Lâmia /Son/

Âwdil

Yeni
İhvan Üyesi
Katılım
26 Eki 2006
Mesajlar
1,407
Puanları
83
Kırılgan bir düştün gözlerime mühürlü
Ağlasam kendime acır
En çok Seni kanarım içimde
Ki sen üzülme
Ben susarım
Ve cehennem sürerim dudaklarıma
İçimde prangalı bir yalnızlık olur adın

Kimsesiz şehirlerde ihtilal izleri
İçimde bir ölüm ağıdı
Çocukluğumdan kalma türkülerdir
Başucumda yankılanan
Sokaklarımda yağmur yüzlü
Sonbahar gezgini gölgeler
Saçlarına değen ikindi rüzgarları
Vurdu dudaklarıma
Tam ecelinin ucundayken
Sana adanmış kelimeler

Gül yanığı bir Aşkın kelamına vira dedi kâlem
Oysa ben sensizliğin telaşındayım
Şimdi ayaz mevsimlerin ortasında

Henüz vurulmamışken cehennem isyanı
Umutsuzluğun kini içimde
Söylenmemiş kelimelerle savruluyorum yarınlara
Ve geçmiş acılarımı demliyorum
Ay'ın güne dönük karanlığında

Lamia,kırık kalpli çiçekleri kopardım
Hiç açmayacak toprakların bağrından
Ve yağmursuz bulutlara ısmarladım
Cinnet geçiren sevdaları
Cennete râm olan papatyalar gömdüm gülüşlerine
Oysa sen yoktun
Ve yokluğunun kıskacından dökülüyordu
Akrep yüzlü zamanlar

Yine cenderesinde parantez içi acıların
Lâl masallardan kalma "mişli" zaman çığlıkları
Ve yüreğimden direngen hüzün dalgaları
Ki anladım bir var(lığın)bir yok(luğun)muş Aşk

Ah Yâr
Gelmesen de olmayan ülkelerin bahçesinde
Ateş kırmızısı güller biriktirdim sana
Papatyalar ektim zillet karası
Gönlümün zindanlarına

Söylesene Yâr
Sen bende bu denli tutukluyken
Ve ben sende bu kadar yasaklıyken
Vuslatımızı hangi mevsimin cemresinde buluruz

(2020 - Yaz)
 

Âwdil

Yeni
İhvan Üyesi
Katılım
26 Eki 2006
Mesajlar
1,407
Puanları
83
Ve biter hikaye.Kaybolur şair her hikaye de olduğu gibi...
 
Üst