Hayatın hiç acıması yok bazı yaralara karşı,
kapanmasına asla izin vermiyor onların...

Sen ne kadar çabalarsan çabala, sana izin verdiği kadar güçlü olabiliyorsun yaşamın ve onun izin verdiği kadarı diniyor acılarının...

Ayrıldık...
Çok acıydı...
Bir daha asla unutmayacağım ve iyileşmeyecek bir yaranın
sahibi olduğumu bilmiyordum o zamanlar...
Sadece ağlıyordum sana ve bana...
Ve yarım kalan, yaşayabilecekken vazgeçilen günlere...
Baktığım, gördüğüm, dokunduğum her şey canımı yakıyordu...
Bir türlü sonu gelmeyen gözyaşlarımla birlikte
bu acıdan öleceğim günü bekliyordum...
Üstelik de bu günün gelmesini deli gibi istiyordum...

Ayrıldık
Acıydı
Sonra geçti
Her şey gibi.
Ya da bana öyle geldi...

Bir gün bir yerlerde, hem de hiç beklemediğin bir anda
- ve özellikle de en güçsüz olduğun anda -
hayat bir yerlerden sakladığı acını çıkarıp vurur yüzüne...
Her şeyin geçip gittiğini sanırken, daha az önemsediğini
ya da artık tamamen bittiğimi düşünürken sen,
aniden bir duvara çarparsın...
Ve her şey tuzla buz olur...

Aslında hiç unutmadığını
ve gerçekte hiç de o kadar güçlü olmadığını yüzüne vurduğunda hayat,
sen çoktan acılarınla yeniden başbaşasındır...
İşte o yara yeniden açılmıştır, yeniden kanıyordur...
Üstelik o kan istemesen de hayatına bulaşmaya başlamıştır yeniden...

Unutmak diye bir şey yok...
İnsan hiçbir şeyi unutmuyor...
Büyük bir maharetle geçmişe gömdüğünü sandığı şeyleri
hayat bir anda çıkarıp önüne koyuyor...

Yüzleşmek imkansız acımla, ayrılıkla ve seninle...
Yüzleşmek imkansız sana olan sevgimle...
Ne olur karşıma çıkma...
Ne olur çıkma karşıma bir daha...


Artık hayatımdan çıksan diyorum
Bu ikili delilik sona erse
İkimiz için de en hayırlısını diliyorum
Hiç olmamış gibi davranabilmeyi
Bu yok ediciliği anlayabilmeyi
Bir bilsen ne kadar yürekten istiyorum

Lütfen
Görmeyeyim seni
Bir yerlerde karşıma çıkma
Konuşmayalım, bakışmayalım
Ne olursun

[alıntı..]