Büyük Tarihçi:Kadir Mısıroğlu | ihvan forum – Özgür Düşünce ve Paylaşım Platformu!

Büyük Tarihçi:Kadir Mısıroğlu

avrasya

Paylaşımcı
İhvan Üyesi
Katılım
26 Kas 2006
Mesajlar
106
Puanları
0
1933 yılı Ramazan-ı Şerifi'nin yirmiyedisinde yani “Kadir Gecesi” seher vakti Dünya'ya gelmişim. O saat mahallemizin Câmii Şerifinde âdet üzere “Seher Mukabelesi” okunuyormuş. Bu mukalebeyi takib etmekte olan babamın kulağına o anda müjdeyi fısıldamışlar ki, tam “Sûre-i Kadir” okunuyormuş. Bu sebeple ismimin “Kadir” olarak konulmasını gönlünden geçirmiş.
Doğduğum ev Akçaabat'ın Dürbinar (1) Mahallesi'nin “Dere Mahallesi” denilmekle mâruf semtinde iki katlı, ahşap kağgir karışığı bir evdi. Hâlâ ayakta olan bu ev ailenin köyden şehre indiğinde yerleşmiş olduğu ilk evdir. (2)
İsmimin Kadir olarak konulmasına babaannem itiraz etmiş ve Dedemin adını bana vermekte direnmiş, Dedemin adı aslında Kâzım'mış. Fakat güzellik ve yakışıklılığından kinaye “Paşa, Paşa...” diye sevilirken Kâzım unutulup Paşa umûmileşmiş.
Bundan dolayı babaannemi de tatmin maksadıyla bana “Kadir Paşa” adını vermişler. Lâkin babam bu ismi nüfusa Paşa'sız olarak kaydettir miş. Esasen bir yıl sonra da çıkarılan bir kanunla paşa sözü diğer bir çok elkabla birlikte yasaklanmıştır. Buna rağmen, mahallede hep “Kadir Paşa” olarak anılagelmişimdir.Dedemin mezarı Dürbinar mahallesindeki aile kabristanı-mızdadır. 1975 yılında vefat eden babam 1991 sonlarında vefat eden vâlidem ve diğer akrabalarımız da orada yatmaktadır. (3)
Vâlidem Sâriye Hanım da ebâecdad Akçaabatlı olup kazanın en eski ve mâruf âilesi "Hacısâlihoğulları" ndandır. (4)
Vâlidemin anlattığına göre hiç ana sütü emmediğimden, çocukken gâyet cılızmışım. Hatta bu sebeble dört yaşına kadar yürüyememişim. Bir gün kapıya gelen dilenci kılıklı biri Vâlideme:
“ - Bu çocuk neden hep oturuyor?”diye sormuş. vâlidem de cılızlıktan yürüyemediğimi izah edince adam:
“ - Siz buna bir kurban kesiniz, kurbanın kanıyla kendisini belden aşağıya yıkayınız, kan vücûdunda üç gün kalsın. Üç gün sonra normal su ile yıkayıp kanları temizleyiniz. Allah (c.c.)'ın izniyle yürür!..” demiş.
Vâlidem kendisine bi, ikram için odaya girip çıktığında kapıdaki bu zatın kaybolduğunu görmüş. Bu işte bir fevkalâdelik olduğunu düşünerek o gün adamın dediğini yapmış ve böylece yürümüşüm.
Cılızlığım sebebiyle yedi yaşıma bastığımda mektebe gönderilmedim. Bu husustaki yalvarmalarım fayda vermedi. Bir yıl sonra yani, sekiz yaşında Akçaabat Merkez İlk Mektebi 'ne başladım. İslâm aleyhtarlığının en şiddetli bir sûrette yürütüldüğü zamandı. Mektebe başlamadan önce Kur'an Hocası'na gitmiştim. Hocanın defaatle Jandarmalar tarafından basılması yüzünden, ancak bir hatim indirebildim.
İlk tahsilimi tamamıyla bu Merkez İlk Mektebi 'nde bitirdim. O sene kazamızda bir ortamektep yapılmasına başlanmış fakat bitirilmemişti. Babamsa beni okutmak istemiyordu. Bu sebeble devre arkadaşlarımdan bazıları orta mektep tahsili için Trabzon'a gittikleri halde, babam beni bir terzi yanına çırak olarak verdi. Fakat benim böyle bir işle vakit geçirmeye hiç de niyetim yoktu. Bu bakımdan sık sık terzi dükkânından kaçıyordum. O sıralarda başta Hz. Ali cenkleriyle ilgili kitaplar olmak üzere, ne bulursam okuyordum. O derece ki, her an elimde kitap bulunduğundan söylenen söz kulağıma girmez, bana havale edilen işleri yanlış yapardım. Bir gün böyle bir halime kızan vâlidem biriktire-bilğidim bütün kitapları avluya dökerek yakmıştır. Bu kadar anormal okuma hevesimin sonunda şuurumun bozulacağından korkuyorlardı.
Ertesi yıl ortamektep ikmal edildi. Talebeler kaydolmaya başladılar. Babam beni okutmamak için hâlâ direniyordu.
" - Bir tek oğlum var, okuyup da memur olur giderse ocağım söner" diyordu. Lâkin sağın, solun zorlaması, hocalarımın baskısı neticesinde O'nun mukavemetini kırabildik. Böylece yirmibir numara ile Akçaabat Orta Mektebi'ne en son kaydolan bir talebe olabildim.
