Etiketlenen üyelerin listesi

Ali Şeriati’nin Hayat ve Düşüncesine Toplu Bir Bakış Tarihin büyük insanlara ihtiyacı yoktur. Fakat şair deyişiyle “tarih denilen o tamahkâr tüccarı” büyük insanlar vareder. O insanlar, inançlı olmayı, dostlara sahip olmaktan daha çok severler. Özgürlüğün haram ve özgürlüğe duyulan aşkın tehlikeli olduğu ülkelerde ve zamanlarda onlar kendilerini özgürlüğe adayanlardır. Kimdir bu insanlar? Utanç dolu hayatın kirlettiği kimsesizlerin boğazında düğümlenmiş feryat, söylenmemiş şarkı, sır,

Bu konu 4635 kez görüntülendi 15 yorum aldı ...
ali şeriati 4635 Reviews

    Konuyu değerlendir: ali şeriati

    5 üzerinden | Toplam: 0 kişi oyladı ve 4635 kez incelendi.

Konu: ali şeriati

  1. #1
    kul emir - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Ordinaryus
    Üyelik tarihi
    17-06-2006
    Yer
    yalnızlık ülkesinden
    Yaş
    33
    Mesajlar
    1.431
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @kul emir

    Ali Şeriati’nin Hayat ve Düşüncesine Toplu Bir Bakış

    Tarihin büyük insanlara ihtiyacı yoktur. Fakat şair deyişiyle “tarih denilen o tamahkâr tüccarı” büyük insanlar vareder. O insanlar, inançlı olmayı, dostlara sahip olmaktan daha çok severler. Özgürlüğün haram ve özgürlüğe duyulan aşkın tehlikeli olduğu ülkelerde ve zamanlarda onlar kendilerini özgürlüğe adayanlardır. Kimdir bu insanlar? Utanç dolu hayatın kirlettiği kimsesizlerin boğazında düğümlenmiş feryat, söylenmemiş şarkı, sır, geceyi ararken hayat gecesinin avucuna düşmüş şebnemler, isimsiz, namsız, şansız, ölüm güneşinin doğuş arzusunda hayat gecesinin avucuna düşmüş şebnemler. Hep patika yollar boyunca uzanmış şebnemler. Düşüncenin doruklarına tırmanılan patika kenarlarında! Böyle diyordu Marx, düşüncenin doruklarına ancak patikalardan tırmanılır.
    İnsan dövüştükçe büyür, diyor bir başkası. Bir başkası da, bir kez dövüşmüş olanlar için savaşın artık hiçbir zaman bitmeyeceğini bilmezdim diyor.
    Kelimelere muhtacız. Ne kadar izin ve imkan verirlerse o kadar anlatabiliyoruz. Anlatabilme gücümüz ne kadarsa kelimeler o kadar işimize yarıyor. Ne kadar anlayabiliyorsak o kadar anlatabiliyoruz yada yazabiliyoruz.
    Yargı büyük iş, büyük yük. Gerçekten büyük bir adamın karşısındayız. “bütün dünya bir araya gelse dahi benim gerçekten inanmadığım bir tek kelimeyi söylediğimi ispat edemez” diyen, kaderi bir mum gibi “yanmak, alevlenmek, ağlamak, erimek, konuşmamak, durmak, yok olmak, körler meclisini kendi ateşiyle aydınlatmak, gözyaşları ve yakıcı alevler yağmuru altında varlığının derinliklerinden cahillerin yüzüne bir tebessüm kondurmak, halk yığınları arasında yalnız kalmak, her toplantının ışığı olmak, geceleri uyumamak, gündüzlerden korkmak, her an eksilmek, gözyaşı tırnağıyla varlığını tırmalamak, damla damla erimek” olan bir adam.
    “O, horlamış, ezilmiş bir toplumda; bir bilgisizlik çağında; bir umursamazlık çölünde [daha doğrusu, gerçeği umursamayan, inkâr eden çağımızda], bilmenin ve ilgisiz kalmamanın, artık ‘yiğitçe düşünmek’ sayılmadığını biliyordu. Artık aydın olmak, makam-mevki ihtirası beslemekle bir tutuluyordu. Bu da, böylelerinin ezilip horlanması için yeterli bir neden sayılıyordu. O, ne yapacağını bilmez bir halde bekleşen, şaşkın, düşmek korkusuyla adım atmaktan bile korkan, sırf korkuları yüzünden kötülüğe bulaşmayan aydınları acı bir gülümsemeyle eleştirirdi. Onun için bir seçim yapmak, ‘ilk adım atmak’ demek değildi; bütün bir hayattı ve bütün bu duraksamalar, şaşkınlıklar, şüpheler hep entelektüalizm dediğimiz çağdaş aydın köleliğinin bir sonucuydu. Son derece kısa, fakat o oranda da verimli hayatı boyunca, düşünce ve insanlığın bu eski ve tanıdık düşmanına karşı olanca gücüyle, yiğitçe savaştı.”
    Kimdir bu adam? Alçak diktatörlerin esaretine alışmış ve her şeye tahammül eder hale getirilmiş bir halk için özgürlük şarkıları söyleyen bu adam kimdir? Deşt-i Kebir çölünde külleriyle dertleşerek varolan, Kaf dağından sürgün edilmiş bir anka gibi çöllerin yalnızlığında benlik felsefesi üzerine konuşan, tarih felsefesinden, İslam Bilim’den sosyolojiden, dem vuran, Ebuzer ve Ali’den bahseden bu adam kimdir? Geçmiş ve geleceği bir atlasta buluşturarak yarının tarihini okumaya çalışan bu çılgın adam kimdir? Geleceğe seslenen bu çılgın adam kim olabilir? Yenilginin kara külleri arasında kendisini mayalayan bu gür sesli savaşçı kimdir? Deşt-i Kebir çölünden havalanarak Sorbon’da kanat çırpan, bir kanadında İkbal’in duygu yükü, bir kanadında Cemaleddin’in bitmez tükenmez çabasını taşıyan, Mevlana’nın Mesnevi’sinden esintiler soluyan bu kartal hangi dağın koyaklarından seslenmektedir bize? Bu adam kimdir?
    Biz kalanlara seslenirken “gidenler Hüseynî bir iş yapmıştır, kalanlarsa Zeynebî bir iş yapmalıdırlar, yapmıyorlarsa Yezidî’dirler” diyen bu adam kimdir?
    Babasının “sanki Allah bunu Kızıl Kale zindanlarında bir hücreye atılsın, etrafı kitaplarla dolsun, yanına bir kül tablası ve bol miktarda sigara konsun diye yaratmış” dediği bu adam kimdir?
    “Evet; bilmek, soylu bir ruha, yiğit bir yüreğe sahip olmak, yiğitçe düşünmek... bunlar, onun Ayn El-Kuzat’la* paylaştığı, büyük insanlara özgü niteliklerdi. Keskin ferasetiyle, akıbetinin de Ayn El-Kuzat’ınkine benzeyeceğini görmüştü. Bu feraset ve sezgiyle her şeyi önceden görmesi ve konuşmaktan korkmaması şaşırtıcı değildir.
    Aynı zamanda, ideal olan’ı arayıp gerçekleştirmektense, mevcut olan’ı ‘normal’ ve ‘makul’ sayma alışkanlığına; insan hayatını boş ve gayesiz gören düşünceyi; bayağılıklara, kendini beğenmişliklere; sadece halkın büyük çoğunluğuna değil, tevhid dinini savunanların bir kısmına da bulaşan umursamazlığa, uyuşukluğa karşı bir direniş hareketi başlattı. Çağımıza ve toplumumuza hakim olan kötülüğe karşı sürekli mücadele etti. Toplumun kökleri kurumuştu ve bu kökler ancak her şeyi, hatta hayatı bile hiçe sayan bir davranışla, yani şehadetle sulanırsa canlanabilirdi.”
    “Bu biyografinin amacı, Şeriati’yi savunmak değildir, zira onun kendi ifadesiyle; bu iş, ‘mustaz’afların/ezilmişlerin işidir.’ Aksine amaç, bir düşünce adamının yaşamının daha derinlemesine tanınması imkânını oluşturmaktır.”
    Ali Şeriati’nin hayat hikâyesi, altı döneme ayrılabilir. Bunlar; çocukluğu, gençliği, Avrupa dönemi, İrşad’dan zindana, ev hapsi, hicret ve şehadet’tir. Bunlar arasında en hareketli ve daha belirgin olanı ise İrşad Dönemi’dir,* zira bu dönem onun kitleler üzerinde en fazla etki uyandıran ve tebliğinin doruğa ulaştığı dönemdir.
    Ali Şeraitî, 23 Kasım 1933’de doğar. Daha çocukluğundan itibaren, yalnız hayatını nasıl biçimlendireceğini düşünmekle kalmamış, omuzlarında büyük bir sorumluluğun ağırlığını hissetmiştir. O, bu sorumluluk hissini babasına yazdığı son mektubunda şöyle anlatır: “Allah'ın inayetiyle, öyle bir yola koyuldum ki, ömrümün bir anını bile kişisel mutluluğum için harcayamam. Madem ki Allah'ın yardımı benim zayıflıklarımı telafi ediyor ve madem ki bu ömür bir gün nasıl olsa bitecektir, öyleyse ömrümü bu uğurda harcamamdan daha büyük mutluluk ne olabilir.” Bu sorumluluk, Adem’in varisi olma emanetinin sorumluluğudur. İslam’ın felsefi ve imâni temeli olduğuna inandığı verasetin. Ve bu ülkü kitaplaşır: “Adem’in Varisi Hüseyin.”
    “Bütün ömrünce, yalnız kendi atalarından devraldığı emanet yükünü değil; tarih boyunca hep ezilmişler, hor görülmüşler, mahzun edilmişler tarafından taşınan, Hz. Adem’in varisi Hz. Hüseyin tarafından gün gibi aşikâr kılınan, Hz. Zeynep tarafından Şam’a, Yezid’in önüne kadar taşınan, her gün biraz daha ağırlaşarak Allah yolunda savaşanların omuzlarına çöken yükü taşıdı.”
    Hayatı çölde başlamış; sonunda kapsamlı bir tarihi ve toplumsal ülküye, genç kuşaklara yol gösteren bir mesaja ve çağın şiddetle ihtiyaç duyduğu ‘orta yol’a ulaşmıştı. Bilerek ve isteyerek, çağın acısını kendisi gibi hissedenlerin mukadder ve mukaddes yolunu izledi ve sonunda tarihin şehitleri ve şahitleri arasına yazıldı.
