olduğunu , tasavvuftaki bu batıl anlayışlarında (vahdet-i vücut - rabıta vs gibi ) şiadan etkilenildiğini , Yine tasavvuf alimlerinin şii İrana mutlaka gittiklerini (hatta oradan hindistana) sonra bu batıl fikirleri piyasaya sürdüklerini biliyormusunuz ?
BAK GÜZEL KARDEŞİM..

EKSERCE KABUL EDİLEN OLAYLARI KABUL ETMEYEBİLİRSİN..SEN BİLİRSİN..

AMA İŞ GAVS-I AZAMA VE ÜSTADA HAKARET OLURSA ORADA DURMAN LAZIM..

SANA BİR KEZ DAHA SÖYLÜYORUM Kİ BU ŞAHISLARIN TASSARRUFLARI DEVAM EDİYOR AYAĞINI DENK AL BİR ZAHMET...


.
 

VAHID

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
7 Ocak 2007
Mesajlar
11
Puanları
0
BAK GÜZEL KARDEŞİM..

EKSERCE KABUL EDİLEN OLAYLARI KABUL ETMEYEBİLİRSİN..SEN BİLİRSİN..

AMA İŞ GAVS-I AZAMA VE ÜSTADA HAKARET OLURSA ORADA DURMAN LAZIM..

SANA BİR KEZ DAHA SÖYLÜYORUM Kİ BU ŞAHISLARIN TASSARRUFLARI DEVAM EDİYOR AYAĞINI DENK AL BİR ZAHMET...


.
İslamda delil ekserce kabul edilen değil , kitap ve sünnettir.!
Sizi kuran ve sünneteb uymaya çağıranlar nedense hatalı oluyor ?
Hele ki öldükten sonra dahi hala dirilere tasarrufta bulunduğuna inanan bir akideye sahipseniz ne diyeyim sapık fırkaları d ahi sollamıssınız bu sapkınlıkta .
İşte şirk olan bu itikattir . Bu itikadi hangi kitaptan buldun ?
 

Levent bağ

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
9 Ağu 2006
Mesajlar
184
Puanları
0
İslamda delil ekserce kabul edilen değil , kitap ve sünnettir.!
Sizi kuran ve sünneteb uymaya çağıranlar nedense hatalı oluyor ?
Hele ki öldükten sonra dahi hala dirilere tasarrufta bulunduğuna inanan bir akideye sahipseniz ne diyeyim sapık fırkaları d ahi sollamıssınız bu sapkınlıkta .
İşte şirk olan bu itikattir . Bu itikadi hangi kitaptan buldun ?

Biriler ediyor hizmet birileri ise hezimet
Nedir ki bu enaniyet, mümine kin ve adavet
Yarın demezler mi ki neydi o gaflet
Yoksa sana da mı verildi imamet?

Şiire ve nazma hiç istidadım ve iştigalim de yok iken şu satırlar hatıra geldi ben de yazdım. Yahu insaf edin.. Bu kadar kitabı sünneti biliyorsanız buyurun hizmet edin.. Hizmet edin ki birkaç zavallı insanı da siz irşad edin. Tenkidle vakit öldüreceğinize neden islama hizmet edip biçareleri gençleri gafletten dalaletten kurtarmaya çalışmıyorsunuz?.. Ne o yoksa elinizden gelmiyor mu?.. Yoksa sizi dinlemiyorlar mı onlar?.. Yine tenkid ettiğiniz insanlara mı koşuyorlar..

..olsun siz yine de rahatsız olmayın, biraz daha gayret edin belki bir gün siz de başarırsınız birşeyler anlatıp faydalı olmayı.. İnsanları karalamak kolay fakat hizmet edip müsbet bir şey ortaya koymak zor değil mi?.. O zaman susunuz.. Zira sizin elinizden gelmeyen işleri birileri yapıyor. Eğer zannettiğiniz gibi daha iyi biliyorsanız imanı Kuranı haydi meydan birer hizmete el atın irşad edin gençleri.. Yok elinizden gelmiyorsa işi ehline teslim ediniz ve sesinizi kesiniz.. Zira şu halinizle ehli dikkati kendinize güldürüyorsunuz..

Adama demezler mi ki yahu madem bu kadar biliyorsun hani hizmetin, ne yaptın Allah için?.. Kaç kişiyi gafletten döndürdün, kaç kişiyi namaza başlattın? yani vesile oldun.. Evet - bila teşbih vela temsil - temsilde kusur olmaz, hakikata bakılır zira. Peygamber ASM ve sahabeler Kurana hakikata hizmet ederler insanlara anlatırlardı. ebu lehebler ebu cehiller de onları engellemeye uğraşırlardı. Peki akıbet ne oldu?.. Onlar için hüsran hakka çalışanlar için bayram.. Allah intibah versin. Emri bil maruf yapıyorum diye ene i maruf yapanlara Allah selamet versin..

Geç olmadan uyanınız! Sizi bu vartaya atan ve Allah dostları ile müslümanlarla uğraşmaya sevk eden, göremediğiniz görmek de istemediğiniz eneniz den geliyor.. Güya hakikatı öyle keşfettiniz ki büyük evliyaları dahi beğenmiyor onları tenkid etmeye cüret ediyorsunuz.. İşte şeytan böyle aldatır insanları! Sen daha iyisin onlar nakıs der, hak namına ortaya sürer.. Zavallı adam bir zaman bakar ki elinde batıldan başka kalmamış ve şeytan çekilir aradan.. zira vazifesini yapmıştır.. Bir latife: bu arada şeytan bana kızacak desiselerimi ortaya çıkarıyorsun diye ama olsun ne yapalım bu da hizmettir..

Üstadımız şöyle hülasa eder..


İnsandaki fıtratı mükerrem olduğundan, kasden hakkı arıyor.

Bâzan gelir eline, bâtılı hak zanneder, koynunda saklıyor..

Hakikati kazarken, ihtiyârı olmadan dalâl düşer başına; hakikattir zanneder, kafasına geçirir..

Elhasıl : Kuranın Müminler ancak kardeştirler hükmünü esas alalım.. İmanı olan her kim olursa olsun o noktada kardeşimizdir, muhabbete hürmete müstehak olduğunu unutmayalım.. Herkes öyle aforoza başlarsa kardeşlik nasıl olur, müminler nasıl ittifak eder? Bu hal bir sukut olmaz mı?.. Bu halimizle İslam düşmanlarını sevindirmiş olmaz mıyız?.. Öyleyse geliniz davamıza sahip çıkalım dava islamiyettir.. Daha iyisini biliyorsak yanlışı olan kardeşlerimizle uğraşmak yerine kendi hizmetimizi ortaya koyalım.. Hepimizin hükmü Allaha aitttir..

Hakka tabi olana selam olsun..
 
Üst