O yıl (1947) Büyük Doğu ile tanıştım. İlk mektepten itibaren parlak bir talebeydim. Hocalarım beni el üstünde tutarlardı. Hariçten ne bulabildimse okumam sebebiyle dâima sınıf arkadaşlarımın üstünde bir seviyem vardı. Büyük Doğu, CHP, M. Kemal Paşa ve inkılâplara bakış açımın teşekkül etmesinde mühim bir merhale oldu. Esasen öteden beri evimizin dindar havasında bunlar menfur ilân edilmiş olduklarından bende, bu istikamette bir temâyülün ilk nüvesi mevcuttu.
Orta mektep ikinci sınıfda okurken (1948) sınıf arkadaşlarımla vâki bir münakaşa mektep dışından idareye aksettirilmiş ve bundan dolayı bir haftalık "Tard-ı muvakkat" yani geçici uzaklaştırma cezası almıştım. Sebap gâyet basitti : Bu münakaşanın mevzuu M. Kemal Paşa'nın şahsiyet ve hareket-leriydi. Bu hususta serdettiğim fikirler, idarece suç telakki edilmiş ve bir hafta mektepten uzaklaştırılmıştım. Eğer fevkâlâde zeki bir talebe olmasaymışım, beni büsbütün kovacaklarmış. Babam bu ceza işiyle hiç alâkadar olmadı. Belki de kovulmadığıma üzülmüştür. Lâkin bu sûretle başlayan yakın tarihimizle alâkalı bir bakış açısı, zamanla gelişecek, hayat ve mücâdelemin hâkim çizgisini teşkil edecekti.
Hafta sonları, Trabzon'a gidip gelmeye başladım. Trabzon lisesi'nde ve Trabzon Muallim Mektebi'nde bazı milliyetçi arkadaşlar edindim. Bunlar vasıtasıyla Sebilürreşad ve Serdengeçti mecmualarından haberdar oldum.
O sırada güdümlü demokrasi mücâdelesinin hızlanmasıyla dindar insanlar da milliyetçilik adı altında yavaş yavaş fikirlerini izhar etmeye başlamışlardı. Bu sebeple üç-beş sayı çıkıp batan birkaç sayfalık gazete ve dergiler görülüyordu. Bunların her birinden birşey kapmışımdır.
1950 yılında Trabzon Lisesi'ne başladığım zaman, şahsiyet ve fikirlerim ana hatlarıyla tebellür etmiş bulunuyordu. Kendime göre fikrî bir muhitim de vardı. Sık sık anma günleri yapar, Mehmed Akif, Kâzım Karabekir ve hatta Mareşal Fevzi Çakmak için bile mevlüd okutmaya kadar varan, alâkalar içinde davayı terennüm etmeye çalışıyordum ki; bunlardan bazıları mahallî gazetelere de aksetmiştir.
Bu sırada dört küçük milliyetçi teşekkülün birleşmesiyle vücud bulan "Türk Milliyetçiler Derneği" nin Akçaabat Şubesi'ni açtım ve 1953 yılında DP hükümetince basit bir bahane ile kapatılıncaya kadar başkanlığını deruhte ettim. En yakın arkadaşım bilâhere 27 Mayıs İhtilâli hengâmmda öldürülen Özdemir Kazancıoğlu idi. O'nunla gece gündüz beraberdik.
Trabzon Lisesi benim için islâmî mücâdele bakımından dört fırtınalı yıl olarak geçmiştir. O zamanlar liseler dört yıldı. Heyecan ve asabiyetim had safhada olduğundan, nasıl olup da o mektebi bitirebildiğime hâlâ şaşarım.
1953 yılında İstanbul'un Fethi'nin beş yüzüncü yıldönümü dolayısıyla yapılan kompozisyon yarışmasını kazanarak bir güzel dolmakalem mükâfat olarak aldım.
Bütün lise hayatım boyunca iki dindar hocayla karşılaşabilmişim. Bunlar coğrafya muallimi merhum İsmail Hakkı Berkmen ile halen hayatta olan Ahmet Saka Bey'lerdi. İdâre ve müdürümüz dindarlık ve milliyetçiliğe haşin bir sûrette karşıydı. Bundan dolayı pek çok kereler disiplin kuruluna girip çıkmak mecburiyetinde kalmışımdır. Bu arada binbir güçlükle temin edebildiğimiz namaz odasına asılmış olan bir takvimin kartonundaki M. Kemal Paşa resmini yırtma sebebiyle üç gün “Tard-ı muvakkat” cezasına çarptırılışım zikre değer. Bilahere büyütülen bu hâdise yüzünden, mezûniyet ve olgunluk imtihanları arasında tamamen mektepten uzaklaştırılma cezasına çaptırıldım. Ayrıca, güya beni himaye etmiş olmak töhmetiyle o zamanın başmuavini İsmail Hakkı Berkmen ve edebiyat muallimi Kaya Bilgegil (sonradan Profesör) de altı ay vekâlet emrinde kalmak sûretiyle iz'ac olunmuşlardır. Ben de müteakip imtihanlar için Giresun'a gittim. O zaman olgunluk imtihanı dört dersten yapılırdı. Sualler Bakanlıktan ge­ lirdi. Yolda imtihanların birini kaçırmıştım. Diğerlerini Giresun'da vermiştim. Kaçırdığım imtihan için 1954 Ekimi'nde Erzurum'a gittim. Bu dersin imtihanını da Erzurum Lisesi'nde vererek nihâyet lise mezunu olabildim.