    Şeriati'nin kırsal kesimde yetişmiş olması bir tesadüf değildir. Hatta o, büyük şehirlerin fitne dolu havasını beğenmeyip Deşt-i Kebir çölünün yalnızlığını seçmiştir.
    Dedelerinin geleneğine uyarak, hukuk, felsefe ve edebiyat öğrenimini tamamladıktan sonra Mezinan'a dönmüştür. Şeriati atalarından kalan bütün insani ve ilmi mirası kendine mal etmiştir. Onların maneviyatının kendinde yaşamaya devam ettiğini düşünmüş ve ona yolunu aydınlatan bir ışık gibi bakmıştır.
    O, kendisini kuşatan geleneksel kalıpların, çevresindeki sınırlamaların farkındaydı ve onların tutsağı olmaktansa, kendi amaçları doğrultusunda kullanmaya kararlıydı.
    Daha öğrenciyken ders vermeye başladı. Fikri yönden öylesine gelişti ki, O’nun daha şimdiden çevresinin ve kuşağının dışına taştığını herkes görebiliyordu. Yetenek, elverişli bir çevre ve hepsinden öte, İslam'ın katıksız kaynaklarına duyduğu samimi inanç, düşüncede ve davranışta iffetle birleşince, yüce gayesine ulaşmak için gerekli bütün imkanlara kavuşmuş oluyordu.
    Liseyi bitirdikten sonra, öğretmenliği çok sevdiği için Yüksek Öğretmen Okulu'na girdi. O sıralar, Yüksek Öğretmen Okulu, şu veya bu nedenle Üniversite'ye girmemiş gençleri öğretmenlik mesleğine hazırlayan saygıdeğer bir kuruluştu.
    Üniversite’ye girmeden önce de, kitap çevirebilecek derecede iyi Fransızca ve Arapça biliyordu. O dönemde, Ebu Zer üzerine Arapça'dan, Dua üzerine de Fransızca'dan çevirdiği iki kitap, o sıralarda düşüncesinin ve bakış açısının nasıl bir alana yayıldığını çok güzel göstermektedir. Ayrıca bu çevirilere yazdığı önsözler de, bu dönemdeki İslami düşüncenin yönüne ve açıklığına güzel bir örnektir. O’na göre İslam, değişik felsefi akımlarla, Kapitalizm ve Sosyalizm arasında, herbirinin iyi yönlerine zaten sahip olan, kötü yönlerini de dışarda bırakan bir ‘orta yol’dur.
    Ne var ki o sıralarda özellikle ilgisini çeken, Kuzey Afrika'dan Endonezya'ya kadar bütün İslam dünyasını saran ve bağrında yaygın, güçlü bir eylem imkanı barındıran anti-emperyalist, ideolojik akımlardır. Gerek ‘Ebu Zerr’le ilgili Kitap, gerekse Fransızca'dan çevirdiği küçük fakat değerli ‘Dua’ risalesi, O’nun dikkatini İslam'ın katıksız ve lekesiz kaynaklarına çekmiştir. Peygamber'in ve öteki din büyüklerinin hayatlarını toplumsal sorunların ışığı altında yorumlaması da, bu çalışmaların sonucudur. Bütün bunlar, gençlik üzerinde inkar edilemeyecek derecede etkili olmuştur.
    Aynı zamanda, Tarih Felsefesi üzerine yazdığı eserlerle de, yazarlığa başlamış olur. Bir yandan da, Meşhed'deki İslami Hakikati Tanıtma Merkezi'nde konferanslar verir.
    Şeriati'nin kişiliğini biçimlendiren ve yönünü çizen, yurt içinde ve yurt dışında gördüğü resmi öğrenimden çok, O’nun için hiç değişmeyen bir yol gösterici olan İslam'a duyduğu samimi inanç ve çocukluğunu yaşadığı çevreden edindiği öğrenme ve düşünme sevgisidir.
    “Şeriati, da¬ha 18 yaşında öğretmen okulundayken Muhammed Nahşeb öncülüğündeki, lise ve üniversite öğrencilerinin oluşturduğu bir fikir kulübüne katılır. Bu kulübün te¬mel amacı, İslam’ı temel kaynaklarına [Kur’an, Sünnet, Hz, Ali’nin sözleri] dayanarak ilerici bir ‘mektep’ olarak okumak ve ülkeye giren ‘Batıcı’ fikirlerle müca¬dele etmektir. Bunlar kendilerini Hodaperestane Sosyalist [Allahperest Sosyalist¬ler] olarak adlandırırlar. Şeriati’nin düşünce yapısının temel esprisi de işte bu tamlamada yatmaktadır. Ancak bu hareket Batıcı sosyalistlerce ütopik olmakla suçlanırken, dindarlar tarafından da ‘sosyalizm’ gibi bir kavramın İslam İle yan yana gelebilmesi mümkün görülmediği için İslam dışı olarak nitelendirilmiştir. Oysa, Şeriati’nin Marksizm ve diğer Batı düşünceleriyle İlgili çalışmaları bir kompleksin değil, özgüvenin ürünüdür. O, hu çalışmalarını bir ‘oksidentalizm’, yani ‘Batı araştırmaları’ olarak yapmıştır. O, ne Batı’nın parlak görünüşü karşısında körleşmiş ne de kör taassupla onu görmezden gelmiştir. Şeriati, Batı’yı bilim¬sel kriterlerle Müslüman ve Doğulu kalarak incelemiş kompleksiz bir aydındır.”[5]
    40 yıl boyunca Meşhed'de, Müslümanların canlı ve hareketli bir toplanma yeri olan İslami Hakikati Tanıtma Merkezi de O’nun kişiliğinin oluşmasına çok olumlu katkılarda bulunmuştur. Bu merkezin temelini atanlardan, babası Muhammed Taki Şeriati kırk yıl boyunca, dini hakikati tanıtabilmek için mantıki ve ilmi yöntemlerle çaba harcamıştır. Buna karşılık, O da, konferanslar vererek, soruları cevaplandırarak, oturumlara başkanlık ederek bu Merkez’in çalışmalarına çok olumlu katkılarda bulunmuştur. Daha başlangıçtan itibaren, entellektüel gelişmenin ve inancı kökleştirmenin aracı olarak gördüğü yazmaya ve konuşmaya büyük önem vermiş, çevresindekiler de, seçkin ve güçlü kalemiyle bu çalışmalarını sürdürmesi için kendisini sürekli teşvik etmişlerdir.
    Hz. Ali, Hz. Hüseyin, Ebu Zer, Mevlânâ, Cemaleddin Afgâni, Muhammed İkbal ve Frantz Fanon gibi büyük dehaların Şeriati’nin üzerindeki etkisi büyüktür. Bunlardan başka babası Muhammed Taki, Louis Massignon, M.Ali Faraki (İran'lı bilim adamı ve politikacı), Jacques Berque (Fransız Arapça bilgini ve Sosyologu), kendini etkileyenler arasında sayılacak başlıca isimlerdir.
    “İlk önce babası, üstad Muhammed Tâkî Şeriati, din penceresini bir iman mesabesinde ve yeni bir tarifle yüreğine ve dimağına açtı ve git gide ona derinlik bağışladı.* Daha sonra Ebu’l Hasan Furuği, Mühendis Mehdi Bazergan ve Talekani’nin düşüncelerinin etkisinde kaldı. Mitterling, Hidayet, UNESCO, Kafka vb.. varlık dünyasını ‘kevir=çöl’ olarak görsün diye ‘yokluk ve abes’in acı tadını ona tattırdılar. Carl, ‘dua’yı, Pelan ve Einstein, ‘ilim ve din’ ilişkisini, Mevlânâ, Aynü’l-Kudat, Bu Said, Şeyh-i Şehid vb... ‘irfan’ı.
    Eğer milli kurtuluş yolunu doğru bir şekilde açtıysa, Talekani ve Bazergan bu yolu mekteb [kitaba dönüş nidası, akıl, ilim ve özgürlük ile silahlanma] yardımıyla düzelttiler. Nahşeb, Allah’a ibadet etme ile şirk sınırını, toplum içindeki sömürenler ile sömürülenler arsındakini şekillendirdi. O zaman Cevdet es-Sahhar, Ebu Zer’i ona gösterdi; Massignon, yeni bir gidişi, İslam’ın manevi tarihini tahlil konusunda bir başka bakışı; Hallac, Selman ve Fatıma ve...; Berque, onun tarihi ve içtimai boyutunu. Gurtvitch, Max Weber’den bu yana gelen batının son toplumbiliminin son ürünlerini, ilmi ve eleştirel Marxçılığı. Sartre, Egzistansiyalizm yolunu, Haidgercilik köklerine doğru ve... *
    Tüm bunları bir yana bırakırsak onun tarihsel ve inançsal öncüleri, birisi yolunu açan Seyyid Cemal’dir, bir diğeri de bu yolu genişleten ve düzelten İkbal’dir.”
    Şeriati, parçalanmış olan müslüman kişiliğinin yirminci asırda, İkbal’de, yeniden bütünleşerek teşekkül ettiğini ve yenilendiğini düşünür. Bu bir başlangıçtır ve sürdürülmelidir. Bunun için “en büyük sorumluluğumuz olan toplumumuzun yapısını ve kendi yapımızı yeniden kurma bilinci içine girmeliyiz. İlk kez Seyyid Cemal asırların uyuttuğu bu toplumu uyandırdı, diye sorarak. İşte bu hareketin verdiği ilk meyvedir. Seyyid Cemal’in, ümmetin kurumuş çölünde serptiği tohumun ilk sonucudur İkbal. Bu ilk meyve, olgunlaşıp büyük bir önder ve bizim için yol gösterici oldu.”
    1956 da Meşhed'de Edebiyat Fakultesi açılmıştı. O da bir yandan öğretmenliğini ve diğer yandan da çalışmalarını sürdürmektedir. Yeni açılan Fakülte’ye ilk kaydolanların başında o gelmektedir. Burada, hocalarıyla yaptığı tartışmalar, düşünce çizgisini daha da geliştirip kökleştirir. Derslerde, öğrencilerin büyük çoğunluğu gibi sessiz ve edilgen kalmaktansa, etkin olmayı seçer. Bu yeni çalışma, düşünce, araştırma ve tartışma imkanından faydalanarak Dinler Tarihine, İslam Tarihine yönelir. Özellikle Toynbee'nin Tarih Felsefesini kuşkuyla karşılar ve O’nu pek çok açıdan eleştirir.