Lâkin lise devremdeki mücadeleler tâfsilatıyla okunmaya değer mâhiyet-tedir. Davamızın o günkü şartlarının anlaşılması bakımından hâiz-i ehemmiyet olan bu devreyi, çeşitli yönleriyle anlatan "Geçmiş Günü Elerken I-II" serlev-halı esere bakılabilir.
Artık yüksek tahsil için İstanbul'a gitmem gerekiyordu. Babamın bu husustaki muhalefetini bertaraf etmek kolay olmadı. O sırada mahallemizde bir kız delirmişti. Okuma arzusuna set çekildiği için delirdiği şâiası babamı biraz yumuşatır gibi oldu. Lâkin para vermeyerek Akçaabat'tan ayrılmamı önlemeye çalışıyordu. Zavallı anacağım aynı zamanda terzilik eder, şuna buna dikiş dikerdi. Yediyüz lira para biriktirmiş imiş. Bunu bana verince, son müşkül de hallolmuş oldu.
Üç günlük bir vapur yolculuğundan sonra 6 Ekim 1954'te İstanbul'a ayak bastım. Her taraf bayraklarla donatılmıştı. İstanbul'un düşman işgalinden kurtuluş yıldönümü imiş. Boğazı hayranlıkla seyrederek Galata'da karaya ayak bastım. Bir müddet Edirnekapı'daki eniştemin yanında, bir müddet de Fatih Sarıgüzel'deki babamın teyzesi yanında kaldım. Hukuk Fakültesi'ne kaydımı yaptırarak bilahere Trabzon Liselerinden Yetişenler Cemiyeti'nin Soğanağa semtindeki yurduna yerleştim.
Fakülte hayatım lisedekinin birkaç katı daha hareketli ve mücâdeleli geçti. Bunun bir kısım tafsilâtını da yine "Geçmiş Günü Elerken" adlı eserimde bulabilirsiniz. Ehemmiyetli olanı bir taraftan çalışarak, diğer taraftan da okumak sûretiyle fakülteyi yürütmüş olmam ve dava için uğraşmaktan bir an bile geri durmamamdı. Trabzon Liselerinden Yetişenler Cemiyeti'nin yurdundaki ikâmetim bir yıl sonra o cemiyetin başkanlığını yapmamı ve bu başkanlıkta yurtçuluk mes'elesini öğrenmemi intaç eylemiştir. Üniversite talebeliğim esnasında yedi talebe yurdu açıp çalıştırmışımdır ki bunların en meşhurları "Vefa", "Seyhan", "Karadeniz" ve "Yıldız" Talebe Yurdlarıdır. Dava yönünden genç insanlarla meşgul olmak için en müsâid müessesenin yurd olduğunu ilk keşfeden benim, desem herhalde yanlış olmaz, o derecede ki mâhud dönme Ahmed Emin Yalman o tarihlerde vatan gazetesinde bu faaliyetimden dolayı aleyhime bir baş yazı yazmıştır.
1961 yılında Aynur (Aydınaslan) ile evlendim. Sırasıyla Abdullah Sünusi (1963) Fatıma Mehlika (1965) Mehmed Selman (1973) isimli üç çocuğumuz oldu.
Fakülte yıllarından itibaren neşriyat ve konferanslar vermeyi hızlandırarak hukukçuluktan çok tarihçiliğe meylettim. Yakın tarihimiz üzerindeki araştır-malar daha çok alâkamı celbediyordu. Vâsıl olduğum kanaatleri, izhar ve ifadenin kanûnî güçlüklerine rağmen yazıp söylemekten geri kalmadım. Daha önceleri çeşitli mecmua ve gazetelerde çoğu müstear adlarla yazılar yayın-lamıştım. Öz adımla matbuat âleminde ilk görünüşüm 1948 yılındadır. Bu çocuksu bir şiirdir ve Yeni Polathane Gazete'sinde yayınlanmıştır. Polathane, Akçaabat'ın eski adıdır. Fakülte yıllarımda merhum İlhan Darendelioğlu'nun çıkarmakta olduğu Toprak Dergisine de Mehmed Meriçgiller nâm-ı müsteari ile birkaç yazı yazmıştım.
İlk eserim Lozan Zafer mi, Hezimet mi ? adlı araştırmanın birinci cildidir. İlk tabı 1964 yılında yapılmıştır. Aynı yıl "SEBİL YAYINEVİ"ni kurmuştum. Bu eser yayınevinin ilk kitabı oldu. 1970 yılındaki genişletilmiş ikinci tabı 5816 sayılı "Atatürk Aleyhinde İşlenen Suçlar Hakkında Kanun"na istinaden toplattırılmış, hakkımızda dava açılmış ve bu dava 1974 umûmî affı ile bir karara iktiran etmeksizin düşmüştür.
1970 yılı ocak ayında İstanbul Milli Türk Talebe Birliği'nde "Harf İnkılâbı" ile alâkalı bir konferansım dava mevzuu yapılarak hakkımda Eski-şehir Örfî İdare Askerî Mahkemesi'nce yedi sene hapis beş sene amme haklarından men ve yirmi ay sürgün cezası verilmiştir. Hem kanunî ikamet-gâhım ve hem de konferansın verildiği yer İstanbul olduğu halde, Eskişehir'in bir selâhiyet tecâvüzü ile bu davaya bakmasındaki garabet ve hukukun de-faatle nasıl çiğnenmiş olduğunu göstermek için ciltler dolusu yazmak gerekir. Şâhidlerin hapsedilmesinden tutunuz da, askerî şahısların kendi fiilleri ha-kkında şahid olarak dinlenmelerine ve hatta önce beraat olarak yazılmış olan kararın kumandan İrfanÖzaydınlı'nın baskısıyla yırtılıp yedi sene hapse tahvil edilmesine kadar nice nice kanunsuzlukların sergilendiği bu macerayı - inşallah - müstakil bir eser halinde kaleme alacağım.