    Herşeyden önce, gerçeği ve adaleti savunmakta gösterdiği kararlılık ve halkın hayatını etkileyen dini, toplumsal ve siyasi olaylara karşı duyduğu ilgi, onun inanç ve düşüncelerindeki bağımsızlığı göstermektedir. O sıralar her tarafı kaplayan ölümcül sessizlik içinde bile yan çizmemiştir. O, susmaya ve toplumda kurulan olumsuz dengeyi kabule hiçbir zaman yanaşmamıştır. Aynı anda iki cephede birden savaş açar. Bir yandan, kendi çevrelerinde bir örümcek ağı ören, cami ve medresenin bir köşesine çekilip, toplum içindeki her türlü entellektüel gelişmeye karşı olumsuz bir tavır takınan, kendilerini ve İslam'ın parlak hakikatını karanlık bir perde arkasına gizleyen aşırı gelenekçilere karşı; öte yandan da, yeni Skolastisizmi kendilerine sığınak yapan köksüz ve taklitçi aydınlara karşı kıyasıya savaşır. Her iki gurup da, toplumla, halk yığınlarıyla bütün bağlarını kopartmış ve çağın her türlü kokuşmuşluğuna ve çürümüşlüğüne acizane boyun eğiyorlardı.
    1959’da fakülteyi birincilikle bitiren Şeriati devlet bursuyla Fransa’ya, Sorbon Üniversitesi’ne okumaya gider. Sorbon’da Toplumbilim ve Dinler Tarihi konularında doktorasını tamamlar.
    Sosyoloji okuyan Şeriati edindiği bilgilerle Batı toplumlarının yapısını yakından tanır. Batılı entellektüellerin yazılarını okumuş, Frantz Fanon gibi devrimcilerin düşünceleriyle tanışmıştır. Fanon, Batı dışında yaşıyan insanların bir devrimi gerçekleştirmelerinin ancak mevcut dinlerinden vazgeçmeleriyle mümkün olabileceği kanısındaydı.
    Şeriati, bu inancı bütünüyle reddeder. Şeriati, Batılı olmayan insanların Emperyalizm’e karşı mücadele verebilmelerinin olmazsa olmaz şartlarından biri olarak bu insanların kendi dinlerine ve kültürlerine dört elle sarılmalarını görmektedir.
    Şeriati'ye göre “bir kimsenin kendi asli köküne dönmesinden kasıt, ırki köküne dönmesi demek değil, kültürel köküne dönmesi demekti. İslâmiyet, İranlıların İslâmiyet öncesi kültürleriyle olan bağlarını bütünüyle kesmişti. Hal böyle iken "Kökümüze tekrar geri dönelim derken, İslam öncesi kültürümüze dönelim demenin elbetteki bir mânâsı olamazdı. Dönülecek kök, İslami kök olmalıydı.”
    Paris Üniversitesi’nde geçirdiği 5 yıl, hem çalışmalarına devam etmesine, hem de İran'da bulunmayan kitaplarla tanışmasına vesile oldu. Burada, değişik toplumsal ve Felsefi düşünce akımlarını doğrudan öğrenmek, Bergson, Camus, Sartre, Schwartz gibi yazar ve düşünürlerin, Gurtwitsch, Berque gibi Sosyologların ve Massignon gibi İslâmiyatçıların eserlerini aracısız okuyup incelemek imkanını buldu.
    Özellikle İslam araştırmaları ve sosyoloji ilgisini çekiyordu. Öğrenim alanı olarak da bunları seçti. Çözümleyici ve eleştirel Fransız Sosyolojisi O’nu büyük ölçüde etkiledi. Bir süre devam eden bu etkiye rağmen, O’nun toplumsal görüşü, düşünceyle davranışı bir bütün kabul ediyordu. Sosyoloji’yi mutlak bir bilim olarak kabul eden Pozitivist yaklaşım da, katıksız Marksist yaklaşım da O’na pek tutarlı gelmedi. Her iki yaklaşım da ona endüstrileşmiş ülkelerin bir başka değişle 3. Dünya Ülkeleri denilen ülkelerin gerçeklerini çözümlemekte ve kavramakta yetersiz kalıyordu.
    Sürekli olarak Kapitalist toplumun ve Komünist sistemin içinde bulunduğu durumda, kalkınma seviyesine aldırmaksızın, bağımsızlıklarını kazanabilmek için mücadele eden bu insanların kendi öz gerçeklerini çözümleyip açıklayabilen bir sosyoloji geliştirmeye çalıştı.
    O'nun Fransa'da kaldığı yıllar, Cezayir Devrimi'nin en gürültülü dönemine rastlar. Bu dönem, yüzyılı aşkın bir süredir emperyalizmin boyunduruğu altında ezilen Müslüman bir halkın kıyasıya bir cihada, bir ölüm kalım mücadelesine giriştiği, savaşı da Fransa içlerine kadar taşıdığı bir dönemdir. Avrupa'da, değişik partiler ve gruplar, hatta bilim adamları ve sosyologlar, bu konuda, olumlu veya olumsuz değişik tavırlar takınmaktadırlar. Cezayir'in sürekli Fransa'ya bağlı kalmasını savunan Fransız Komünist Partisi'nin ve Cezayir Komünist Partisi'nin sergiledikleri tavır, son derece ibret vericidir.
    Şeriati, Müslüman halkların anti-emperyalist bağımsızlık mücadelelerini kendinden ayrı görmediği için, Cezayir'de olup bitenleri yakından izlemekte, onların kaderini kendi kaderiyle birlikte düşünmektedir. Ne var ki Cezayir’de sürüp-giden kanlı devrim bambaşka bir şeydir. Köylüsüyle, dağlısıyla, bütün müslüman halk, on milyonluk bir kitle halinde, emperyalizmin en güçlü ordularından birine, 500.000 kişilik Fransa ordusuna karşı bağımsızlık savaşı vermektedir.
    Cezayir Milli Kurtuluş Cephesi'nin emri üzerine, çok sayıda Müslüman öğrencinin öğrenimlerini bırakarak, Cezayir mücahidleri’nin saflarına katıldıkları da bir gerçektir. Mücadelenin bir başka yönü de, Cezayir meselesinin derinliklerine inmemizi ve onun kökenlerini anlayıp açıklamamızı sağlayan, felsefi, sosyolojik ve psikolojik çözümlemeler, bizzat mücadelenin ürettiği teori ve düşüncelerdir. Cezayir hareketinin içinde ve dışında sürdürülen bu teorik çalışmalar, değişik dillerde yayınlanmış pek çok kitap ve makalede toplanmıştır.
    Özellikle Cezayir Kurtuluş Cephesi'nin sözcüsü olan El-Mücahid gazetesi, mücadelenin düşünce yönünü yansıtmakta ve çözümlemektedir. Bazı Fransız aydınları da bu çalışmalara büyük ölçüde katılmışlardır. Bunlar arasında Cezayir uyruğuna geçen psikolog Frantz Fanon'un denemeleri ve kitapları dikkat çeker. O Cezayirlilerin saflarına katılır. ‘Yeryüzünün Lanetlileri’, ‘Cezayir Devriminin 5. Yılı’, ‘Siyah Deri Beyaz Maske’ gibi pek çok eser yazar. O'nu keşfedip Avrupalılara ilk tanıtan Jean Paul Sartre'dir. Fakat O’nu tam anlamıyla ve ilk olarak Şeriati 1962’de, Avrupa’daki İran'lı öğrencilerin yayınladıkları bir dergide incelemiştir. Cezayir Devrimi’ne getirdiği derin sosyolojik çözümlemeler nedeniyle, Fanon'un ‘Yeryüzünü'nün Lanetlileri’ isimli eserini, İran'ın değişmesi için mücadele edenlere sunulmuş değerli bir armağan olarak nitelendirir Şeriati. O'nun daha önce hiç bilinmeyen belirli teorilerini geliştirip, kitaplarında ulaştığı bazı sonuçları Farsça'ya çevirerek, Fanon'un düşünce ve yaklaşım tarzının İran halk hareketine yansımasını sağlamıştır. [8]
    Sorbon’da geçen yıllar yeni bir Ali Şeriati varetmiştir. Tartışmalar, etütler, araştırmalar, çeviriler, yazılar, çıkardığı ve Avrupa’da en çok okunan Farsça gazete [Özgür İran], Cezayir bağımsızlık savaşına verdiği aktif destek, Paris’te Cezayir yanlısı eylemler nedeniyle tutuklanmakar, cezaevi, Batı’yı yakından tanıma ve derinlemesine analiz... Nihayet Şeriati 1964 yılında, beş yıldır kaldığı Fransa’dan ülkesine dönmeye karar verir.
    Şeriati’nin şehit edilmesi üzerine, İran’ın yarıresmi gazetelerinden Keyhan’da, onunla ilgili yayınlanan bir yazıda Paris’ten dönüşü şöyle anlatmıştır : “Şeraitî 1964 yılında, kendini her zamankinden daha çok ülkesine, halkına ve İslam dinine hizmet etmeye hazır hissetti ve karısını, iki çocuğunu alarak İran’a dönmeye karar verdi. Yanında İran toplumu için çok değerli bir hediye taşıyordu. Zira dini konularda bütünüyle yeni sayılabilecek bir yaklaşımı vardı. Bütün içtenliğiyle, gerçek İslam’ın çizdiği çerçeve içinde, dine ve millete aynı derecede zararlı olan batıl inançlara, mezhep taassubuna ve ikiyüzlülüğe karşı savaşmak kararındaydı... İran’a döndükten sonra Meşhed Üniversitesi’ne profesör tayin edildi.”
    Gazete her ne kadar böyle kestirmeden olayı yazmış olsa da aslında daha Türkiye-İran sınırında, karısının ve çocuklarının gözleri önünde ellerine kelepçe vurulmuş ve Kızıl Kale zindanlarına gönderilmiştir. Uzun bir süre ailesi ile dahi görüştürülmez. Hapisten çıktıktan sonra bir süre liselerde ve Yüksek Ziraat Mektebi’nde öğretmenlik yapar. Asıl olması gereken yere nihayet gelebilmiş ve Meşhed Üniversitesi Tarih Bölümü’ne öğretim görevlisi olarak tayin olabilmiştir.
    Kendi öğrencileri ve başka fakültelerden öğrenciler derslerini dinlemek için büyük kalabalıklar oluşturmaktadır. Üniversite yöneticileri ve öğretim görevlileri onun gördüğü bu ilgiden rahatsız olur. Şeriati bir yandan serbest ve tartışmaya dayalı aktif bir eğitim metodu uygularken, diğer yandan da tarih ve din sosyolojisi alanlarında kendince bir metod geliştirmekte ve bunları ideolojik bir fomülasyonla ifade etmektedir. Özgürlükle bilgi arasında bir fark görmeyen Şeriati geleneksel eğitim ve yöntemlerini alaşağı etmiştir. Bunun karşısında tavır geliştiren üniversitenin skolastik kafası nihayet O’nu istifaya mecbur ederler. Bu ayrılış onun durmak nedir bilmeyen coşkun tabiatını daha da alevlendirir ve yoğun bir eylem pratiğine koyulur. Artık her gün başka bir yerde konferans ve dersler vermektedir. Toplumsal ve dini konularda yazdığı yazılar ve yaptığı incelemelerle, özellikle genç kuşaklar olmak üzere geniş halk kitleleri üzerinde etkisini giderek artırmıştır.
    “O’nun tavırlarında ve davranışlarında “bilinç, iman ve amel”in sebebi olan insanlığın üç boyutu “akıl, gönül ve irade” birbiriyle uyumlu bir yapı içinde olmuşlardır. İlk bakışta, değişik ruhsal problemlere bulaşmış iddiacılar güruhuna ve kişisel hastalıklar kısımlarına karşı koyma oranında temayüz eden şey, onun sağlam, samimi insani ve kamusal karakteri idi. O, araştırma ve eğitimine, babasının “Ahlak” dersi ile birlikte başladı. Her ne kadar soğuk ve mücerred resmi ve klasik “usul” konusunda şüphe ediyorduysa da ve “nasihat” onu tatmin etmiyor ve kendisini rahatlatamıyorduysa da: “Gerçek, iyilik ve güzellik. Bu dünyada bu üçünden başka hiçbir şey araştırma ve incelemeye değmez. Birincisi düşünme ile bilim. Ikincisi ahlak ile din. Üçüncüsü de sanat ile.”
    “Ondan sonra, bir diğer adım, aşk ve irfan evindeki gecelemeleri idi, ki bu da ruhsal buhranlar ve felsefi şaşkınlıklar ile başladı. Horasan sufilerinden tutun da Nihilistlerin ve Avrupa egzistansiyalistlerinin eserlerine kadar tümü, bu ıstıraplarda ve şüphelerde pay sahibi olmuştur. Son adım, bir taraftan Mevlana’nın Mesnevi’si ile yakinen kesin bilgiye ulaşmak idi, ve Ebu Zerr ve Sadr-i İslâm, diğer taraftan. Bu nihai sentez, o karmaşık tümü üzerine mührünü vurdu ve Ebu Zerr’den [onun ilk eseri] Hurr [son eserlerinden]e kadar kırmızı bir hat çizdi. Zira artık “Zülfekar’dan yontulmuş keskin ham bir mızrağa sahipti! ”
    “İrfanda, her ne kadar “melamet [kınama, eleştirme] [kişinin kendini hor görüp kınaması, eleştirmesi, aşağılaması, M.Y] ve şath [tasavvufta Şeriatın zıddı olan sözler söyleme]” sınırına kadar gidiyorduysa da Şeriatın sınırını geçmemekteydi. Sloganlarda da özü kabuğa tercih ederdi. Münker olanlara “güzelliğin içeriğinin sadece güzel formunda göründüğünü” öğretirdi. Ve mü’minlere “aşk çeşmesinden abdest alıp var olan her şeye tekbir getirmelerini” öğretirdi. Daha ilginç olanı da mü’min olanın gönlü kendisini eleştirenin dimağına mâni olmamasıydı ve onun özgür ve sorgucu aklı, kendisinde duygu ve sevgiyi, dert ve sevmeyi, aşk ve imanı yok etmezdi. “Hayat nedir? Ekmek, özgürlük, kültür, iman ve sevmek... iman ve sevmek, bu ikisi yeterlidir. Ekmek mi ben hiçbir zaman aç olmadım. Özgürlük mü? Sahip olmadığım şeydir. Kültür mü? Allah’a şükür ki zenginiyim... İman mı? Yaşamım ondan başkası içinde geçmedi. Ve sevmek! Şükür ki gönlüm sonsuzca sevebilir.”
    Şeriati’ye göre günümüzde devam eden savaş din ile dinsizliğin savaşı değildir. Tarihin hiç bir döneminde de din dinsizlik ile savaşmamıştır. Din bilakis dine karşı bir savaş vermektedir.
    “Tarih, din ile dinsizliğin, Allah’a inanıp birlemekle Allahsızlığın savaş sahnesi değildir. Geçmişte dinsiz veya dine karşı olan toplumlar, egemen güç ve sistemler olmamışlardır. İnsanların büyük ve hak peygamberleri, “müşrikler” ve “kafirler”le savaşmışlardır. Şunu unutmayalım ki, müşrikler ve kafirler bütünüyle dinlidirler. Yani dinleri vardır onların. Müşriklerin bütün peygamberlerden daha çok ilahları olmuştur.!”
    Fransa’dan dönüş, Meşhed Üniversitesi’nde dersler ve istifaya zorlanarak buradan ayrılması Hüseyniye-i İrşad’ın kuruluş dönemidir. İrşad, büyük çabalarla 1965’te faaliyete geçirilir.
    “Şeriati’ye göre Hüseyniye-i İrşad, İran [ilim] havzeleri için bir model teşkil etmeliydi. Galiba aklında hür bir üniversite vardı. Bu üniversitede hocalar ve öğrenciler program tesbitinde, müfredata katkılarda, yöntem tavsiyesinde eşit rol oynayacaklardı. Böylesi bir eşitlik ulemâ içindeki gelenekçileri tahrik ediyordu. Gerçi ulemâ ile tüllab arasında karşılıklı sevgi ve anlayış bakımından medreselerde bir miktar “demokrasi” vardı, ama ulemâ kendilerini öğrenci karşısında “a’lem” [son derece bilgili] addetmekteydiler. O nedenle bu temel değişikliğe onların destek vermesi umulamazdı. Şeriati ile gelenekçi ulemâ arasındaki savaş, Şeriati’nin bütün konferanslarında, vaaz ve yazılarında kendini belli ediyordu. O, onlar için “bîzaman” [zaman harci] [Marxist terminolojiyle ifade edecek olursak ‘tarih dışı’ M.Y] tabirini kullanıyordu. Onlar Şeriati’ye göre bir boşlukta yürüyorlardı, burada sosyal gerçekliğin zamanla birlikte anlaşılmasına yer yoktu. Sık sık yaptığı bir teşbihte o ulemâyı, fıkıh ezberleyen içi boş, kof hortlaklara benzetiyordu. O’nun İranlı mü’minler için model aldığı kişiler, Batı emperyalizminin sert muhalifi Cemaleddin Afgâni, yirminci yüzyılda Mısır’daki reform hareketinin ardındaki güç olan Muhammed Abduh ve çağdaş müslümanı kendi kaderinin dizginlerini ele almış aktif bir insan yapmayı hedefleyen Hintli düşünür Muhammed İkbal’dir.”
    Bu sert eleştiriler, gelenekçi ulemânın medreselerde Şeriati karşıtı söylemler geliştirmeleri sonucunu doğurmuş ve Şeriati’nin geleneksel medrese eğitimi almadığından hareketle eğitim düzeyi eleştirilir olmuştur.
    Şeriati, aynı eleştirileri Mısır’ın geleneksel ulemâsı için yapan Abduh’u çok gerilerde bırakan sert eleştiriler yapmıştır. Güçlü bir hitabet ve etkili bir kalemle gündeme getirdiği başlıca konu anti-emperyalizmdir. Afgani ile örtüştüğü nokta da işte tam burasıdır: Batı’ya saldırının nedeni İslam’ı savunmadır. Şeriati’ye göre İslam’dan uzaklaşarak Batı’ya yaklaşan ve bozulan, Batı kültürüne sığınanların acı durumlarında gelenekçi ulemânın takındığı tavrın etkisi büyüktü. Emperyalizmin başarıya ulaşmasının nedenini, muhafazakâr ulemânın İran’ın genç neslini Batı’nın kollarına atmasında aramak gerekirdi. Bu yüzden Şeriati ile ulemâ arasında kaşılıklı bir savaş başladı. Her ne kadar anti-emperyalist söylem ulemâ çevrelerinde daima kabule hazır bir söylem olsa da ortada bir garabet vardı, ulemâ açısından.
    “Avrupa’da Marx okumuş, Jean Paul Sartre ile aynı sıralarda oturmuş biri vardı ve bu biri, emperyalizmin başarısını ulemânın başarısızlığı olarak gösteriyordu. Sıfatı itibariyle ulemânın sözcüsü olma vasfı yoktu. Nasıl olurdu da İmam Ali’nin, İmam Hüseyin’in, Ebu Zer’in, Hazreti Abbas’ın ve diğer Şii velilerinin ismi Sartre’ın, Frantz Fanon’un, Emile Durkheim’in, Max Weber’in ve Alexis Carrel’in isimleri yanında geçerdi? Genç bir adam ortaya çıkıyor ve İslam halifesinin seçiminde başvurulan sünni şûra usulünü, İslam demokrasisi için atılmış bir adım olarak zikrediyordu.”
    Bu şartlar altında bir yandan Şah rejiminin sorguları, takipleri ve uyarılarıyla boğuşmak zorunda kalan Şeriati, diğer yandan geleneksel ulemâya karşı mücadele vermek zorunda kalıyordu. Rejim onu, Şiiliğin sosyolojisi ile değil de akidesi ile uğraşması konusunda sürekli uyarıyordu. O’nun inandığı şey ise tüm bunlardan farklıydı. Akide, ne soyut bir bilgiler yığınıdır, ne de sosyoloji akideden ayrı düşünülebilir.
    Kendisi bir aktivist olduğu için, yazdığı şeylerin çoğunluğu da bildiri şeklindeydi. O bir mesajı yaymak için yazıyordu. Devamlı acelesi vardı. Bir derse, programa, toplantıya, konferansa, randevuya yetişme kaygısı içindeydi. Acelesi olduğunu, yazdığı şeylerin başlığı bile anlatmaktadır: Ne Yapmalıyız? Nereden Başlayacağız? Şehadet. Protesto Dinini Beklerken. Bunlara ilaveten Cemiyet ve İmamet, Ali Şiası Safevi Şiası, İslam’ı Anlama Metodolojisi gibi tanınmış eserleri vardır. Yani kısacası o, pozitivist ve fonksiyonalist burjuva sosyolojisini reddeden bir partizandı ve Marxizm’den İran toplumunu anlamasına yardımcı olacak ne varsa alıyordu. Bir arkadaşının şu sözleri durumunu çok iyi anlatmaktadır: “Şeriati her zaman parmağını gerçeklerin üstüne koyar, soyut düşünüşten kaçınırdı. Gerçekçi ve kendini adamış bir sosyologtu.”