Hükmedilen cezanın infazı Eskişehir Sivil Cezâevi'nde başlayıp İstanbul Sağmalcılar Cezaevi, ve Bakırköy Akıl Hastahânesi Adlî Servis merhale-lerinde geçtikten sonra Cerrahpaşa Hastahânesi Psikiyatri Kliniği'nden 1974 Yılı Mayısında çıkarılan umûmî afla nihayete ermiştir. Lâkin bu benim ilk hapse-dilişim değildir. Merhum Necip Fazıl Bey'le yakınlığım dolayısıyla resmî bir sürü istintak geçirmiş ve nihayet 27 Mayıs 1960 İhtilâli'nden sonra hapsin hem de "Kızgın Askerler" kontrolündeki en şiddetli nev'ini tatmıştım. Aziz Nesin'le Nâdir Nâdi arasındaki bir kalem münakaşasından başlayıp garip şekiller geçir-dikten sonra benim Bursa'da Çekirce Kaplıcaları'ndan alınıp İstanbul'a getirilmem, İstanbul Harbiye Binasındaki hücrelerden birine hapsedilmem, bilâhere Balmumcu Askerî Kışlası'ndan tahliye edilmemle ilgili tafsilât da müstakilen yazılmaya değer mâhiyettedir.
1964 yılında "Sebil Yayınevi"ni kurup kendimi tamamen neşriyata verdim. 1970 yılında Harf İnkılâbı ile ilgili mezkûr konferansım yüzünden, mâruz kaldığım hapsedilme macerasından sonra yine aynı işe devam ettim ve 1976 yılı başından itibaren haftalık olarak Sebil Dergisi'ni çıkarmaya başladım. Bu dergideki yazılarımdan dolayı kısa bir müddet sonra hakkımda M. Kemal Paşa ile ilgili mâhud kanun ve 163. maddeye istinaden sayısız dava açılması üzerine yeniden hapse girmeyi bertaraf etmek ümidiyle 1977 umûmî seçimlerinde MSP'den Trabzon mebus namzedi oldum. Listede ikinci sıraya konulmam sebebiyle kazanamadım. Ertesi yıl aynı partiden İstanbul senato namzedi oldum. Yine ikinci sıraya konulmuş olduğum için kazanamadım.
1978 yılında MSP Merkez Umûmî Heyeti'ne (Genel idare Kurulu) seçildim. Bu vazifedeyken 12 Eylül 1980 İhtilâli oldu ve 13 Ekim 1980 tarihinde bütün merkez Umûmî Heyeti hakkında tevkif kararı verildi. Bunun üzerine hakkımda daha evvel açılmış olan davaların, MSP davasıyla birleşmesinden doğacak psikolojik ağırlıktan kurtulmak isteyen bazı arkadaşlarımızın ısrarı sebebiyle yurtdışına çıktım, Almanya'da ikâmet hakkım olduğundan Frankfurt'a yerleştim.
Böylece vatan-ı azizimden ayrıldığım zaman, arkada otuzdan fazla ağır cezalık dava bırakmış durumdaydım. Bilâhere çoluk çocuğumu yanıma getirttim. Almanların benden gayrısına oturma müsâdesi vermemesi üzerine, hep birlikte İngiltere'ye geçtik.
Gurbete hazır değildim. Mâlî imkânlarım mahduddu. Bu sebeble gâyet sıkıntılı bir gurbet çilesi içinde boğuşurken 1983 yılı başlarında gazete, radyo ve televizyon anonslarıyla yurda dönmeye dâvet olundum. Dâvete icabet etmediğimden bilâhere Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşlığı'ndan tard edildim. Bu sebeble İngiltereden siyasî iltica hakkı istedim. Bunun için 7 Eylül 1983 tarih ve 18158 numaralı kararın yayınlandığı Resmî Gazete'yi göstermem kâfî geldi. Daha sonra ecdaddan kalma gayri menkullerim hazinece haraç - mezat sattırıldı. Bu yetmiyormuş gibi 1984 yılında da kitap depomuz yaktırılarak iktisaden çökertilmem için elden geleni yaptılar.
Çoluk çocuğumla Londra'da oturmaktayken geçimimi sağlayacak bir iş kuramadığımdan bir buçuk yıl sonra iş ve geçim mecburiyeti beni tekrar Almanya'ya dönmeye zorladı. Böylece “Gurbet İçinde Gurbet" denilebilecek bir çile çemberi içinde günlerimi geçirmek kaderimin garip bir cilvesi olmuştur.
1991 Yılında çıkarılan Terör Kanunu" ile TCK.ndan mâhud 163.madde çıkarılınca aziz vatana avdet edebildim.
Yayınlanmış olan eserlerimin tam bir listesi işbu yazının altında mevcudtur. Ancak fazla emek vermediğim bazı eserlerde Cüneyd Emiroğlu müsteâr adını kullandığımı hatırlatmak isterim.