    Şeriati, kendisini dinleyenlerden şuurlu müslümanlar olmalarını ister. Örnek bir şahsiyet olarak da Hz.Ali örnekliğinin üstünlüğünü gösterip yerleştirmek arzusunu taşır. Hakiki Şii inanışı bir protesto dinidir ve bu yönüyle o Safevi Şiasından ayrılır. Safevi Şiası’na [Pehlevi Şiizmi] teslimiyet Allah’a teslimiyet değildir, laik iktidarın heva ve heveslerine tabiyettir. Ali Şiası ise buna ‘hayır’ demektedir.
    “Şeriati, genç kuşakların, dindar ailelerinin kapitalistçe bir hayat yaşamalarına ve Amerikan pazarı haline gelmelerine dinin en ufak bir direniş göstermemesi karşısında kendi öz kimliklerini inkar edercesine Batılı fikir akımlarına kapıldıklarım görür. Buna karşı İslam’ı bu ‘mukaddesatçı’ görünümünden ayrı, çağdaş anlamda devrimci-ilerici bir ideoloji olarak yeniden okumaya çalışan Şeriati şöyle demektedir:
    Amerikan sömürüsünden daha yobaz bir sömürü, müminlerin ve pazardaki hacılarımızın içindeki sömürüdür. Mümin, mukaddesatçı, gerçekten ‘inanmış sermayedarlar’ [abdestli kapitalist] aramızda bulunmaktadır. Aynı şekilde adı da İslam’dır... İste bu sınırları ve hesapları birbirinden ayırmak gerekir. Bir¬çok mukaddesatçı mü’mini, bu sınırları tayinde sınır dışı ilan edip feda etmemiz gerekse de, bunu yapmalıyız… Osman’ı yaşayan kimse Ebû Zer için göz¬yaşı dökse de, bu, Şia’nın dışındadır. Muhammedî imanı olduğunu iddia edip Ebû Süfyanımsı yaşayan kimse de sınırın dışındadır. Uhud’un öteki tarafındadır. Hendek’in öteki tarafındadır. Aslında hendeği yeniden kazmak gerekir...”[16]
    “Şeriati’nin protesto mesajının onu Ayetullah Humeyni’nin doğal müttefiki kılacağı düşünülebilir, fakat bu ikisi arasında bir fark vardır. Humeyni hükümete ve onun politik formüllerine açıkça muhalefet etmişti. Şeriati açık saldırılarda bulunmuş değildi, bu bakımdan Ayetullah’a benzemesi imkansızdı. Yazılarından, Şii düşünüş ve pratiğinde devrimci eylem sezdiği anlaşılmaktadır. Fakat her zaman bu inanışın devrimci karakterini, Muhammed[s], Ali[r] ve Hüseyin’in pratiği ile irtibatlandırmak mecburiyeti vardı. Tiranlığa karşı muhalefetini sembollerle gizlemek zorundaydı. Örneğin Şeriati hiçbir zaman “bu hükümeti düşürmek için” İran ordusuna davetiye çıkarmamıştır. Humeyni ise bunu yapmıştır.”
    “Teorik yöneliminden ve gelenekçi ulemâyı tenkidinden ayrı olarak, Ali Şeriati medreselerin eğitim sisteminde reform yapılması için tekliflerde de bulunmuştu. Eğer siyasi aktivizm tekliflerle birlikte gelmemiş olsaydı, her halde kendisine bir müfredat değişimi deneyimi için fırsat tanınmış olurdu. Fakat güttüğü politika rejimin gözünü korkuttu. Çünkü söyledikleri, netice itibarıyla sosyal nizamın değişmesini öngörüyordu. ‘İtiraz Mezhebini Beklerken’ [İntizâr-ı Mezheb-i İtirâz] adlı eserinde şu satırlara rastlıyoruz: ‘Yani intizar bir protesto dinidir ve hangi biçimde olursa olsun statükonun mutlak suretle reddedilişidir. İntizar sadece insanın sorumluluğunu inkâr etmekle kalmaz, ona kendi kaderinin, hakikatın kaderinin, insanlığın kaderinin, ağır, yakın, mantıkî ve hayati sorumluluğunu aşılar. Pozitif bir tarih felsefesi, tarihi bir determinizm olan intizar dini, neticede statükoya karşı direnme dinidir.” [18]
    Böylece Hüseyniye-i İrşad dönemi oldukça hareketli ve verimli geçen Şeriati artık bir simge halini alır. O gençliğin geleneksel ulemâya karşı adeta rehberidir.
    Ali Şeriati’nin Hüseyniye-i İrşad için sunduğu program son derce hırslı bir taahhüt olmasının yanında geçmişle bağlarını koparan son derece radikal bir çıkıştır. Bu nedenle ulemâ onun önerilerine sıcak bakmamış ve karşı çıkmıştır.
    “Ulemâ Şeriati’nin medrese müfredatı için önerdiği reforma muarızdı, zira bu reform onların ilmini fonksiyon dışı bırakacaktı. Eğer ‘ortada buluşalım’ demiş olsalardı, Hüseyniye-i İrşad’ın havzeler [dinî eğitim merkezleri M.Y] üzerinde büyük etkisi olmuş olabilirdi.”
    Fakat Şeriati’nin gelenekçilere ‘İslam’ı tepetaklak ettiniz!’ demesi ve onları Yezid’in uşakları olmakla suçlaması, bir yaklaşmayı [tavizleşmeyi] imkansız kılıyordu. Böylece hem hükümeti, hem de muhafazakâr ulemâyı küstüren Şeriati, İslamî eğitim programının mürüvvetini göremeyecekti. Hem rejime hem de ulemânın gücüne karşı durmuş olduğu için, 1973’de tutuklandığında yanında kendisine sahip çıkacak kimseyi bulamadı.”
    1973 yazında verdiği derslere kayıt olmak için 6000 öğrenci başvurdu. Bu ilgi kaçınılmaz olarak kendisini sürekli izleyen SAVAK'ın(Şah istihbaratı) dikkatini çekti.
    Yazılarında mevcut rejime doğrudan saldırmıyor, zekice imâlar yapıyordu. SAVAK suç unsuru bulmak için öğrencileri sorguya çekiyordu. O'nu mürted, Marksist, Bahai olarak karalamaya çalışıyordu. *
    1973 yazında Hüseyniye-i İrşad polis baskınına uğradığında Şeriati orada yoktu. Akabinde kayın biraderi Dr. Rıza Şeriat Razavi ve babası Muhammed Tâki’yi tutukladılar. Dr.Rıza kırk günlük sorgudan sonra serbest bırakılır fakat babasını, Şeriati’yi ele geçirebilmek için rehin olarak tutarlar. Bir süre kaçak yaşayan Şeriati, babasının rejim’in elinde rehin kalmasına binaen daha sonra kendisi giderek SAVAK’a teslim olur.
    Bu teslimiyetle birlikte on sekiz ay, tek kişilik bir hücrede kalır. Bu dönemde gündüzleri uyuyup geceleri uyanık kalmak şeklinde bir hayat geçirir. Yanına kendisinden bilgi sızdırabilmek için bir arkadaş koyarlar ve bu kişiyle üç ay birlikte kalır. Bu dönemin en sıkıcı günleri bu üç aylık dönemdir onun için. Böylece gözlerine gece uykusu haram olmuştur. [20]
    Şeriati’nin serbest bırakılması için bir çok kişi devreye girmiştir. 1975 yılında OPEC toplantısında Cezayir Cumhurbaşkanı Bumedyan Şeriati’nin serbest bırakılması için Şah’a bizzat ricada bulunur. Zira Cezayir Şeriati’yi tanımaktadır. O, Cezayir Bağımsızlık Savaşı’na akitif olarak katkıda bulunmuştur. Bu olaydan sonra 20 Mart 1975 tarihinde serbest bırakılır. Ancak yazmasına ve konuşmasına izin verilmez. Şah rejimi bununla da kalmaz ve Şeriati’yi rejimle işbirliği yapmış gibi göstermek ve halkın gözünden düşürmek için Keyhan gazetesinde yazılarını yayınlatır. Ancak işe yaramaz. İki yıl süreyle sürekli gizli toplantılar yapmak ve saklanmak zorunda kalan Şeriati artık bu şartlarda İran’da yaşayamayacağına karar verir ve Avrupa’ya, oradan da Amerika’ya gitmeye karar verir. O dönemde oğlu İhsan Amerika’da okumaktadır. Yurt dışına çıkış yasağı olduğu için normal olarak ülkeyi de terkedememektedir. Ali Mezinani isminde bir pasaport almayı başarır ve ülkeyi terk eder. Brüksel’e gitmek üzere Tahran’dan ayrılan Şeriati, uçağı Atina’da mola vermesiyle iner ve bir gün Atina’da kalır. Ertesi gün başka bir uçakla Brüksel’e gider. İki üç gün kalır ve oradan da Londra’ya geçer. Daha sonraları kızları ve karısı da Avrupa’ya hicret edeceklerdir. Ne yazık ki kızları son bir kez daha babalarını görebilecekken eşi bundan yoksun kalacaktır. Kızları Susen ve Sara* Londra’ya gelirler ve babalarıyla görüşürler. Geride hanımı Puran ve küçük kızları Mona kalır.
    Daha önce irtibat kurdukları dostları Ali Fukuhi Bey’in kız kardeşi Nesrin Hanım’ın evine misafir olurlar. O gecenin sabahında Şeriati yattığı odanın kapısında yere sırtüstü düşmüş olarak bulunur. Burnu garip bir şekilde kararmış ve şişmiştir. Savt Hampton hastanesi acil servisine kaldırılır. Ama Şeriati daha evdeyken nabzı durmuştur. Olayla ilgili keşif yaptırma çabaları sonuç vermez. (CIA ve SAVAK etkisi) Suriye’de defnedilmesine karar verilir. Bu iş için Dr.Mustafa Çamran görevlendirilir. Çamran, Suriye yetkilileri nezdinde girişimde bulunarak Şehid Doktor’un Şam’da Hz.Zeyneb’in kabri civarında gömülebilmesi için izin almayı başarır. Şam’a gelen İranlı, Arap ve Filisitinli kalabalık bir gruba cenaze namazını İmam Musa Sadr kıldırır.