MÜELLİFİN YAYINLAMIŞ ESERLERİ
GURBET İÇİNDE GURBET ÂŞIKLAR ÖLMEZ!... FİLİSTİN DRAMI'NIN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ ÜÇ HİLÂFETÇİ ŞAHSİYET OSMANOĞULLARININ DRAMI MUSUL MES'ELESİ VE IRAK TÜRKLERİ LOZAN ZAFER Mİ, HEZİMET Mİ? C.I AMERİKA'DA ZENCİ MÜSLÜMANLIK HAREKETİ LOZAN ZAFER Mİ, HEZİMET Mİ? C.II MACAR İHTİLÂLİ LOZAN ZAFER Mİ, HEZİMET Mİ? C.III ÜSTÂD NECİP FÂZIL'A DÂİR GEÇMİŞİ VE GELECEĞİ İLE HİLÂFET GEÇMİŞ GÜNÜ ELERKEN - C.I KURTULUŞ SAVAŞINDA SARIKLI MÜCÂHİDLER GEÇMİŞ GÜNÜ ELERKEN - C.II MOSKOF MEZÂLİMİ C.I HİCRET MOSKOF MEZÂLİMİ C.II CEMRE (ŞİİRLER) İSLÂM YAZISI'NA DÂİR KANİJE BİN UYDURMA KELİMEYİ BOYKOT KANLI DÜĞÜN İSLÂMCI GENÇLİĞİN EL KİTABI UZUNCA SEVİNDİK YUNAN MEZÂLİMİ (TÜRK'ÜN SİYAH KİTABI) KIRIK KILIÇ ALİ ŞÜKRÜ BEY
 

Satuk Buğra

Profesör
İhvan Üyesi
Katılım
22 Ara 2006
Mesajlar
1,121
Puanları
0
Yaş
50
İşte vatanı gerçekten sevenlerin düştüğü hal budur. Sahte vatanseverlerde müsrüğün başında yemlenmekle meşgüller. Kapı bekçiliğinide romalı sefiller yapmakta.
 

avrasya

Paylaşımcı
İhvan Üyesi
Katılım
26 Kas 2006
Mesajlar
106
Puanları
0
İşte vatanı gerçekten sevenlerin düştüğü hal budur. Sahte vatanseverlerde müsrüğün başında yemlenmekle meşgüller. Kapı bekçiliğinide romalı sefiller yapmakta.
Ne demek istediğini tam olarak anlayamadım?
 

Satuk Buğra

Profesör
İhvan Üyesi
Katılım
22 Ara 2006
Mesajlar
1,121
Puanları
0
Yaş
50
Ne demek istediğini tam olarak anlayamadım?
Söyleyeyim. Bu ülke şu anda kaymağını yiyen sermayedar abd ve israil dostu laiklerin, biz eğer bizim olmasını istiyorsak gayret edip bizim olmasını sağlamalıyız. Bunu yapmıyorsak başkasının bindiği eşşeğin yamacında yürüyerek bizim eşşek demeyelim. Eğer bizim eşşek dersen sefil bir romalı durumuna düşersin.
 

avrasya

Paylaşımcı
İhvan Üyesi
Katılım
26 Kas 2006
Mesajlar
106
Puanları
0
İyi de bunun Kadir hocayla ne alakası var?
 

Satuk Buğra

Profesör
İhvan Üyesi
Katılım
22 Ara 2006
Mesajlar
1,121
Puanları
0
Yaş
50
Kadir Mısırlıoğlu gerçek bir vatansever ve gerçek vatanseverliğine karşı kendisine yapılan muameleden dolayı, insanların vatan derken ne anladıklarını şapkasını önüne koyup bir kez daha düşünmelerini arzuladığım için bunları yazdım.
 