    Dr.Mustafa YILMAZ


    www.aliseriati.com

  2. #2
    SaLtan
    paylaşımınız için tşkler.ali şeriati ismini çok önceden beri tanıyordum.açıkçası gözüme hep iranlı mollalar gibi gözküyordu.taki bi kaç kitabını okuyana kadar.bir düşünür felsefeyi bu kadar yalın ve hikmetli anlatamaz.fikirleri özgürlüğe meyillidir lakin bu sınırsız özgürlüğün esasısın Alla inancı ve akidesiyle olacagını söyler.ben öyle algılıyorum.erişmeyi düşündüğü dengenin gercekte bilinçli olarak Allah inancıyla olabileceğini söyler gibi bir duruşu ve vizyonu var,bu çok hoş.
    zekası, felsefi yönü ile yüreklere kazınsa da, yeni nesil tarafından pek tanınmayan entellektüel.ne sünnilere yarana bilmiş, ne bensup olduğu şia'yı mutlu edebilmiş, yüzlerce konferas vererek gençler üzerinde farklı bir islami etki uyandırmış büyük yazar düşünür.nur içinde yatsın alim,şehidimiz.

    HTML-Kodu:
    http://img74.imageshack.us/img74/9691/shariati41qh.jpg

  3. #3
    kul emir - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Ordinaryus
    Üyelik tarihi
    17-06-2006
    Yer
    yalnızlık ülkesinden
    Yaş
    33
    Mesajlar
    1.431
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @kul emir
    allah razı olsun işte bizler onların yolundan giderek onların davalarını yürüteceğiz inşallah

  4. #4
    Murat Sâki
    Allah şefaatine nail eylesin

  5. #5

    Üye
    Üyelik tarihi
    31-08-2006
    Mesajlar
    1
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @delidoktoru
    selam ile

    değerli dostlar

    aziz doktor şeriati'nin gündemleştirilmesi çabanıza değer veriyorum

    yalnız "Ali Şeriati’nin Hayat ve Düşüncesine Toplu Bir Bakış" başlıklı benim tarafımdan kaleme alınan ve "www.aliseriati.com" sitemizde yayınlanan yazının kaynaksız bir şekilde kopyala yapıştır aktarılması usulen ve ahlaken doğru olmasa gerektir.

    madem doktor şeriatiye değer veriyorsunuz o halde aziz doktorun hatırasına binaen inşaa edilen müstakil www.aliseriati.com sitesinin kaynağını ve linkini verebilirdiniz.

    yazı tamamen benim kalemimden çıkmıştır ve Bilge Adam Yayınları tarafından yayınlanan Dine Karşı Din / Ali şeriati kitabına önsöz olarak yayınlanmıştır. bu nedenle de ayrıca yayın evinin hakkı da ihlal edilmiş oluyor...

    bu uyarımızı dikkate alacağınızı ümit ediyor... çalışmalarınızda başarılar diliyorum

    wesselam

    Dr.Mustafa YILMAZ

  6. #6
    kul emir - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Ordinaryus
    Üyelik tarihi
    17-06-2006
    Yer
    yalnızlık ülkesinden
    Yaş
    33
    Mesajlar
    1.431
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @kul emir
    hakkınızı helal edin isminizi ve linki ekledim inşallah

  7. #7
    türkü - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektaremektar Kıdemli Üye emektaremektar
    Üyelik tarihi
    18-07-2007
    Mesajlar
    4.913
    Adı geçen
    1 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @türkü
    ali şeriatı
    ben bir kitabı aynı satırları birkaç defa okudugum bir yazar bilmiyorum(çogunu anlayamadıgımdan tabiki )
    mutlaka diyorum tanışın pişman olacaksınız

    toparlayıp/derleyip birgün foruma aktaracagım inşaALLAH
    derin sularda yüzmeyi sevenlere bire bir anlatım gücü

  8. #8
    türkü - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektaremektar Kıdemli Üye emektaremektar
    Üyelik tarihi
    18-07-2007
    Mesajlar
    4.913
    Adı geçen
    1 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @türkü
    bir şiir
    murat saki niyetine

    laleye söyledi


    gözden yaş yerine kan geliyor
    gönül kanlandı gözden dökülüyor
    kanlandı gönül bu hüzünden, bu aşk hikayesinden
    efsun ahengi geliyordu görüyordu
    gidiyordu intizarımın iki gözü yolda
    giden ömür nasıl geri gelir
    laleye söyledi halimizi böyle
    gönlü yanmış kana boğulmuş geliyor
    kısa kes bu can yakan kıssayı ey mum
    sohbetinden cinnet kokusu geliyor ;)

  9. #9
    Büşra - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Co Admin
    Üyelik tarihi
    13-06-2011
    Yer
    Ankara
    Mesajlar
    21.087
    Adı geçen
    125 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @Büşra
    YALNIZLIK SÖZLERİ/ALİ ŞERİATİ

    O "en büyük leke"ye takılıp kalmadım.
    dünyaya bulaşmadım, Öğretmenliği ve sessizliği seçtim,
    hale bakıp sözlere aldırmadım diye, Allah'a hamdediyorum;
    içim içime sığmıyor.
    Onlar altın topladılar, ben hazine buldum.
    Onlar saraylar inşa edip bir kaç koltuk elde ettiler, ben tapınak inşa ettim ve iyilik tanrısının sonsuz iklimlerinde, saltanat tahtına kuruldum.
    Onlar bağ bahçe aldılar, ben ise mucizelerin yeşil ülkesine sahibim.
    Onlar masa başlarında gururlandılar, ben aşk tapınağının minaresinde, gururumu ayaklar altına aldım.
    Onlar Kayser'in köleleri oldular, ben ise "Hekim"in sahabesi oldum.
    Onlar yoldan saptılar, el ve avuçlarını doldurdular, ben ise kaldım ve elim avucum boş bir halde, inzivayı tercih ettim.
    Onlar adlarını ekmeğe sattılar, ben adımı suya verdim Hızır'dan daha çabuk, İskender'den daha önce hedefe ulaştım.
    Onlar lezzet ve zevk aldılar, ben ise gam ve keder.
    Onlar paraperest oldular, ben putperest.
    Onlar altın ve gümüş sergilediler, ben Mevlana gibi, Şems'te açtım ve Şems'te yandım Gönül sofrasını açtım, dert sergisini yaydım Kandan şarap içtim.
    Onlar para babası oldular, ben dert babası.
    Onlar yaşamaya bağlandılar, ben yaşama.
    Onlar bakanlık elde ettiler, ben saltanat.
    Onları yalanla övüyorlarsa, birileri beni gerçek manada kutsuyorlar
    Onları, içlerinden düşman, beni ise kalben dost biliyorlar.
    Onlara işlerini rapor ederlerken, bana hallerini rapor ediyorlar.
    Onlar özgürlüğe ihanet ettiler, ben özgürlüğe vefalı kaldım.
    Onlar gece alemlerinde kötü kadınlarla dans ederken, ben tertemiz uzletimde, sufilerin temiz güllerini kokluyorum.
    Onlar elbiselerine sığmayacak kadar şişmanlarken, ben içim içime sığmayacak kadar aşık oldum.
    Onların memurları, benim dertlilerim var.
    Onlar hasta ve zayıf develerini, zorla, saray kapılarında kurban ederken, ben İsmail'imi, şevkle Ka'be yolunda boğazladım.
    Onların içen ve gülenleri varsa, benim de yanan ve ağlayanlarım var.
    Onlar, kalabalıkta birbirlerine yabancıyken, biz yalnızlıkta birbirimizi tanıyoruz.
    Onların altını varsa, benim de aşkım var.
    Onların evi varsa, benim de mihrabım var.
    Onlar yükselirken, ben Mi'rac'a çıkıyorum.
    Onlar yeryüzünde sürünürken, ben göklerde uçuyorum.
    Onlar biterken, ben daha yeni başladım.
    Onlar yaşlanırken, ben gençleşiyorum.
    Onlar vekil oldular, ben ise ma'bud.
    Onlar reis olmuşlarsa, ben de rehber oldum.
    Onların kapıkulları ve fedakar uşakları varsa, benim de soylu bir önderim var.
    Onlar Nuşirevan'ın adalet zincirini boyunlarına vurdular ve ahırları bayındır kıldılar, ben ise sarayları terkettim Buda oldum,
    zincirleri kırdım, özgür oldum Sanatçı oldum, üretici-yaratıcı oldum; nübüvvet ve risalet buldum, ebedileştim Alem gazetesinde bekamı sağladım.
    Onlara, bir grup insan dalkavukluk ediyorsa, bu onları mesleği olduğu içindir. Bunların yerine başkaları geçse, onlar
    da dalkavukluk eder, yağcılık yapar; ama içlerinden nefret duyarlar Beni ise, dünyaya asla teveccüh etmeyen bir kalp över O, dünyayı bir çöplük olarak görür Bu kalpte güzellikten, imandan ve sevgiden başka bir şey yoktur Dünyadan hiç bir beklentisi yoktur Öyle bir kalp ki, Allah'ı bile ısrarlarımla över "Ben nerede onlar nerede, zarar ettim" diye yakınır.

    Ali Şeriati

  10. #10
    Ehl-i Sünnet - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektaremektar Kıdemli Üye emektaremektar
    Üyelik tarihi
    05-02-2011
    Mesajlar
    3.060
    Adı geçen
    3 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @Ehl-i Sünnet
    İranlı sosyolog, İslamcı, sözde mücahit, bazılarının öve öve bitiremedikleri, göklere çıkarttıkları Dr. Ali Şeriati'nin bir kitabındaki çok vahim bir yanlış hakkındadır. Kitabın ismi, "Muhammed'i Tanıyalım" (İslâm Nedir-III) Ankara 1988.
    Kitabın Farsça orijinalinin adı "İslam Şinasi Meşhed-III"


    Yukarıda adı verilen kitabın 151'inci sayfasının 2'nci paragrafını aynen aşağıya alıyorum:
    "Allah gerçek bir "Janus" (78). İki çehreli Allah! Yahova çehresi, Teus çehresi, iki seçkin ve çelişik sıfatı! "Kahhar" ve "Rahman". Yahova gibi "müntegem" (intikamcı), "müstebit", cebbar, mütekebbir ve "şedidül-ikab", "kibriya arşı"na yaslanmış, melekût örtüleriyle örtülü, yeri, "ötede ve her şeyin üzerinde", alttaysa mutlak saltanatı söz konusudur. Aynı halde Teus gibi "Rahman", "Rahim", "Rauf", "Gafur" (79)dur.



    Yeryüzüne inerek insanla, topraktan olan "Halifesi, akrabası"yla dostluk bağı kuruyor. Onu "kendi yüzüne benzer" bir yüzle gösteriyor. Onu kendine benzer yaratacağı müjdesiyle müjdeliyor. Öylesine insanla samimi ve dost oluyor ki ona "şah damarından daha yakın olduğunu açıklıyor... Not: (78) Janus, Yunanın iki çehreli tanrısıdır. Geçmiş ve geleceği bilen."


    Ali Şeriati "Allah gerçek bir Janus..." diyor. Yani kemal sıfatlarla sıfatlı, noksan sıfatlardan münezzeh olan Allahü Teala'yı iki çehresi olan bir Roma putuna benzetiyor.


    Öyle bir benzetiş ki, başına gerçek sıfatını ilave ediyor. Yani mecazi manada bir benzetiş değil, te'vili yok...

    Ehl-i Sünnete göre, Allahü Teala'nın on dört sıfatından biri "Muhalefetün lilhavadis"tir. Yani Allahü Teala yaratılmışlardan, Kendisi dışındaki varlıklardan hiçbirine benzemez.


    Allahü Teala'nın benzeri, eşi, ortağı, naziri, oğlu, kızı yoktur.


    Ali Şeriati'nin yukarıya aldığım paragrafındaki, Allahü Teala'yı bir puta benzetme zındıklığını Tevhide inanan hiçbir Müslüman kabul etmez. Ehl-i Sünnetten olsun, Şia'dan olsun, başka bir mezhepten olsun...

    Allahü Teala'yı bir puta benzetmek, bir Müslümanın yapacağı iş değildir.


    Mehmet Şevket EYGİ

  11. #11
    mira - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Paylaşımcı Üye
    Üyelik tarihi
    30-04-2012
    Mesajlar
    407
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @mira
    Alıntı Ehl-i Sünnet Nickli Üyeden Alıntı
    İranlı sosyolog,




    Ali Şeriati "Allah gerçek bir Janus..." diyor. Yani kemal sıfatlarla sıfatlı, noksan sıfatlardan münezzeh olan Allahü Teala'yı iki çehresi olan bir Roma putuna benzetiyor.


    Ali Şeriati'nin yukarıya aldığım paragrafındaki, Allahü Teala'yı bir puta benzetme zındıklığını Tevhide inanan hiçbir Müslüman kabul etmez. Ehl-i Sünnetten olsun, Şia'dan olsun, başka bir mezhepten olsun...

    Allahü Teala'yı bir puta benzetmek, bir Müslümanın yapacağı iş değildir.