avrasya

Paylaşımcı
İhvan Üyesi
Katılım
26 Kas 2006
Mesajlar
106
Puanları
0
Kadir hocaya laf geldi sandımda özür dilerim
 

hgulez1973

Üye
İhvan Üyesi
Katılım
13 Ocak 2007
Mesajlar
4
Puanları
0
EVET KADİR MISIROĞLU BEYEFENDİ İLE HEM SULTANAHMEDDEKİ KİTAP FUARIN DA VEHEMDE ÜSKÜDARDAKİ YAYINEVİ OLAN SEBİL YAYINEVİN DE TANIŞMA FIRSATINI YAKALADIM HAKİKATEN TARİH ALANINDA ÇOOOOOOOOOK DONANIMLI BİR TARİHÇİMİZDİR HAASSATEN CUMHURİYET TARİHİNİN KARANLIK BİLİNMEYEN GERÇEKLERİNİ ONDAN VE ONUN KİTAPLARINDAN ÖĞFENEBİLİRSİNİZ BEN ESERLERİN DEN ÇOOOOOOOOK MÜSTEFİDİM... VE KADİR BEYİN EN ÇOOK DİKKAT ETTİĞİ HUSUSLARDAN BİRİDE UYDURUKÇA NE İDÜĞÜ BELİRSİZ MANASI OLMAYAN KELİMELERE KARŞI ÇOOOK HASSAS OLMASI...VE KADİR BEYLE TANIŞMANIZI ARZU EDERİM
 

aHuZaR

Can kayıp can firarda
İhvan Üyesi
Katılım
27 Kas 2006
Mesajlar
6,438
Puanları
0
taktir ettigim kitaplarini severek okudugum bir sahsiyet
KADIR MISIROGLU
 

talib

Kıdemli Üye
İhvan Üyesi
Katılım
11 Tem 2006
Mesajlar
21,906
Puanları
113
Sitesinin takdim yazısı:



Değerli okuyucularım!​

Türkiye’de ciddi bir sûrette okuyan ve fikir hayatındaki gelişmeleri takip edenlerce mâlûm olduğu üzere 12 Eylül 1980 İhtilâli’nden sonra yurtdışına çıkmak mecburiyetinde kalmış ve “Dön!” çağrısına uymadığım için vatandaş-lıktan atılmıştım. Bu sebeple o güne kadar muntazaman yayınlanmakta bulunan ve İslâm Dâvâsı’nın bir nev’i “Yalın Kılıc”ı olan haftalık “Sebil” gazetemiz kapatılmıştı.

Çileli onbir yıllık gurbet hayatından sonra 22 Haziran 1992 tarihinde, Özal Hükûmeti‘nin “Terör Kanunu”na eklediği bir muvakkat maddeden istifade ederek vatana avdet edebilmiştim.

Takriben onüç yıldan beri “vatan-ı azizim” de yaşamakta olmama rağmen – değişen şartlar muvacehesinde – hiçbir gazetede yerleşerek sizlere hitab etme şansını elde edemedim. İlk zamanlar “Zaman Gazete” sinde “Lozan ve Hilâfet” daha sonra ise “Yenişafak” da “Filistin Mes’elesi” ni tefrika halinde yayınlama imkânım olduysa da bu gazeteler bana devamlı bir sûrette yazma imkânı vermediler.

Bu arada verdiğim konferanslar dolayısıyla Konya, Rize ve Antep‘de mahkûmiyetlerle karşılaştım ve dört beş sene evime dahi gidemeyerek kaçak gezmek mecburiyetinde kaldım. Nihâyet 2000 yılında gazeteciler için çıkarılan afva dahil olarak serbest kalabildim. Bu demekti ki vatanda da bir nev’i “gurbet hayatı” yaşamaya mecbur kaldım. Bu sebeple kitap telifi gibi nisbeten az hareketli bir faâliyetle iktifa etmeye mecbur kaldım.

Şimdi başladığımız bu internet sitesiyle fikirlerimizi duyurmak hususunda yeni ve daha heyecanlı bir sûrette bir hizmete girişmiş bulunmaktayız. Bu bir nev’i “irşad kürsüsü” dür ki inşallah Allah ömür ve sıhhat verirse bundan böyle – gayri muntazam periyodlarla da olsa – hep devam edecektir.