    Mehmet Şevket EYGİ

    Eygi bir makalesinde Dr. Şeriati’yi ele almış…
    Bayımız, Şeriati’yi anlamadığı, biraz dahi olsun Dinler tarihi ve mitoloji’deki sembolik dili de bilmediği için Şeriati’nin iki ciltlik kitabından cımbızla bir cümle çekip onu küçük düşürebileceğini sanıyor. Aslında Eygi’nin bu gayri ciddi ve saygısız tutumu Şeriati’den çok kendi okuyucusuna…

    Oysa aklı başında herkes bir yazarın tek bir cümle ile itikadı bozuk, zındık,dinsiz vb. şeylerle itham edilemeyeceğini bilir. Aklı başında herkes aha da buldum işte! Naraları atmak yerine ne demek istedi? Diyerek sakince araştırmaya devam eder…
    Şeriati Dinler tarihi ve mitoloji üzerine çalışan öğrencilerine yine Dinler Tarihinin dili ve sembolleriyle ve teşbihlerle İslam’daki Allah tasavvurunu anlatmaktadır. Konuşmasının başında Yahudiliğin Tanrı tasavvurunun merhametten yoksun ve sadece “adalet”i içeren bir tasavvur olduğunu Hristiyanlığın Tanrı tasavvurunun ise adalet içermeyen ve sadece “merhamet” içerikli bir tasavvur olduğunu uzun uzun uzadıya anlattıktan sonra İslam’ın Tanrı tasavvurunun hem Merhamet/Rahmet hem de Adaleti içeren iki yönlü dengeli bir tasavvur olduğunu ifade eder. Roma mitolojisinde “Janus” olarak İki Başlı/İki yönlü olarak sembolize edilen Dengeli merhametli ve adaletli Tanrı tasavvuru ile İslam’ın merhametli ve adaletli Tanrı tasavvurunun ise Dinler tarihi açısından benzerlik teşkil ettiğini bir Dinler tarihçisi olarak tespit eder. Eygi’nin seviyesi bu Dinler tarihi analizini algılayabilir mi bilmiyoruz ama durum bundan ibarettir. Yoksa Hacc’ı, Dine Karşı Din’i yazan birinin aksini söylemesi muhaldir…


    Hadi bir zındıklık ta ben işleyeyim de İncil de bir ayet nakledeyim:

    Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler! Cennetin kapısını insanların yüzüne kapıyorsunuz; ne kendiniz içeri giriyor, ne de girmek isteyenleri bırakıyorsunuz! (Matta 23:13-14)

    Bülent Şahin ERDEĞER

    ....................

  12. #12

    Yasaklı
    Üyelik tarihi
    08-11-2010
    Mesajlar
    0
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @veri
    başlangıç okunmuyor..
    nasihatleri diye bir konu oluşturayım mı mesajlarınızdan...

  13. #13
    ihvan23 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektaremektar Kıdemli Üye emektaremektar
    Üyelik tarihi
    17-08-2009
    Mesajlar
    3.539
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @ihvan23
    hacı veri ŞERİATİ kimki görüşlerine değer veriyorsun başliık atıyorsun.delalete ortak olmak hoşunuzamı gidiyor.o bir iranlı.iranlı bizi sevmez.şimdide suriyedeler sen yazmışsın..yahu arkadaş uyanık olalım böyle delalet olurmu.şeriatinin ASHABIN BÜYÜKLERİNE UZATTIĞI DİLİ VE SAYGISIZLIĞI bilmemek abestir.EHL-İ SÜNNET düşmanıdırlar bunlar

  14. #14
    misak - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektar Emektar Üye emektar
    Üyelik tarihi
    24-09-2007
    Mesajlar
    1.691
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @misak
    Alıntı veri Nickli Üyeden Alıntı
    başlangıç okunmuyor..
    nasihatleri diye bir konu oluşturayım mı mesajlarınızdan...
    http://www.aliseriati.com/

    bu adresten faydalanabilirsiniz

  15. #15
    misak - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektar Emektar Üye emektar
    Üyelik tarihi
    24-09-2007
    Mesajlar
    1.691
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @misak
    Alıntı ihvan23 Nickli Üyeden Alıntı
    hacı veri ŞERİATİ kimki görüşlerine değer veriyorsun başliık atıyorsun.delalete ortak olmak hoşunuzamı gidiyor.o bir iranlı.iranlı bizi sevmez.şimdide suriyedeler sen yazmışsın..yahu arkadaş uyanık olalım böyle delalet olurmu.şeriatinin ASHABIN BÜYÜKLERİNE UZATTIĞI DİLİ VE SAYGISIZLIĞI bilmemek abestir.EHL-İ SÜNNET düşmanıdırlar bunlar
    şia da ehli şia düşmanı ilan etmiş adamı

    şeriatiyi tanımadan onu okumadan iftira atmak kolay. keşke onun kadar samimi bir müslüman olabilseydik derim ben

  16. #16
    ebkem - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    emektaremektar Kıdemli Üye emektaremektar
    Üyelik tarihi
    04-12-2011
    Mesajlar
    3.125
    Adı geçen
    0 Mesaj
    Etiketlenme
    0 Konu
    @ebkem
    Alıntı mira Nickli Üyeden Alıntı
    Eygi bir makalesinde Dr. Şeriati’yi ele almış…
    Bayımız, Şeriati’yi anlamadığı, biraz dahi olsun Dinler tarihi ve mitoloji’deki sembolik dili de bilmediği için Şeriati’nin iki ciltlik kitabından cımbızla bir cümle çekip onu küçük düşürebileceğini sanıyor. Aslında Eygi’nin bu gayri ciddi ve saygısız tutumu Şeriati’den çok kendi okuyucusuna…

    Oysa aklı başında herkes bir yazarın tek bir cümle ile itikadı bozuk, zındık,dinsiz vb. şeylerle itham edilemeyeceğini bilir. Aklı başında herkes aha da buldum işte! Naraları atmak yerine ne demek istedi? Diyerek sakince araştırmaya devam eder…
    Şeriati Dinler tarihi ve mitoloji üzerine çalışan öğrencilerine yine Dinler Tarihinin dili ve sembolleriyle ve teşbihlerle İslam’daki Allah tasavvurunu anlatmaktadır. Konuşmasının başında Yahudiliğin Tanrı tasavvurunun merhametten yoksun ve sadece “adalet”i içeren bir tasavvur olduğunu Hristiyanlığın Tanrı tasavvurunun ise adalet içermeyen ve sadece “merhamet” içerikli bir tasavvur olduğunu uzun uzun uzadıya anlattıktan sonra İslam’ın Tanrı tasavvurunun hem Merhamet/Rahmet hem de Adaleti içeren iki yönlü dengeli bir tasavvur olduğunu ifade eder. Roma mitolojisinde “Janus” olarak İki Başlı/İki yönlü olarak sembolize edilen Dengeli merhametli ve adaletli Tanrı tasavvuru ile İslam’ın merhametli ve adaletli Tanrı tasavvurunun ise Dinler tarihi açısından benzerlik teşkil ettiğini bir Dinler tarihçisi olarak tespit eder. Eygi’nin seviyesi bu Dinler tarihi analizini algılayabilir mi bilmiyoruz ama durum bundan ibarettir. Yoksa Hacc’ı, Dine Karşı Din’i yazan birinin aksini söylemesi muhaldir…


    Hadi bir zındıklık ta ben işleyeyim de İncil de bir ayet nakledeyim:

    Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler! Cennetin kapısını insanların yüzüne kapıyorsunuz; ne kendiniz içeri giriyor, ne de girmek isteyenleri bırakıyorsunuz! (Matta 23:13-14)

    Bülent Şahin ERDEĞER

    ....................
    Her ne gerekçe, müsebbib ve izah ile olura olsun, Allah'u Teala'yi bir cisme teşbih kılmanın akla, mantığa ve vicdana uyan tarafı yoktur. Bu mantıkla haraket edecek olursak kendi branşında her bilim adamı kalksın tanrıyı bir şeye benzetsin o bazan. Kaç tane tanrı peyda etmiş olacak, her birinin cismi birbirinden rekli;ha o zaman kafamızda tanrı tasavvuru daha mı oturacak? Çok saçma, bu ben Eygi hocamızın yaklaşımını doğru buluyorum.

    Ayrıca samimi bir müslüman olup olmadığını Rabbim bilir, bunun yargı mercii ben değilim. Zira hapis yatmış, büyük zorluklar ile boy ölçüşmüş bir sosyolog. Ama islamın önderlerinden, mücahitlerinden değildir benim nazarımda. Eserleri gerçekten akıcı üslup ile güzel yazılmış, insanın ufkunda çok farklı pencereler açıyor. Ama bir şiidir, ennihayetinde yine ashabı keyfi sevmez. Fatıma Fatıma'dır eserinde Hz. Ömer ve Hz. Ebubekre ithafen yönü sapmış yorumları olmuştur.

    "Din bize hilafetle(yani kendi imamlarını kats ediyor)" gelmiştir diyer. Neredeyse nübüvvetin önüne geçirecek denli taassubla bağlılık korkarım ki itikadi olarak sakata düşürmemiştir. Hem yok hilafet Hz. Alininde de Hz. Ebubkr onu elinden aldı, hayya peygamberlik bile Hz. Ali'ye gelecekti cibril emin kırmıza ışığa takıldı gibi ütopik, afaki bir o kadar da ironik cümlelerin mensubu olan bir şahıs bu denli büyütülmemelidir. Zira o akımca her ne kadar tam kabullenilmese de onlardandır. Fransız sosyolizminden etkilenmiş,reformist şii bir sosyolog,kimilerine göre önder. Ama benim kendisine vereceğim sıfat belki "mazlum" olabilir. Zira öldürüldü.

Konu Bilgileri

Users Browsing this Thread

Şu an 1 kullanıcı var. (0 üye ve 1 konuk)

Benzer Konular

  1. Ali Şeriati
    By ömerusta in forum İSLAM DÜNYASI
    Cevaplar: 11
    Son Mesaj: 07-01-2015, 19:20
  2. Dr.Ali Şeriati!den
    By su damlası in forum GENEL EDEBİYAT
    Cevaplar: 2
    Son Mesaj: 19-07-2010, 01:22
  3. Ali Şeriati
    By mahmud enes in forum İSLAMİ HAYAT
    Cevaplar: 24
    Son Mesaj: 13-05-2010, 16:21
  4. Ali Şeriati
    By Azra in forum ANSİKLOPEDİ / SÖZLÜKLER
    Cevaplar: 18
    Son Mesaj: 16-11-2009, 20:56
  5. Ali Şeriati
    By kemalali in forum Kapatılan Konular
    Cevaplar: 39
    Son Mesaj: 31-01-2007, 09:49

Bu Konudaki Etiketler

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
  •  

Giriş

Facebook platformu Giriş