Üstelik bugün millî tarihimiz boyunca görülmemiş derecede ehemmiyetli meselelerle karşı karşıya bulunmaktayız. Bunlardan bazıları “Diyalog İhâneti” gibi sırf dinî ve “Avrupa’ya entegre olmak için çırpınmak” nevinden hem dinî ve hem de siyasîdir. Bu gibi meseleler hakkında muazzez İslâm Dini ölçüsüyle söylenecek sözlerin medyada lâyıkıyla söylenilebilmiş olduğuna şahid olmamaktayız. İşte biz – Allah’ın lütuf ve keremiyle – bundan böyle bu yeni irşad kürsümüzden sizlere hitab edeceğiz. Bunu hâhişkar bir sûretle bekleyen ve hararetle takip edecek olan pek çok insanın mevcud olduğuna inancımız tamdır.

Bu güzel vesileyle vafakâr okuyucularıma saygı ve sevgilerimi sunarım. Allah’ın rahmeti, bereketi ve âtıfeti üzerinize olsun, benim aziz okuyucularım!

24 Ocak 2005
Ve minellâhittevfîk! (Muvaffakiyet Allah’dandır.)
 

Turkbeyi

Ordinaryus
İhvan Üyesi
Katılım
27 Eyl 2007
Mesajlar
2,959
Puanları
83
allah onlardan razi olsun ve onlari anlamayi nasip eylesin kendisinin birebir sohbetine katildim ki sahsiyeti alisi cogu vatan severe tumaninini yuzlerine giydirir.

ellerinize saglik gonlunuze saglik allah razi olsun
 

sufi7007

Profesör
İhvan Üyesi
Katılım
24 Nis 2007
Mesajlar
1,161
Puanları
38
Eşi Aynur Hanımefendi'nin kaleminden : Şeyh NAZIM

1980 İhtilâli’nden sonra, sevk-i kaderle vatancüdâ olup da Londra’da yaşamak mecburiyetinde kalınca Kıbrıslı Türkleri yakînen tanıma imkânını elde ettim. Gerçekten sırf ekonomik sebeplerle Londra’ya göçmüş bulunan Kıbrıslı Türklerin, “yavruvatan”da kalanlardan daha ziyade olduğunu görünce hayret içinde kaldım. Onların çoğu, mevcut yapıya ayak uydurmuş ve İslâmî hassasiyetten uzaklaşmış bulunuyorlardı. Tâ ki, Kıbrıs’tan bir yaz güneşi gibi lemeân eden Şeyh Nâzım Hazretleri zuhûr edene kadar!..

O mübârek şahsiyet, âlemşümul bir memuriyete mazhar olmuş bulunmakla her çeşit milletten pek çok insanın hidâyetine ve şuurlanmasına vesile olmuştur. Bu meyanda Kıbrıs’ta ve hemşehrileri olan Kıbrıslılar üzerinde de sürur bahşeden hizmetler îfa etmiştir. Ben, Londra’da, dünyanın dört bucağından gelip O’nun elinde hidâyete eren bir çok insan meyânında o feyizli kaynaktan istifade suretiyle şuurlanan bir çok Kıbrıs Türkü ile de yakînen görüşüp tanışma imkânını elde ettim.

....
Şeyh Nazım Hazretleri, her yıl Ramazan-ı Şerif’ten bir ya önce Londra’ya giderler, Ramazan’ı orada geçirirler ve bayramı müteâkiben asgarî bir ay daha orada ikamet ederlerdi. Böylece senenin üç ayını Londra’da geçirmiş olurlardı. Bu esnada dünyanın dört bucağından kopup gelen, her milletten insan, Londra’yı mesken tutar, onun sohbet ve derslerinden istifade ederdi.
...
Bir gün Londra’da bir dost evinde akşam yemeğindeydik. O zaman zâhiren çok zor anlayabileceğim bir hâdise oldu. Şeyh Efendi, Hacı Suzan Hanım’dan benim elimi öpmesini söyledi. Hacı Suzan Hanım, belki benimle aynı yaşta, belki de birkaç yaş daha büyüktü. Çok şaşırdım, mahcup oldum. O ise büyük bir olgunluk ve tevazu içinde geldi derhal elimi öptü. Daha sonra anladım ki, Nazım Kıbrısî Efendi, bazen böyle bir vesileyle müridlerinin iç dünyalarını yoklarmış. Kimin içinde kibir ve gururun galebesi, kiminde ise tevâzûun saltanatı hüküm sürdüğünü tartarmış.
...

TAMAMI:

http://www.sebnem.org/prwmakale.php?makale_no=d028s016m1&catid=1&subid=5
 
Üst